:: Bowmin FiXX ::

[Fic]@@....Love Less...@@
[Couple]...Kyu x Min...
[Writer]...Bowmin...

Love Less.........

ไร้รัก.....................

Part 2

สองอาทิตย์ที่ซองมินเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์แห่งนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทุกวันผ่านไปด้วยความอึดอัดและความลำบากสำซองมินอย่างมากเพราะหน้าที่ภรรยาที่ซองมินต้องแบกรับ เขาต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำความสะอาดบ้านซึ่งกว่าจะทำเสร็จก็ปาไปเกือบเย็นกว่าจะได้กินข้าวก็เล่นเอาแทบเป็นลม ตกเย็นมาก็ต้องมาปะทะคารมกับสามีและก็ปิดท้ายด้วยการนอนร้องไห้ก่อนนอนทุกวัน

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเขาต้องไม่ได้เงินจากคยูฮยอนเป็นแน่ จะให้ขอยืมก็ไม่รู้จะเอาเงินที่ไหนมาใช้คืนอีกจะขอเลยก็คงจะไม่วันได้อยู่แล้ว ก็คยูฮยอนเกลียดเขาอย่างกับอะไรดี...อะไรที่ทำให้เขาเดือนร้อนคยูฮยอนคงจะไม่รีรอที่จะรีบทำเป็นแน่...สงสัยเขาคงต้องหาเงินเองแล้วหล่ะ

จะทำยังไงล่ะ....เรามันเด็กบ้านนอกยังไม่คุ้นกับเมืองหลวงแบบนี้ อีกอย่างเขายังไม่เคยออกนอกอาณาเขตบ้านหลังนี้เลยด้วย....แล้วจะทำยังดี....ซองมินคิดจนคิ้วขมวดกันเป็นปนสงผลให้คนที่นั่งกินอาหารเช้าอยู่ฝั่งตรงข้ามมองอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ท้วงถามยังคงกินต่อไป

?คยูฮยอน วันนี้ฉันจะไปบริษัทกับนายนะ?เหมือนซองมินจะนึกหาวิธีได้ รีบบอกกับคนที่นั่งกินข้าวอยู่ฝั่งตรงข้ามทันที

?จะไปทำไม?คยูฮยอนพูดอย่างไม่สบอารมณ์....จะไปด้วยทำไม แค่เห็นหน้าอยู่ที่บ้านก็รำคาญเต็มทนแล้วยังจะมาตามไปรังควนถึงที่ทำงานอีกหรือ

?นั่นสิแกจะไปทำไม?คุณหญิงแจรินที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ก็โพล่งถามขึ้นด้วยความไม่พอใจ จะไปให้อับอายทำไม

?โถ่คุณแม่ครับ...ผมก็แค่อยากรู้ว่าเวลาอยู่ที่บริษัทสามีของตัวเองเป็นยังไง และก็อยากไปดูแลคุณสามีด้วยน่ะ?ซองมินทำเป็นกระพริบตาปริบๆยิ้มให้คุณแม่สามีอย่างกับถูกชะตากันมาแต่ชาติปางก่อน

?ไม่จำเป็น?คยูฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สายตาคมจ้องมองมาที่คนฝั่งตรงข้ามอย่างไม่พอใจ....มาขอตามไปด้วยแบบนี้ มีแผนอะไรหรือเปล่า อีซองมิน

?ถ้าคุณไม่ให้ฉันไป ฉันไปเองก็ได้ แล้วก็คอยดูแล้วกันฉันจะทำให้คนที่บริษัทรู้ว่าคุณน่ะทอดทิ้งภรรยาที่แสนจะน่าสงสารคนนี้ไว้ที่บ้าน แล้วไปหลงระเริงกับชู้รักที่ชื่อคิฮยอนที่ทำงานน่ะ?ยื่นปากยื่นคอพูด พร้อมกับทำหน้าน่าสงสารประกอบไปด้วย เพื่อยั่วให้อีกคนโมโห แต่ก็ได้ผล คยูฮยอนโมโหดังคาดจริงๆ

?อี ซองมิน!!!?คยูฮยอนตะคอกเสียงกร้าว จนคนรับใช้ที่อยู่รอบข้างถึงกับสะดุ้ง รวมถึงซองมินด้วย คยูฮยอนขบกรามจนเป็นสันนูน มองคนชอบยั่วโมโหด้วยสายตาเกี้ยวกราด แทบจะกระโจนเข้าไปขย้ำให้แหลกคามือ

?โอ้ย....คยูฮยอนแกพาๆมันไปเถอะแล้วก็ให้มันอยู่แต่ในห้องไม่ต้องเอามันออกไปไหน...ฉันหล่ะปวดหัวจริงๆ?แจรินบอกอย่างรำคาญเต็มทน...ใบหน้าที่ฉาบด้วยเครื่องสำอางสะบัดไปมองซองมินอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินออกไปอย่างอารมณ์เสีย

?อย่าคิดว่าฉันจะยอมนายได้ตลอดนะ?คยูฮยอนพูดเสียงต่ำอย่างไม่พอใจ มองคนที่นั่งทำหน้ามีชัยอย่างโมโห แต่ก็พยายามกักเก็บความโกรธแค้นไว้ในใจ ....ตอนนี้ฉันยังควบคุมอารมณ์ตัวเองอยู่นายถึงเชิดหน้าได้อยู่อย่างนี้ แต่ถ้าวันไหนที่อารมณ์ฉันขาดจนคุณแม่ก็ห้ามไว้ไม่ได้ ฉันอยากจะรู้นักว่านายยังจะเชิดหน้าอยู่อย่างนี้ได้มั้ย....อี ซองมิน

ภายในรถเบนซ์คันหรูที่มีแต่ความเงียบ ซองมินมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสนใจ ตั้งแต่ออกจากบ้านมาเขายังไม่เห็นที่ไหนประกาศรับสมัครพนักงานเลยซักนิดขณะที่รถติดซองมินก็พยายามเล็งมองหาป้ายรับสมัครงานตามที่ต่างๆแต่ก็ต้องผิดหวัง หรือวันนี้เขาจะออกมาเสียเปล่ากันเนี่ย อุตส่าห์ยอมแต่งหญิงเพื่อออกมาหางานทำเลยนะ แต่ก็ดันไม่ได้ ดูสิชุดอะไรก็ไม่รู้ลุ่มล่ามชิบเป๋ง

ซองมินก้มมองตัวเองด้วยความหงุดหงิด กระโปรงสีดำสนิทยาวคลุมตาตุ่มกับเสื้อระบายๆแขนยาวสีขาวแล้วก็วิกผมยาวที่ใส่แล้วคันหัวจริงเลยแถมยังต้องแต่งหน้าอีก ลิปสติกก็ยังหนักปากได้อีก......เฮ้อคราวหลังซองมินจะไม่ยอมออกนอกบ้านกับพวกตระกูลโจอีกแล้ว เพราะไม่อยากแต่งตัวทุเรศๆแบบนี้

?เป็นอะไรของนาย ทำหน้าอย่างกับถูกบังคับให้มาด้วยอย่างนั้นแหละ?คยูฮยอนที่สังเกตเห็นหน้าของคนที่นั่งอยู่ข้างๆบึ้งตึงอย่างกับถูกบังคับมาด้วยกันแล้วถามออกไปอย่างหงุดหงิด ถ้าไม่อยากมาแล้วจะตื้อมาทำไม

?เปล่าซะหน่อย?พูดเสร็จก็สะบัดหน้าไปมองวิวข้างทางเพื่อไม่ให้คยูฮยอนไปเห็นใบหน้าของตน

?ปากดี?คยูฮยอนร้องเหอะในลำคอ พูดออกมาอย่างหมันไส้ในความปากแข็งของอีกคน

?คุณว่าฉันหรอ?ซองมินถึงกับฉุนเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกคนพูด เขารีบถามเสียงสูงอย่างไม่พอใจ

?แล้วนายเห็นว่าฉันคุยอยู่กับใครล่ะ?

?นี่......?

?ถึงแล้วครับ?ก่อนที่ทั้งคู่จะได้วางมวยกันในรถ ก็ได้มาถึงที่หมายพอดีจองมินคนขับรถประจำของคยูฮยอนก็รีบพูดขึ้นเพื่อให้เจ้านายทั้งสองคนหยุดทะเลาะกัน

ซองมินรีบลงจากรถมายืนปั้นหน้ายิ้มรอผู้เป็นสามีลงจากรถ เพียงแค่ซองมินก้าวลงจากรถก็สร้างความสนใจให้พนักงานหลายๆคนได้เป็นอย่างดี แถมยังมากับว่าที่ท่านประทานด้วยแล้วก็ยิ่งเป็นที่สนใจเข้าไปใหญ่

ทั้งสองคนเดินเข้าบริษัทมาท่ามกลางสายตาและเสียงทักทายของพนักงานในบริษัทคยูฮยอนเอาแต่ตีหน้าขรึมรีบเดินจ้ำอ้าวไปขึ้นลิฟต์จนซองมินที่เอาแต่ยิ้มเรี่ยราดแทบจะวิ่งตามไม่ทัน

?สวัสดีค่ะ...เอ๊ะ???เลขาของคยูฮยอนรีบลุกขึ้นทักทายผู้เป็นนายแอบตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักไม่คุ้นตายืนอยู่ข้างๆเจ้านาย....คนนี้ใครกันไม่เคยเห็นคุณคยูฮยอนเคยพามาเลย

?สวัสดีค่ะ....ฉันชื่อซองมี เป็นภรรยาของคยูฮยอน?เมื่อเห็นคุณเลขามองมาที่ตนอย่างสงสัย ก็รีบแนะนำตัวทันที

?เชิญคุณซูกาทำงานต่อเถอะ....?คยูฮยอนรีบพูดตัดบทก่อนที่ซองมินจะพูดอะไรไปมากว่านี้ เขารีบลากซองมินเข้าห้องทำงานทันที

?นี่ฉันเจ็บนะ?ซองมินร้องด้วยความเจ็บเพราะคยูฮยอนบีบข้อมือเขาแรงจนกระดูกแทบแตก

?คนอย่างนายเจ็บเป็นด้วยหรอ.....ด้านซะขนาดนี้?เมื่อลากเข้ามาในห้องได้คยูฮยอนก็สะบัดมือออกอย่างรังเกียจเสียเต็มประดาก่อนจะพูดคำดูถูกให้อีกคนได้ฉุนกึก

?นี่คุณ....?ซองมินชี้หน้าคนที่สูงกว่าอย่างโมโห...เตรียมจะด่าต่อแต่อีกคนกลับตวาดเขาเสียงดัง

?เงียบ!!!...ฉันจะทำงาน นั่งอยู่ตรงนี่เงียบๆอย่างเดียวพอ?มือใหญ่ออกแรงผลักไหล่เล็กเป็นผลให้คนตัวเล็กหงายหลังลงไปนั่งกับโซฟาอย่างแรง....แล้วตัวเองก็เดินไปยังโต๊ะทำงานประจำตำแหน่งก้มก้มลงทำงานของตนโดยไม่สนใจอาการฮึดฮัดของคนที่อยู่ร่วมห้องด้วยเลยซักนิด

?ฮึ่ย...?ซองมินได้แต่นั่งกอดอกฮึดอัด สะบัดค้อนให้คนที่เอาแต่นั่งทำงานตีหน้าขรึมไปหลายวง แต่อีกคนก็ทำเป็นไม่รู้เรื่อง....ซองมินเลยได้แต่นั่งหน้าบูดอยู่คนเดียว....เบื่อให้เขานั่งเฉยๆแบบนี้ทั้งวันมีหวังเขาเป็นง่อยแน่ๆ

ก๊อก ๆ ๆ

?เข้ามา?คยูฮยอนร้องบอกคนที่มาเคาะประตูเรียกแล้วก็นั่งทำงานต่อ คุณเลขาสุดสวยเดินเข้ามาอย่างเงียบๆเกรงว่าจะมารบกวนเวลาสวีทของเจ้านาย แต่พอเดินเข้ามาก็ไม่เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ ตอนแรกคิดว่าคุณคยูฮยอนจะให้ภรรยานั่งตักเป็นกำลังใจเวลาทำงานเหมือนอย่างแต่ก่อนที่เขามักจะเคยเห็นคุณคยูฮยอนกับคุณคิฮยอนทำแบบนั้นบ่อยๆ แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่แบบนั้น ต่างคนต่างนั่งแถมยังห่างกันอีกต่างหากแถมสีหน้าของทั้งคู่ดูไม่ดีเท่าไหร่นัก

เมื่อคยูฮยอนเซ็นเอกสารเรียบร้อยแล้วก็ยื่นให้เลขาสุดสวยเงียบๆ ซูการับแฟ้มเอกสารมาอย่างเงียบๆแต่ก่อนจะเดินออกไปก็ยังแอบมองหญิงสาวที่นั่งหน้าบึ้งอย่างพิจารณา.....

?ตุ๊กตา?

?เอ๊ะ???ซองมินที่กำลังนั่งด่าคยูฮยอนอยู่ในใจก็ถึงกับสะดุ้งตกใจ มองคุณเลขาที่มานั่งจ้องหน้าตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้อย่างแปลกใจ

?คุณซองมินหน้าเหมือนตุ๊กตาเลย...ตากลมๆ ปากเล็กๆ ผิวขาวๆ น่ารักจังเลยค่ะ?ซูกาชมไปก็มองใบหน้าที่เธอว่าน่ารักนักน่ารักหนาไปด้วยรอยยิ้มจริงใจ จนคนถูกชมอดเขินไม่ได้

?เอ่อ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ คุณเลขาก็พูดเกินไป?ซองมินลูบท้ายทอยอย่างอายๆ ก็ยังไม่เคยมีใครชมเขาแบบนี้มาก่อนเลยนี่นานอกจากพ่อของเขาเองน่ะ

?ฉันพูดจริงๆนะคะ ฉันยังไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนน่ารักเท่าคุณซองมีเลย คุณคยูฮยอนเนี่ยตาถึงจริงๆเลยนะคะ ไม่น่าถึงได้รีบแต่งงานฉันไม่แปลกใจแล้วค่ะว่าทำไมถึงรีบ คิคิ?ซูกาหัวเราะคิกคักกับคำพูดตัวเองพลางเหล่มองไปที่เจ้านายของตัวเองที่ทำเป็นตีหน้าขรึมไม่รู้สึกรู้หนาวอะไรกับคำพูดแซวของเธอ....แต่คุณซองมินนี่สิหน้าแดงไปใหญ่แล้ว...ดูสิเวลาเขินก็ยังน่ารักได้อีกนี่ถ้าเป็นลูกนะแม่จะจับหอมวันละร้อยรอบเลย อิอิ

?คุณเลขาก็ ชมกันเกินไปแล้ว?ซองมินอายหนักกว่าเดิมปากสีชมพูยิ้มอย่างเขินอาย

?นั่นสิ...คุณซูกาชมเกินไปแล้ว เหตุผลที่ผมรีบแต่งงานไม่ใช่อย่างที่คุณซูกาคิดหรอกนะ เชิญคุณซูกาไปทำงานต่อเถอะ?ในที่สุดคนที่นั่งเงียบก็ทนฟังคำเยินยอของเลขาประจำตัวไม่ไหวรีบแย้งขึ้น...แล้วก็ไม่อยากให้คนที่กำลังถูกชมหลงระเริงกับความงามของตัวเองไปมากกว่านี้ เห็นแล้วมันอดหมันไส้ไม่ได้.....นายมันน่ารักตรงไหนกัน อีซองมิน

?ฉันพูดจริงๆนะคะ....ไปก่อนนะคะคุณตุ๊กตา?ซูกายังพูดย้ำเพื่อบอกให้รู้ว่าเธอพูดจริงๆ...ก่อนจะหันมาลาคนน่ารักที่เธอเรียกว่าตุ๊กตา

?เอ่อ....ค่ะ?ซองมินพยักหน้าอย่างอายๆกับสรรพนามที่คุณเลขาเรียก มองหญิงสาวเดินออกจากไปด้วยร้อยยิ้มอิ่มใจ...

?ยิ้มหน้าบานเชียว อย่าเพิ่งหลงตัวเองไปหน่อยเลยคุณซูกาเขาพูดไปก็เพราะประจบเท่านั้นแหละ?คยูฮยอนส่ายหัวเบาๆพร้อมกับเหยียดมุมปากกับความไร้สาระของซองมิน

?ก็คนมันน่ารักนี่ ดูก็รู้ว่าคุณเลขาพูดจริงๆอิจฉาล่ะสิที่คุณเลขาไม่ชมคุณน่ะ?ซองมินกอดอกลอยหน้าลอยตาพูดอย่างภูมิใจในตัวเอง

?ทำไมฉันต้องอิจฉาคนอย่างนาย จะบอกอะไรไว้ให้นะสำหรับนายในสายตาฉัน นายมันขี้เหล่ที่สุด?

?เฮอะ...?ซองมินกรอกตาอย่างเบื่อหน่ายกับคำพูดด่าว่าของคยูฮยอน จะเรียกว่าชินไปแล้วก็ได้กับคำพูดที่แสดงว่าเกลียดชังเขาเสียเต็มประดาแบบนี้ ซองมินลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจไปมาก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของคยูฮยอน

?นี่เอาแต่นั่งอ่านแล้วก็เซ็นแบบนี้ไม่เบื่อบ้างหรือไง?ซองมินเดินไปยืนขนาบข้างก้มลงมองเอกสารที่คยูฮยอนกำลังนั่งอ่านอยู่....มีแต่ภาษาอังกฤษทั้งนั้นเลย...น่าปวดหัวจะตาย

?อย่ามากวน?คยูฮยอนพูดอย่างรำคาญ ยังคงสนใจงานต่อไป

?เฮ้อ....ก็แค่อยากให้คุณหาอะไรทำเพื่อผ่อนคลายบ้างก็เท่านั้นเอง?

?อย่ายุ่ง?

?โอ๊ะ...อะไรกันเนี่ยนายแต่งงานแล้วนะยังเอารูปคนอื่นไว้บนโต๊ะทำงานอีกหรอ นี่ ทีหลังฉันจะถ่ายรูปมาให้แล้วกัน อันนี่เอาไปทิ้ง.....?ซองมินแอบเบ้ปากใส่คนที่เอาแต่นั่งทำงานไม่สนใจตนเอง ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นกรอบรูปเล็กๆที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงาน เขาถือวิสาสะหยิบมันขึ้นมาดู...แต่พอรู้ว่าเป็นรูปใครมันก็โมโหขึ้นมาซะเฉยๆ

?วางรูปคิฮยอนลงเดี๋ยวนี้ นายไม่มีสิทธิมายุ่งย่ามกับโต๊ะทำงานของฉัน?คยูฮยอนเงียบต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆเมื่อรูปของคนที่รักสุดหัวใจไปอยู่ในมือของคนที่เขาเกลียดมากที่สุด

?ไม่กลัวคนอื่นเขาว่าหรือไงที่เอารูปคนอื่นมาตั้งไว้แบบนี้?ซองมินซ่อนไว้ด้านหลังตนเองตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรกับรูปที่ใบนี้หรอกนะ แต่พอเห็นอาการหวงของคยูฮยอนแล้วมันก็อดไม่ได้ที่จะโมโห

?คิฮยอนไม่ใช่คนอื่น....นายต่างหากที่เป็นคนอื่น?คยูฮยอนลุกขึ้นยืนมาจ้องหน้าคนที่ตัวเล็กกว่าอย่างโมโห เสียงทุ้มต่ำเล็กลอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว....เขากำลังโกรธ โกรธที่ได้ยินว่าคิฮยอนไปคนอื่นของเขา

?.....................?ซองมินสะอึกกับคำพูดของคยูฮยอน...นั่นสิซองมิน นายต่างหากที่เป็นคนอื่น ทำไมทำอะไรไม่คิดบ้างว่าการกระทำของตัวเองมันจะย้อนกลับมาทำร้ายจิตใจตัวเองแบบนี้

?วางรูปลงเดี๋ยวนี้?คยูฮยอนสั่งเสียงต่ำ

?........................?

?ซองมิน!!?เสียงทุ้มตะคอกเสียงดังอย่างเหลืออดเมื่อคนตรงหน้ายังคงนิ่งเฉยไม่ยอมวางรูปคิฮยอนตามที่บอก

?................?ซองมินเชิ่ดหน้ามองคยูฮยอนที่กำลังเดือดดาลเพราะเขาไม่ยอมวางรูปของคิฮยอนทันที ซองมินบีบกรอบรูปในมือแน่น ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้โมโหขนาดนี้ ทำไมถึงไม่พอใจที่เห็นความรักที่คยูฮยอนมีให้คิฮยอน หรือเป็นเพราะเขาอิจฉาความรักของสองคนนี้กันเพราะเขาไม่เคยได้รับความรักแบบนี้จากใครเลย

กรอบรูปสีน้ำตาลเข้มถูกปล่อยให้ล่วงลงไปในถังขยะด้วยน้ำมือของซองมินเอง รักกันมากใช่มั้ย....ดีฉันอยากจะเห็นหน้านายเวลาเห็นหน้าคนรักลงไปอยู่ในถังขยะว่าจะเป็นยังไง

ตุ่บ...

เพี้ย!!!

ผลตอบรับมันคือการถูกตบหน้ายังไงล่ะ ซองมิน

เพียงแค่เห็นรูปคิฮยอนลงไปอยู่ในถึงขยะเส้นความโมโหก็ขาดผึ่งทันที มือใหญ่ฟาดเข้าที่ใบหน้าขาวอย่างแรงจนซองมินหน้าหัน

?บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่ามายุ่ง?คยูฮยอนตะคอกใส่อย่างโทสะ ก้มลงเก็บกรอบรูปขึ้นมาแล้วยัดใส่ลิ้นชักโต๊ะก่อนจะหันกลับมาเอาเรื่องกับอีกคน

?แตะต้องไม่ได้เลยนะ?ซองมินกัดฟันพูดกดเสียงไม่ให้สั่นทั้งโกรธทั้งแค้น สองครั้งแล้วที่เขาถูกตบหน้าเพราะคนที่ชื่อคิฮยอนนั่น...สงสัยเราสองคนคงจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้วจริงๆ

?ใช่สำหรับคนอย่างนายแม้แต่ปลายเล็บฉันก็ไม่อยากให้แตะ เพราะนายมันสกปรกเหมือนจิตใจของนายยังไงล่ะ?มือใหญ่บีบต้นแขนเล็กอย่างเกลียดชัง มองแววตาที่สั่นระริกอย่างเหยียดหยาม

?คำก็สกปรก สองคำก็สกปรกคุณมันสะอาดนักหรือไง?สองกำปั้นเล็กออกแรงทุบลงไปที่อกกว้างอย่างแรงด้วยความเจ็บใจ ทำไมถึงได้ชอบดูถูกกันนัก

?อย่างน้อยฉันก็ไม่เล่นวิธีสกปรกอย่างนายก็แล้วกัน พ่อแม่นายคงจะเสี้ยมมาดีสินะเรื่องจับผู้ชายรวยๆหน่ะ?คยูฮยอนผลักให้ซองมินออกห่างก่อนกำปั้นที่รัวเข้าที่อกเขาจะหัก

?อย่ามาว่าพ่อฉันนะ?เสียงเล็กตวาดอย่างไม่พอใจ....

?ทำไมจะว่าไม่ได้ ป่านนี้พ่อนายก็คงจะนอนรอเงินจากนายอยู่สินะ แต่อย่าหวังเลยว่าจะได้?คยูฮยอนกอดอกเหยียดยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นอาการโกรธจนตัวสั่นของอีกคน.....

?พ่อฉันไม่ใช่คนแบบนั้นนะ?ซองมินพูดเพื่อปกป้องพ่อของตัวเอง

?แล้วเป็นแบบไหนล่ะ อีซองมิน นายช่วยบอกฉันทีสิ?

?พ่อฉันเป็นคนดี?ซองมินเน้นคำพูดของตัวเองเสียงหนักแน่น....พ่อของเขาเป็นคนดีสำหลับเขาไม่ว่าใครหน้าไหนก็มาด่ามาว่าพ่อของเขาไม่ได้มันรู้สึกเจ็บปวดที่ใจทุกครั้งที่ได้ยิน

?ดีแต่เสี้ยมให้ลูกแล่นจับผู้ชายรวยๆน่ะสิไม่ว่า?คยูฮยอนเน้นคำพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก

?มันจะมากเกินไปแล้วนะ...?ซองมินถึงกับสติขาด โมโห โมโหมากๆด้วยใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยอารมณ์โกรธ ฟันเล็กงับลงที่ต้นแขนของคนช่างดูถูกเต็มแรง....เกลียดที่สุด เกลียดนายที่สุดคยูฮยอน ฉันจะกัดแขนนายให้เนื้อหลุดเลย

?โอ้ย!!!!....บ้าเอ๊ย?คยูฮยอนร้องออกมาเต็มเสียงด้วยความเจ็บ เขาพยายามเบี่ยงตัวหลบหนีฟันคมของอีกคนแต่ยิ่งหลบยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บขึ้นกว่าเดิม มือใหญ่จึงออกแรงบีบท้ายทอยของอีกคนง้างปากอีกคนออกมาได้

?อ๊ะ...?ซองมินร้องด้วยความเจ็บมือเล็กรีบยกมาแกะมือของอีกคนที่บีบอยู่ที่ท้ายทอยเขาใบหน้าหวานแสดงสีหน้าความเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด

?เป็นหมาบ้าหรือไง?ตะคอกถามอย่างหัวเสีย...เขายังรู้สึกเจ็บตรงที่ถูกกัดอยู่เลย นี่ยังดีนะที่ใส่เสื้อสูทไว้ถ้าไม่ได้ใส่ป่านนี้เนื้อเขาคงได้หลุดติดฟันซองมินเป็นแน่

?ก็คุณมาว่าพ่อฉันทำไม พ่อฉันเป็นคนดี อย่ามาว่าพ่อฉันนะ ฮึก อย่าว่าพ่อฉัน ฮึก ฮือๆ?ซองมินพูดเสียงสะอื้น สองมือคอยตีมือใหญ่ที่บีบท้ายท้ายเขาเพื่อให้ปล่อยไปมา

?ซองมิน....เฮ้อ....?พอเห็นน้ำตาของอีกคนคยูฮยอนก็ถึงกับพูดไม่ออก....เขาปล่อยมือจากอีกคนทันถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยใจมองดูคนที่เอาแต่ร้องไห้อย่างทำอะไรไม่ถูก

?คุณจะด่าฉันยังไงก็ได้ ฮึก แต่อย่ามาด่าพ่อฉัน ฮึก ฮือ ?ซองมินทุบกำปั้นเขาที่อกคนที่ดูถูกพ่อเขาอย่างเจ็บใจ ทั้งเจ็บใจทั้งสงสารพ่อของตัวเอง.... พ่อเขาไม่ผิดเสียหน่อยจะด่าจะว่าก็ว่าเขาสิทำไมต้องเอาพ่อเขามามีส่วนเกี่ยวด้วย....คุณไม่รู้หรอกว่าฉันรักพ่อมากแค่ไหนน่ะ คยูฮยอน

คยูฮยอนได้แต่ยืนนิ่งให้อีกคนทุบอกตัวเองต่อไป ๆไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกผิดทั้งที่เขาตั้งใจจะพูดไปแบบนั้นนั้นเพื่อให้คนคนนี้เสียใจกับคำพูดของเขาไม่ใช่หรือทำไมกันแค่เห็นน้ำตาของคนคนนี้แล้วถึงได้รู้สึกผิดและสงสารขึ้นมาได้ คยูฮยอนยืนมองคนที่ร้องไห้ฟูมฟายอยู่เงียบๆจนกระทั่งซองมินหยุดทุบตี เขาเห็นสายตาตัดพ้อของอีกคนที่ตวัดมองมาเพียงแวบเดียวเท่านั้นเจ้าของดวงตานั้นก็เดินหันหลังให้เขาไปนั่งอยู่ตรงโซฟาตัวเดิมแล้วก็นอนซบหน้าลงไปบนหมอนอิงนุ่ม ไหล่เล็กไหวน้อยๆมีเสียงสะอื้นเล็กน้อยเล็ดรอดออกมา

คยูฮยอนถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ไม่รู้ครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วของวันที่เขาถอนหายใจแบบนี้ คยูฮยอนสั่งตัวเองให้ลงนั่งทำงานต่อ....เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้เมื่อคยูฮยอนทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาเอียงคอไปมาเพื่อไล่อาการเมื่อยล้าที่ต้นคอ พอดีกับสายตามองไปเห็นร่างเล็กๆนอนอยู่บนโซฟาโดยไร้เสียงสะอื้น นี่ร้องไห้จนหลับไปเลยหรือ....จะเด็กเกินไปหรือเปล่า อีซองมิน

คยูฮยอนเดินมาหยุดยืนมองคนที่นอนหลับอย่างเงียบๆ เขามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของซองมินอย่างพิจารณา ดาวตาที่ปิดสนิทบวมเป่งจากการร้องไห้ ใบหน้าหวานซีดเผือดลงคงเป็นเพราะร้องไห้หนักเกินไป คยูฮยอนโน้มตัวลงไปใกล้เขาเกลี่ยนิ้วมือกับแก้มนิ่มเบาๆ

เฮ้อไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่ทำเป็นปากเก่งยั่วโมโหเขาอยู่เรื่อยจะกลายเป็นคนอ่อนแอในพริบตาได้ถึงขนาดนี้ นายคงจะรักพ่อของนายมากซินะ ซองมิน จุดอ่อนของนายก็คือพ่อของนายนี่เอง...ฉันขอโทษก็แล้วกันที่ไปว่าพ่อของนาย

?ขอโทษ?

แกร๊ก

?คยูฮยอน ทำงานเรียบระ......?คิฮยอนชะงักคำพูดไว้เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพที่คยูฮยอนกำลังยืนเกลี่ยข้อนิ้วกับแก้มของคนที่นอนหลับอยู่ มันดูอ่อนโยนเสียจนคิฮยอนสะอึก หัวใจเต้นด้วยความเจ็บร้าว เขาเตรียมตัวจะหันหลังวิ่งหนีออกไป แต่คยูฮยอนเร็วกว่า

?คิฮยอน...?คยูฮยอนรีบตามมาคว้าแขนคิฮยอนไว้

?เชิญคยูฮยอนดูแลภรรยาต่อเถอะ ฉันไม่กวนแล้ว?คิฮยอนพูดออกแนวประชด ทำท่าจะเดินไปทางประตูแต่คยูฮยอนก็รั้งไว้ไม่ให้ไป คิฮยอนจึงได้แต่มองหน้าคยูฮยอนอย่างไม่พอใจ

?มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคิฮยอน เค้าไม่มีความสำคัญอะไรที่ผมจะต้องดูแลเลย...เราอย่าทะเลาะกันเลยนะ?คยูฮยอนพูดอย่างอ่อนใจ เขาไม่อยากผิดใจกับคิฮยอนอีก

?แล้วพาเขามาทำไม?

?เฮ้อ...ผมไม่ได้พามาแต่เขารั้นที่จะมาคุณแม่ท่านรำคาญเลยยอมให้ตามมาด้วยต่างหาก...?

?.................? คิฮยอนมองคยูฮยอนสลับกับซองมินไปมา เขาเชื่อในสิ่งที่คยูฮยอนพูดแต่เขาชักเริ่มไม่แน่ใจในความรู้สึกของคยูฮยอนที่มีต่อซองมิน เมื่อกี้สิ่งที่เขาเห็นคือสายตาที่คยูฮยอนจ้องมองซองมินมันเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความสงสาร เขากลัวว่าความสงสารมันจะทำให้คยูฮยอนรักซองมินอย่างไม่รู้ตัว

?วันนี้เราไปกินข้าวด้วยกันนะ?คยูฮยอนพูดขึ้นหลังจากที่คิฮยอนเงียบไปนาน

?แล้วภรรยานายล่ะ?

?โถ่...คิฮยอนคุณเลิกประชดผมซักทีได้มั้ย....เดี๋ยวผมจะให้ซองมินนั่งแท็กซี่กลับบ้านเอง?

?ไม่ได้นะ พนักงานที่นี่เขารู้ว่าซองมินเป็นภรรยานาย ถ้าซองมินนั่งแท็กซี่กลับบ้านเองแต่นายออกไปทานข้าวกับฉัน คงจะดูไม่ดีแน่ๆ?

?แล้วจะให้ผมทำยังไง...วันนี้ผมอยากอยู่กับคิฮยอนจริงๆนะ?คยูฮยอนปล่อยมือจากแขนของคิฮยอน เปลี่ยนเป็นรวบร่างเล็กเข้ามากอดไว้หลวมๆแทน

?งั้นไปส่งซองมินที่บ้านก่อน แล้วเราค่อยมาเจอกันที่ร้านอาหาร โอเคนะ?

?เอาอย่างนั้นก็ได้...คืนนี้เจอกันนะ รักนะครับ?คยูฮยอนยิ้มอย่างดีใจที่เห็นว่าคิฮยอนไม่ได้โกรธตน เขาก้มลงหอมแก้มคนรักไปฟอดใหญ่

?รักคยูฮยอนเหมือนกัน?คิฮยอนจุ๊บไปที่ปลายคางสากของคยูฮยอน ก่อนจะกันตัวเองออกจากอ้อมกอดของอีกคน ยิ้มทิ้งท้ายเป็นการบอกลาแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คยูฮยอนยืนยิ้มด้วยความโล่งใจ

.

.

.

.

ร่างเล็กที่อยู่ในชุดนอนสีเหลืองอ่อน นั่งมองดวงจันทร์ที่สุกสกาวอยู่บนท้องฟ้าอย่าเงียบเหงา หลังจากที่คยูฮยอนกับเขากลับบ้านมา คยูฮยอนก็รีบแต่งตัวออกไปข้างนอกทันทีเมื่อตอนหัวค่ำ ถึงไม่บอกก็รู้ว่าไปไหน เขาได้ยินบทสนทนาทุกอย่างที่คยูฮยอนกับคิฮยอนคุยกันเมื่อตอนเย็น เขาตื่นตั้งแต่ได้ยินเสียงประตูเปิดแล้วนั่นแหละ

ฮึ....ทิ้งเมียให้นั่งกินข้าวอยู่คนเดียวที่บ้านแล้วตัวเองก็ออกไปร่าเริงอยู่นอกบ้านกับชู้รักเนี่ยนะ มันช่างฉีกหน้ากันจริงๆ ป่านนี้คงคุยถึงฉันกันสนุกปากเลยล่ะสิ ฉันมันไม่ได้โง่อย่างที่พวกนายคิดหรอกนะ

?หึ....มีความสุขกันให้พอเถอะ?ซองมินกัดฟันพูดด้วยความไม่พอใจ ตากลมมองแผ่นกระดาษเล็กๆสีขาวที่มีหมายเลขโทรศัพท์ของคิฮยอนอยู่ ซองมินแอบขโมยมาได้ตั้งแต่สองสามวันก่อน จากโทรศัพท์ของคยูฮยอนขณะที่เผลอ

.........ความสุขของพวกนายฉันจะเป็นคนทำลายมันเอง.........

To Be Con

[Talk]

อ๊ากจบไปแล้วอีกหนึ่งตอน แอบปาดเหงื่อเล็กน้อย ตอนนี้เหมือนยังไม่ค่อยมีอะไรคืบหน้าเท่าไหร่เลย แต่โบว์มินจะพยายามแต่งให้มีเนื้อหาสาระมากกว่านี้นะงืดๆ ตอนนี้เหมือนมินมินจะแรงเลยและก็เหมือนว่าตอนหน้ามินมินจะยิ่งแรงกว่านี้แต่ถ้ามินมินแรงคยูฮยอนมันก็แรงเหมือนกัน อ๊ากรู้สึกว่ายิ่งแต่งมันยิ่งนอกเรื่องยังไงก็ไม่รู้ เศร้า แต่ยังไงเพื่อนๆก็ช่วยติดตามเรื่องนี้ไปจนจบน้าอย่างเพิ่งทิ้งกันกลางคันน้า ^^

สุดท้ายนี้ อยากอ่านเม้นยาวๆให้ชื่นใจจัง ฮุฮุ

ไปแระรักคนอ่าน แต่รักคนเม้นมากกว่า บะบุย จูดร๊วบบบบ