:: Bowmin FiXX ::

[Fic]@@....Love Less…@@
[Couple]...Kyu x Min…
[Writer]...Bowmin…

Love Less.........

ไร้รัก.....................

Part 3

คืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่คยูฮยอนไม่กลับมาทานข้าวเย็นที่บ้าน ส่วนคุณหญิงของบ้านก็ไปออกทริปตามประสาคนมีเงินที่อังกฤษ เป็นเดือนถึงจะกลับ เห็นว่าจะไปเยี่ยมลูกสาวที่ไปได้กับผู้ดีที่นั่น ซองมินนั่งเขี่ยข้าวไปมาอยู่คนเดียวอย่างเบื่อหน่าย กินข้าวคนเดียวมันช่างหดหู่ดีแท้

“ยูนอึน รู้มั้ยว่าคุณคยูฮยอนเขาไปที่ไหน”ซองมินถามสาวใช้ที่ยืนคอยรับใช้เขาอยู่ข้างๆ....

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่ทุกวันที่20ของเดือนจะเป็นวันนัดสังสรรค์ของกลุ่มคุณคยูฮยอนนะค่ะ ดิฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าไปที่ไหนกัน”ยูนอึนบอกเท่าที่รู้...ทั้งบ้านก็จะมีแต่ยูนอึนเนี่ยแหละที่ดีต่อซองมิน เพราะเขาได้ยินซองมินคุยโทรศัพท์กับแม่ของซองมินน่ะสิ ถึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วคุณซองมินน่าสงสารมากๆ และก็ไม่รู้ทำไมถึงได้ถูกชะตากับคุณซองมินนักคงเพราะเป็นวัยเดียวกันด้วยแหละมั้ง

“อืมๆ ขอบใจมากนะ”ซองมินยิ้มตอบ ก่อนจะก้มลงไปเขี่ยข้าวในจานเหมือนเดิม

“ค่ะ”ยูนอึนพยักหน้ารับ ก่อนจะมองคนตัวเล็กเขี่ยข้าวด้วยความสงสาร

“น่าเบื่อจังเลยเนอะ นั่งกินข้าวคนเดียวเนี่ย”ซองมินชวนยูนอึนคุยแก้เหงา พลางเหยียดมุมปากอย่างสมเพศในตัวเอง

ยูนอึนเพียงแค่ยิ้มเจื่อนๆไปให้ จะให้ยิ้มกว้างๆก็กะไรอยู่บรรยากาศออกจะวังเวงขนาดนี้

“ยูนอึน หยิบโทรศัพท์บ้านให้ฉันหน่อยสิ”ซองมินเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ก็รีบหันไปบอกกับยูนอึนด้วยรอยยิ้มนึกสนุก...ลืมไปเลยว่าเรามีเบอร์ของคิฮยอน...หึคยูฮยอน ฉันไม่มีทางให้นายมีความสุขคนเดียวหรอก

“ค่ะ”ยูนอึนพยักหน้ารับก่อนจะรีบเดินไปหญิบโทรศัพท์มาให้ตามที่บอก แต่ในใจก็ยังสงสัยอยู่ว่าคุณซองมินเธอจะโทรหาใคร...

“ขอบคุณมากนะ...มีอะไรก็ไปทำเถอะ”ซองมินมองจนยูนอึนลับตาไป แล้วก็หันมากดเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจ...เรียวปากกระตุกยิ้มอย่างพอใจเมื่อปลายสายรับ

“ไม่ทราบว่าคุณได้เอาตัวสามีคนอื่นไปกกไว้หรือเปล่าค่ะ”

“ได้โปรดช่วยปล่อยสามีคนอื่นกลับมาหาภรรยาที่แท้จริงของเค้าด้วยนะค่ะ”

“เป็นชู้กับสามีชาวบ้านมันบาปนะค่ะ อย่าทำลายครอบครัวคนอื่นเลยได้โปรดเถอะ”

ซองมินทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้เรียบร้อยแล้วก็กดวางทันที เรียวปากคลี่ยิ้มอย่างถูกใจ หึอึ้งไปเลยล่ะสิ ป่านนี้คงจะทะเลาะกันแล้วล่ะมั้ง....บอกแล้วว่าความรักของนายสองคนฉันจะเป็นคนทำลายมันเอง...หึหึ

กลางดึกคืนนั้น ซองมินนอกพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงหลายรอบ รอคยูฮยอนกลับมา....อะไรกันจะตีสองอยู่แล้วยังไม่กลับบ้านอีกแสดงว่าคิฮยอนไม่ได้รู้สึกอะไรเลยใช่มั้ย หรือจะท้าทายเราโดยการเอาคยูฮยอนไปกกไว้ทั้งคืน....ฮึ งานนี้ฉันไม่ยอมแพ้นายหรอกนะ ซองมินผุดลุกขึ้นนั่งอย่างอารมณ์เสีย เดินลงจากเตียงไปหยุดยืนอยู่ที่ระเบียงหน้าต่าง พอดีกับรถสปอร์ตสีดำคุ้นตาแล่นเข้ามาอย่างเร็วและจอดดังเอี๊ยด

“กลับมาแล้วสินะ คิดว่าจะไปนอนกกกันทั้งคืนเสียอีก”ซองมินพูดอยู่กับตัวเอง แต่ก็ต้องตกใจเมื่อคนที่เพิ่งจะจอดรถเมื่อครู่ตอนนี้เข้ามายืนอยู่ในห้องเขาแล้ว

“นายอยากจะยั่วโมโหฉันใช่มั้ยห๊ะอีซองมิน...”เข้ามาถึงคยูฮยอนก็รั่วใส่อย่างโมโห

“คุณพูดอะไรของคุณฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย”ซองมินพูดอย่างยียวน....ฮึ ทำไมจะไม่รู้หล่ะว่าคยูฮยอนพูดเรื่องอะไร ก็จะเรื่องอะไรซะอีกล่ะถ้าไม่ใช่เรื่องที่เขาโทรไปเมื่อตอนหัวค่ำน่ะ

“อย่ามาตอแหล...ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าอยู่เฉยๆอย่าไปยุ่งกับคิฮยอน”คยูฮยอนเดินตรงเข้ามาหาร่างเล็กอย่างเอาเรื่อง

“ฉันก็ไม่เห็นได้ทำอะไรเลยนี่ ก็แค่โทรไปบอกชู้อุ๊ยไม่ใช่สิ คุณคิฮยอนว่าให้ปล่อยสามีคนอื่นกลับบ้านบ้างก็เท่านั้นเอง ไม่เห็นจะผิดตรงไหนเลยฉันก็แค่ทำสิ่งที่ถูกต้องนะคุณสามี”ซองมินกอดอกพูดลอยหน้าลอยตายียวนอารมณ์ให้คยูฮยอนฉุนขึ้นได้ไม่อยาก

“นายมันปีศาจชัดๆ....อยากได้ฉันเป็นผัวนักใช่มั้ย...”คยูฮยอนกดเสียงต่ำ...ขายาวก้าวเดินเข้าไปหาร่างเล็กช้าๆ ตาคมจ้องใบหน้ายียวนอย่างน่ากล้ว มุมปากยกขึ้นเมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของอีกคน

“นี่คุณจะทำอะไรน่ะ...เมาแล้วก็กลับห้องไปซะฉันจะนอน” ซองมินเดินถอยหลังหนีร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาหาจนหลังติดผนังห้อง เขาพยายามข่มความหวาดกลัวไว้ในใจ มือเล็กออกแรงผลักอีกคนให้ออกห่าง แต่ก็ถูกคยูฮยอนรวบมันไว้อย่างง่ายดาย

“อย่ามาทำเป็นใสซื่อ....ที่อยากให้ฉันกลับมาไม่ใช่เพราะว่านาย ‘อยาก’ กับฉันหรือ”คยูฮยอนก้มหน้าลงมาแทบชิดหน้าของซองมินจนรู้สึกถึงลมหายใจของกันและกัน เรียวตาคมจ้องมองดวงตากลมโตที่สั่นระริกอย่างถูกใจ...ไงเก่งได้แค่นี้เองหรือ...อี ซองมิน

“ทุเรศ....กลับห้องคุณไปได้แล้ว...เอ๊ะ!!!”ซองมินตะคอกใส่หน้าอีกคนแทนความกลัว แต่ก็ต้องตกใจเมื่ออีกคนตรึงแขนเขาไว้กับผนังเย็นชืดนั้น

“อยากได้ฉันเป็นสามีไม่ใช่หรือไง...แล้วนายคิดว่าสามีภรรยาเค้าจะทำอะไรกันละ”

“ปล่อยนะ....ไอ้บ้าเอ้ย...อ๊ะทำบ้าอะไรหยุดนะ...โอ้ย”ซองมินร้องโวยวายอย่างหวาดกลัวเมื่อถูกคยูฮยอนเหวี่ยงลงไปนอนบนที่นอนจนจุกแถมยังตามขึ้นมากดทับเขาทั้งร่างอีก จะดิ้นหนีก็ไม่ได้เพราะกายแกร่งที่กดทับจนแนบสนิทไร้ทางหนี ซองมินได้แต่มองคยูฮยอนด้วยความหวาดกลัว

“อยากให้ฉันทำแบบนี้ไม่ใช่หรือไง”พูดเสร็จก็กดจูบลงไปที่ซอกคอขาวทันที ไม่สนใจอาการดิ้นรนขัดขืนของอีกคนเลยแม้แต่น้อย หึ กลัวจนตัวสั่นเชียว ทำอย่างกับไม่เคยเรื่องแบบนี้มาก่อนอย่างนั้นแหละ คนอย่างนายคงผ่านผู้ชายมาเยอะแล้วล่ะสิ คยูฮยอนจงใจขบฟันลงไปที่ซอกคอขาวอย่างแรง ย้ำเน้นจนเกิดรอยช้ำ

“ไม่.....ปล่อยนะ...อึก...เจ็บ..อื้อ” คนตัวเล็กพยายามขัดขืนสุดกำลัง แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกกระทำหนักขึ้น ซองมินเริ่มหมดแรงที่จะต้านทานการรุกรานของอีกคน เขารู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งคอ ป่านนี้คอของเขาคงจะเต็มไปด้วยรอยฟันของอีกคนเป็นแน่...นี้คยูฮยอนจะเอาจริงอย่างนั้นหรอ ไม่มีทางคยูฮยอนไม่มีทางทำเรื่องอย่างนั้นกับคนที่บอกว่าเกลียดนักเกลียดหนาหรอกไม่มีทาง....ซองมินได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ

แต่ดูเหมือนสิ่งที่ซองมินกำลังภาวนาอยู่จะริบหรี่ลงทุกที เมื่อคยูฮยอนปล่อยข้อมือที่ตรึงเขาไว้กับที่นอนมากระชากเสื้อนอนเขาออกจนขาดวิ่นแทน....ใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างหน้ากลัว.....ไม่นะคยูฮยอนนายมันบ้าไปแล้ว

“ไงกลัวหรอคุณเมีย” คยูฮยอนกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ เมื่อร่างด้านใต้หดตัวหนีด้วยความหวาดกลัว... จ้องมองเรือนร่างสีขาวตาพราว ร่างกายของนายก็สวยใช่ย่อยเลยนะ อีซองมิน ฉันชักอย่างลองชิมดูซะแล้วสิว่าจะอร่อยแค่ไหน

“ไม่ อย่านะคยูฮยอน อ๊ะ...อื้อ”ซองมินกัดฟันแน่นเมื่อคยูฮยอนก้มลงมาขบเม้มที่ยอดอกสีชมพูด อกเล็กถดหนีลิ้นกับฟันที่รุกรานยอกอกเขาอย่างอุกอาจ แถมมือใหญ่ยังบีบคลึงผิวเนื้อจนเจ็บไปทั่วทุกส่วน น้ำตาเม็ดเล็กไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด

มือใหญ่เตรียมจะดึงกางเกงนอนสีอ่อนออกแต่มือเล็กกลับดึงไว้ยื้อยุดกันอยู่อย่างนั้นดูท่าซองมินจะแพ้เสียแล้ว เพราะแรงของคยูฮยอนมันเยอะเหลือเกิน

“ซองมิน”คยูฮยอนตะคอกด้วยอารมณ์ขุ่นมัว จะมาห้ามทำไม อยากให้ฉันทำแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง คยูฮยอนออกแรงกระชากทีเดียวกางนอนก็ติดมือมาอย่างง่ายดาย ซองมินทำท่าจะหนีแต่คยูฮยอนไวกว่าจับไหล่เล็กกดลงไปนอนตามเดิม

“คืนนี้เรามาสนุกกันให้สุดเหวี่ยงเลยเป็นไง...คุณเมีย”พูดเสร็จคยูฮยอนก็จัดการถอดเสื้อของตัวเองออกอย่างรวดเร็วก่อนจะก้มลงจัดการกับร่างสีขาวพราวตาอย่างรุนแรงจนเจ้าของร่างร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“ฮึก...เจ็บ...อ๊าาา...”เสียงเล็กร้องด้วยความเจ็บปวด เขารู้สึกเจ็บปวดบริเวณหน้าอกเพราะแรงดูดดึงและฟันคมของอีกคนมันย้ำแรงจนปวดราวแทบขาดใจ ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อคยูฮยอนแทรกขาลงมาระหว่างขาของเขา....จงใจบดเบียดต้นขาให้ถูกส่วนกลางลำตัวของเขาแรงๆจนร่างกายสั่นสะท้าน

“หึ..หึ...แค่นี้ก็แข็งแล้วหรือ ไวดีจังนะ อยากอยู่แล้วล่ะสิ”คยูฮยอนหัวเราะน้อยๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงส่วนที่ตื่นตัวภายใต้กางเกงชั้นในของคนด้านใต้ มือใหญ่ละออกจากการบีบคลึงที่สะโพกนิ่ม มาบดขยี้ส่วนนั้นของซองมินผ่านเนื้อผ้าเบาๆ กระตุ้นให้อีกคนตื่นกลัวอย่างนึกสนุก....

“ฮึก...ยะ...อย่า...อ๊าาา”เสียงเล็กร้องห้ามอย่างไม่เต็มเสียงนัก เพราะอารมณ์วาบหวิดที่มันเกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ มือเล็กพยายามจะหยุดมือของอีกคน แต่แรงมันกลับหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ จึงทำได้แค่บีบมือใหญ่นั้นเท่านั้น....เสียงเล็กเผลอครางออกมาอย่างหยุดไม่อยู่เมื่อคยูฮยอนบีบหน้าอกเขาไปมาพร้อมกับบดคลึงส่วนตื่นตัวไปด้วย... ร่างเล็กจึงได้แต่บิดเร่าๆไปมาสร้างความพึงพอใจให้คนที่คุมเกมส์อย่างเหนือกว่าเป็นนัก

“ร้องอีกสิ ซองมิน เสียงนายมันช่างทุเรศอะไรอย่างนี้”คยูฮยอนยังคงพอใจที่จะพูดเยอะเย้ยคนที่แพ้อย่างราบคาบด้วยความพออกพอใจ

Rrrrrr Rrrrrrr

บ้าชิบ...ใครมันโทรมาตอนนี้ว่ะ!!!

คยูฮยอนสบทคำหยาบออกมาหลายคำในขณะที่กำลังความหน้าโทรศัพท์ของตัวเองในกระเป๋าตัวเอง ตาคมก็ยังคงจ้องคนใต้ร่างที่นอนหอบอย่างหมดแรงราวกับจะกลืนกิน....

“เออ...”คยูฮยอนกระแทกเสียงใสปลายสายอย่างไม่พอใจ เขายังไม่ทันได้ดูด้วยซ้ำว่าเป็นเบอร์ของใคร

(((....ฉันคิฮยอนเองนะ....)))

“เอ๊ะ...คิฮยอนหรอ”ทันทีที่รู้ว่าปลายสายเป็นใคร อารมณ์ของคยูฮยอนก็เปลี่ยนทันที

(((...คือฉันจะโทรมาเรื่อง....)))

“คิฮยอนเดี๋ยวผมโทรกลับนะ”คยูฮยอนรีบวางสายทันที ก่อนจะหันมาจ้องคนที่นอนอยู่ใต้ร่าง....

“วันนี้ถือว่าเป็นโชคดีของนายนะซองมิน...ถ้าคราวหน้านายทำให้ฉันกับคิฮยอนทะเลาะกันอีกละก็มันไม่จบแค่นี้แน่ หึๆ”พูดเสร็จก็ลุกออกจากร่างเล็ก คว้าเสื้อของตัวเองได้ก็เดินกลับห้องตัวเองทันที

“ฮึก....ฮือๆ...พ่อฮะ ผมอยากกลับบ้านแล้ว ฮือๆๆ”ซองมินได้แต่กอดร่างกายที่บอบช้ำของตัวเองอยู่คนเดียว....ทั้งที่คิดจะทำลายความสุขของสองคนนั้นแต่ตัวเองกลับถูกทำลายเสียเอง...คำรักของทั้งสองคนมันช่างเหนียวแน่นเสียจนเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย...

อยากจะหนีแต่ก็ไม่รู้จะหนีไปทางไหน เพราะเมืองหลวงมันช่างซับซ้อนยิ่งนักเพียงแค่ก้าวเท้าออกจากที่นี้เขาก็เหมือนคนตาบอดหันไปทางไหนก็มืดมนไปหมดไม่รู้จะเดินไปทางไหนดี....เขาไม่หน้ายอมทำตามคำสั่งน้าแชยอนเลยแต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะขัดคำสั่งของน้าแชยอน เพราะเขากลัวกลัวว่าน้าแชยอนจะหนีไป กลัวพ่อจะเสียใจเพราะว่าพ่อรักน้าแชยอนมากแค่ไหน กลัวว่าพ่อจะป่วยจนเป็นอะไรไปถ้าขาดน้าแชยอนไป ที่เขาทำไปทั้งหมดก็เพราะต้องการให้พ่อมีความสุขก็เท่านั้นเอง ....พระเจ้าครับทำไมผลคอบแทนของลูกกตัญญูคนนี้ถึงได้เลวร้ายอย่างนี้นักล่ะครับ...ฮึก ๆๆ

.
.
.

หลังจากที่กลับเข้ามาในห้องของตัวเองแล้วคยูฮยอนก็โยนเสื้อทิ้งลงพื้นแล้วรีบกดโทรหาคนรักทันที

“คิฮยอน คุณมาโกรธผมแล้วใช่มั้ย”

(((...คือฉันมาคิดดูแล้วเรื่องทั้งหมดนายไม่ได้ผิดเลยซักนิด ฉันขอโทษที่ทำให้เราต้องทะเลาะกัน ฉันไม่โกรธนายแล้วนะ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ ฉันรักนายนะคยูฮยอน....)))

“คิฮยอน...ขอบคุณนะที่เข้าใจผม”คยูฮยอนยิ้มกับปลายสายด้วยหัวใจที่กลับมาเต้นได้เหมือนเดิมอีกครั้ง

(((....หลังจากนี้ฉันจะเข้มแข็ง จะไม่หวั่นไหวในคำพูดยุแยงของเค้าคนนั้น....)))

“ผมรักคุณจังคิฮยอน ผมแน่ใจว่าหลังจากวันนี้ซองมินจะไม่กล้ามายุ่งกับพวกเราอีก..”

(((...นายทำอะไรเค้าคยูฮยอน....)))น้ำเสียงของคิฮยอนดูจะตกใจไม่น้อย

“เปล่าทำอะไร...ก็แค่เตือนอะไรนิดหน่อย...เอาเถอะหลังจากนี้เราคงอยู่กันสงบซักที... ไปนอนเถอะนะพรุ่งนี้ผมจะรับไปกินข้าวเที่ยง ราตรีสวัสดิ์”

หลังจากวางสายจากคิฮยอนแล้ว คยูฮยอนก็ล้มตัวลงนอนกับที่นอนอย่างเหนื่อยอ่อน ตาคมจ้องไปที่ประตูบานใหญ่ที่กั้นระหว่างห้องเขากับห้องซองมินไว้นิ่งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

.

.
.

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปหลังจากคืนนั้น ซองมินก็คอยหลบหน้าคยูฮยอนตลอดเวลาส่วนคยูฮยอนก็กลับบ้านเกือบสว่างทุกวัน เพราะมัวแต่ไปขลุกอยู่กับคิฮยอนบวกกับไม่อยากกลับบ้านมาเจอคนที่เขาเกลียดสุดหัวใจ

แต่วันนี้คยูฮยอนต้องรีบกลับบ้านแต่หัวค่ำ เพราะคุณหญิงแจรินจะกลับจากอังกฤษมาพร้อมกับหลานชายสุดที่รักของคยูฮยอนนั่นเอง

“คุณน้าคยูฮยอนนนนนน.....”เสียงใสแหลมปรี๊ดของเด็กชายวัยห้าขวบพร้อมกับร่างกลมๆวิ่งมากระโดดกอดน้าสุดที่รักของตนทันทีที่มาถึง

“โอ้...ดาอี ตัวหนักขึ้นหรือเปล่าเนี่ย มาให้น้าหอมแก้มหน่อยสิ”ว่าแล้วก็หอมแก้มยุ้ยๆนั้นไปฟอดใหญ่ดูท่าเจ้าของมันก็เต็มใจให้หอมเล่นยื่นแก้มมาให้ซะขนาดนั้น แถมยังยิ้มหน้าบานอีกแหนะ ใครเห็นก็เป็นอันต้องหลงเด็กคนนี้ไปเสียหมด

“เอ้า มาถึงก็อ้อนน้าคยูฮยอนเลยนะดาอี....” คุณหญิงแจรินที่เดินตามหลังมาแซวหลานตัวเล็กทันที มาถึงก็อ้อนคยูฮยอนจนลืมคุณยายไปเลยนะดาอี

“ก็ดาอีคิดถึงคุณน้านี่นา”ว่าพลางทำปากยื่น จนคนที่อุ้มอยู่อดใจไม่ได้ต้องหอมแก้มไปอีกฝอดใหญ่ๆ

“จ้าๆ...งั้นคุณยายขอขึ้นห้องก่อนนะจ๊ะ เหนื่อยมากๆเลย”

“ครับ วันนี้ดาอีขอนอนกับน้าคยูฮยอนนะครับ”แขนเล็กโอบรอบคอผู้เป็นน้าแน่น ทำปากจู๋ใส่เป็นเชิงอ้อน

“ได้เลย....คุณยายไปก่อนนะ”คุณหญิงลูบหัวหลานคนเดียวอย่างหมันเขี้ยว ก่อนจะเดินขึ้นห้องไป

“ไปห้องน้าคยูฮยอนกันเถอะ ดาอีอยากเห็น”ดาอีโยกตัวไปมา พูดอย่างกระตือรือร้นอยากไปที่ห้องของน้าคยูฮยอนเสียเต็มประดา จนคยูฮยอนขัดไม่ได้ ต้องรีบพาขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเอง

“ได้เลยครับคุณหลาน”

เมือมาถึงห้องนอน คยูฮยอนก็วางเจ้าตัวกลมลง ดาอีรีบวิ่งขึ้นไปนั่งกระเด้งตัวไปมาบนเตียงนอน

“ห้องคุณอาใหญ่ดีจัง”พูดพลางสายตาสำรวจไปทั่วห้อง

“พูดเหมือนไม่เคยมาเลยนะดาอี”คยูฮยอนเดินตามมานั่งข้างๆเจ้าตัวเล็กพลางลูบหัวเบาๆอย่างรักใคร่

“อ่า...เครื่องบินนั้นของดาอีใช่มั้ยครับ”ดาอีเหลือบไปเห็นเครื่องบินลำจิ๋วที่วางโชว์อยู่ที่โต๊ะข้างหัวเตียงสามสี่ลำที่เขาได้ลืมไว้เมื่อครั้งที่มาคราวก่อน

“อ๋อ...ใช่แล้วของดาอีเองแหละน้าเก็บไว้ให้”

“ดาอีคิดว่าหายไปแล้วซะอีก”เด็กน้อยยิ้มอย่างดีใจเมื่อเจอของเล่นของตัวเอง ร่างจ้อยเดินไปหยิบเครื่องบินของตัวเองมาเล่นไปมาอย่างมีความสุข

“ดาอีเล่นรอน้าอยู่นื่ก่อนนะ น้าขอตัวไปโทรศัพท์แป๊บเดียว”

“โทรหาน้าคิฮยอนหรอครับ”พูดเชิงหยอกล้อ...น้าคยูฮยอนจะโทรหาใครไม่ได้หรอกนอกจากน้าคิฮยอน รักกันออกขนาดนั้น

“รู้มากจริงนะเรา”คยูฮยอนส่ายหัวกับความรู้มากของดาอี ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

คยูฮยอนเผลอคุยกับคิฮยอนนานไปหน่อย พอนึกขึ้นได้ก็รีบวางสายทันที นี่เราทิ้งดาอีมาชั่วโมงนึงเลยหรือ ป่านนี้คงบ่นเขาแย่แล้วล่ะมั้ง ว่าแล้วคุณน้าผู้ลืมหลานก็รีบเดินมาที่ห้องด้วยความรู้สึกผิด แต่พอเปิดประตูห้องเข้ามา เขาก็พบความว่างเปล่า เจอแต่เพียงเครื่องบินที่ถูกวางทิ้งไว้กับพื้น ...ไปเล่นซนที่ไหนเนี่ยดาอี แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคัก ของดาอีเล็ดลอดออกมาจากที่ไหนซักแห่ง

“ดาอี...หลานอยู่ไหน”คยูฮยอนคิดว่าดาอีจะเข้าไปแอบในตู้เสื้อผ้าอย่างที่เคยทำมา แต่พอเปิดตู้เสื้อผ้ามาก็ไม่มีดาอี หรือว่า....คยูฮยอนรีบเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู้เชื่อมระหว่างของเขากับอีกห้องหนึ่ง แต่แล้วเสียงหัวเราะของดาอีก็ดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้มันดูจะชัดเจนขึ้น...แสดงว่าดาอีอยู่ในห้องกับซองมิน....

“ดาอี...ทำอะไรอยู่นะ”

“น้าคยูฮยอน....”ดาอีรีบวิ่งลงจากเตียงมาหาคนที่มาใหม่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแล้วจูงให้ร่างสูงเดินเข้ามาในห้อง

“กลับห้องได้แล้ว” คยูฮยอนเห็นว่าดาอีทำท่านั่งลงบนที่นอนที่เดิมข้างๆซองมิน ก็รู้ว่าดาอีคงจะอยากอยู่ที่นี่ต่อ โดยชวนเขามาร่วมวงด้วย....คยูฮยอนมองหน้าซองมินที่กำลังมองมาที่ตนด้วยสีหน้ากระอักกระอวลเหมือนไม่อยากให้เขาอยู่ด้วย...หึ ฉันก็ไม่อยากอยู่หรอก แม้แต่หน้าของนายฉันยังไม่อยากจะมองเลย อี ซองมิน

“ไม่เอาดาอีจะอยู่ห้องนี้”ดาอีเริ่มจะงอแง...ก็เขาอยากเล่นอยู่ที่ห้องนี้นี่นา เพิ่งจะมาเมื่อกี้เองจะพาเขากลับแล้วหรือไง

“ดาอีอย่าดื้อสิ....กลับห้องกับน้าเดี๋ยวนี้”คยูฮยอนกำลังจะอุ้มเจ้าหน้าขี้งอแง...แต่ดาอีกลับดิ้นหนีไปหลบอยู่หลังซองมิน

“ไม่เอาน้าคยูฮยอนขี้โกง แอบซ่อนตุ๊กตาไว้ไม่ยอมบอกดาอี จะเก็บไว้เล่นเองคนเดียวหละสิ...เชอะ”หน้ากลมๆโพล่พ้นจากไหล่ของซองมิน...พูดประชดปากยื่นปากยาว...มันก็น่ารักอยู่หรอกนะดาอี แต่ที่หลานพูดมาคยูฮยอนไม่เข้าใจเลยซักนิด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทำหน้าไม่เข้าใจในสิ่งที่ดาอีพูด

“ว่าไงนะ...ตุ๊กตาที่ไหน”

“ก็พี่ตุ๊กตานี่ไง....”พูดพร้อมกับกอดรอบคอของซองมิน...บอกให้รู้ว่าตุ๊กตาที่ดาอีพูดถึงคือซองมินนั่นเอง

“บ้าไปใหญ่แล้ว นี่นายสอนอะไรหลานฉันเนี่ย”คยูฮยอนส่ายหัวอย่างหน่ายๆ ถามอย่างอารมณ์เสียใส่คนที่นั่งไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไร...ซองมินก็งงเหมือนกัน ว่าทำไมดาอีถึงได้เรียกเขาว่าแบบนั้น ทั้งๆที่เขาเป็นคนแท้ๆ

“ฉันเปล่าสอนนะ”ซองมินปติเสททันควัน....มองหน้าคยูฮยอนอย่างไม่พอใจ....เขาไม่ได้สอนอะไรเลยทำไมต้องมากล่าวหากันอย่างนี้ด้วย..

“ตอ....”คำว่าตอแหลกำลังจะหลุดออกจากปากของคยูฮยอนแต่ก็ต้องชะงักคำไว้เพราะสายตามันเหลือบไปเห็นรอยแดงจางๆที่เขาเป็นคนทำโผล่พ้นออกมาจากคอเสื้อของซองมิน......ความรู้สึกประหลาดมันก็เกิดขึ้น มันคือความรู้สึกแบบไหนคยูฮยอนก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน

“...........”ซองมินจ้องมองคยูฮยอนที่กำลังจะด่าว่าเขาตาขวาง...หึคิดว่าเขาเลวนักหรือไง อะไรที่ไม่ดีก็โยนให้เป็นความผิดเขาหมดทุกอย่าง แน่จริงก็ด่าฉันสิ ด่าฉันต่อหน้าหลานคุณนั่นแหละ

“ดาอี....มากับน้านะครับ....ไปอาบน้ำแล้วเดี๋ยวลงไปกินข้าวกันนะ คุณยายท่านรออยู่”คยูฮยอนหลับตาถอนหายใจเบาๆปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ...ก่อนจะยิ้มให้หลานอย่างใจดีพูดปะเหลาะให้ทำตามตนแต่มันก็ได้ผล

“ก็ได้....ดาอีไปก่อนนะครับพี่ตุ๊กตา”ดาอีชั่งใจอยู่ไม่นานก็ยอมเดินมาหาคยูฮยอนแต่ก็ไม่ลืมลาคนน่ารักที่นั่งอยู่บนเตียง

“เอ่อ....จ๊ะ....”ซองมินยิ้มให้เด็กน้อยตามมารยาท...รู้สึกแปลกๆยังไงรู้ที่ถูกเรียกว่าตุ๊กตา ไม่ชอบเอาซะเลยคำๆนี้ไหนจะคุณเลขาของคุณคยู ฮยอนอีกที่เรียกเราแบบนี้ ....ฟังแล้วมันดูเหมือนเราเป็นของเล่นไม่ใช่สิ่งมีชีวิตอย่างนั้นแหละ

“ดาอีไปอาบน้ำก่อนนะครับเดี๋ยวน้าคยูฮยอนตามไป”คยูฮยอนบอกหลานตัวเล็กให้ไปอาบน้ำก่อน

“ครับ”ทำท่าอิดๆออดๆเหมือนไม่อยากทิ้งน้าให้อยู่กับตุ๊กตาของตัวเองแต่ก็ต้องยอมเพราะไม่อยากถูกน้าคยูฮยอนดุ

เมื่อเห็นว่าดาอีเดินเข้าห้องน้ำไปแล้วคยูฮยอนก็รีบปิดประตูห้องทันทีแล้วค่อยเดินเข้าไปหาคนที่นั่งตัวแข็งอยู่บนเตียง

“นี่จะทำอะไรน่ะ”ซองมินถามอย่างหวาดระแวง เมื่อเห็นว่าคยูฮยอนเริ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆแล้วรวมทั้งสายตาที่จ้องมองมาที่ตนมันดูน่ากลัวจนตัวเขาสั่นไปหมด....หรือคยูฮยอนคิดจะทำกับเขาแบบคืนนั้นอีกนะ เมื่อคิดได้ดังนั้นซองมินก็รีบลุกขึ้นทำท่าจะเดินหนีแต่คยูฮยอนก็รีบเข้ามากดไหล่ให้นั่งตามเดิม

“ฉันไม่นึกพิศวาสอยากปล้ำนายแต่หัววันหรอกหน่า.....ก็แค่จะมาเตือนอะไรนิดหน่อยเท่านั้นเอง”เสียงทุ้มพูดราบเรียบ ก้มหน้าลงมองใบหน้าหวานที่ทำหน้าไม่เข้าใจอย่างพอใจ

“เตือนอะไร”ถามอย่างหวาดระแวง...จะมาอะไรกับเขาอีก...เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยซักนิด

คยูฮยอนเหยียดยิ้มมองใบคนที่นั่งตัวสั่นนิ่ง มือใหญ่ยกขึ้นมาบีบคางแหลมไว้ให้มองหน้าได้ถนัด....จงใจก้มหน้าต่ำลงไปแทบจะชิดใบหน้าของอีกคน ก่อนจะพูดออกไป

“อย่าบอกดาอีว่านายอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร....เข้าใจมั้ย ไม่อย่างนั้นจะโดนแบบนี้”ปากหนากดจูบลงไปบนปากสีสดรวดเร็วจนอีกคนไม่ทันตั้งตัว....จงใจใช้ฟันขบเม้มลงไปที่กลีบบากนิ่มของอีกคนแรงๆจนได้กลิ่นคาวเลือดและรสเค็มปร่าที่ปลายลิ้น

“อื้อ....อื้มมม”ซองมินได้แต่ทุบไหล่อีกคนด้วยความเจ็บ....เจ็บไปทั่วทั้งกลีบปาก...ไม่เข้าใจทำไมถึงต้องทำร้ายกันขนาดนี้ เขายังไม่ทันได้ทำอะไรให้เลยนะ...ฮึก....

คยูฮยอนยังพึงพอใจที่จะสั่งสอนอีกคนมือใหญ่ยังคงบังคับใบหน้าเล็กไม่ให้หันหนีไปไหน ยิ่งดูดเม้มยิ่งขบกัดก็ยิ่งสนุก....จนแยกแยะไม่ออกระหว่างสนุกหรือติดใจกันแน่

นานนักในความรู้สึกของซองมินที่ถูกอีกคนทำร้ายกลีบปากของตัวเองจนเจ็บระบบไปหมด เขาออกแรงทั้งหมดที่มีทุบที่อกของอีกคนแรงๆสองสามที....เพราะถ้าคยูฮยอนยังคงจูบเขาต่อมีหวังเขาต้องได้ขาดใจตายคาปากคยูฮยอนเป็นแน่

“หึหึ...หมดแรงแล้วหรือไงคนเก่ง”คยูฮยอนยอมผละออกจากกลีบปากแสนหวานอย่างเสียดายอยู่เป็นนัย....จงใจเล็มเลียกลีบปากที่บวมเป่งให้อีกคนได้เจ็บใจเล่นๆ

“อย่านะ...”ซองมินรีบร้องห้ามเมื่อเห็นว่าคยูฮยอนกำลังจะโน้มหน้าลงมาทำแบบเดิม เขารีบถดตัวหนีไปนั่งอยู่กลางเตียง จ้องมองคยูฮยอนด้วยความหวาดกลัวปนหอบจากการถูกช่วงชิงอากาศหายใจไปเมื่อครู่

“หึ....อย่าลืมล่ะถ้าบอกเรื่องของฉันกับนายให้ดาอีฟังล่ะก็จะโดนหนักยิ่งกว่านี้”คยูฮยอนจงใจใช้สายตามองกลีบปากของอีกคนพร้อมกับเลียปากของตัวเองให้อีกคนหวาดกลัวเล่นๆ ก่อนจะเดินกลับห้องของตนไป ก่อนจะปิดประตูยังยังแอบส่งสายตาโลมเลียมาที่ซองมินอีกต่างหาก

“ไอ้คนลามก หื่นกาม...ไอ้บ้าเอ้ย”เมื่อคยูฮยอนหายกลับเข้าห้องไปแล้วซองมินก็ได้แต่ด่าอีกคนด้วยอาการแค้นเคืองอยู่คนเดียว หมอนทุกใบที่อยู่ใกล้ตัวถูกปาเข้าใส่บานประตูที่คยูฮยอนเพิ่งหายเข้าไปเมื่อสักครู่

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน....ก็แค่บอกเฉยๆเขาก็เข้าใจแล้ว ความจริงซองมินไม่ได้คิดจะบอกเรื่องนี้ให้ดาอีฟังเลยซักนิด ไม่เห็นจะอยากเป็นนักเลยภรรยาของคุณน่ะ คุณคยูฮยอน ทำไม่ต้องทำกันถึงขนาดนี้ด้วย....ซองมินได้แต่นั่งฮึดฮัดกับการกระทำของคยูฮยอนอยู่บนเตียง มือเล็กยกขึ้นมาลูบปากที่บวมเป่งเบาๆด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด....ความรู้สึกนี่มันคืออะไรกันนะ หัวใจที่มันเต้นไม่หยุดนี่อีก...โอ้ยหยุดเต้นแรงแบบนี้สักทีได้มั้ยไอ้หัวใจบ้าเอ้ย......

ทางด้านคยูฮยอนหลังจากที่เข้าห้องของตัวเองมาแล้วก็พอดีกับที่ดาอีอาบน้ำเสร็จ เขาเดินเข้าไปหาหลานตัวเล็กของตัวเองอย่างอารมณ์ดี

“ทำไมคุณน้าอารมณ์ดีจังเลยล่ะครับ...ไปเล่นกับตุ๊กตาของผมมาเหรอ”ดาอีถามไปอย่างไม่ได้คิดอะไร คำว่าเล่นกับตุ๊กตาของดาอีหมายถึง ไปคุยเล่นอย่างสนุกๆแต่ในความหมายของคยูฮยอนนี่สิคนละเรื่องกันเลย

“ใช่จะ คุณน้าไปเล่นกับตุ๊กตาของดาอีมา สนุกสุดๆเลยล่ะ”คยูฮยอนเดินเข้าไปอุ้มร่างเล็กที่ถูกห่อโดยผ้าเช็ดตัวสีขาวขึ้นมาหอมก่อนจะพาไปแต่งตัว

“คิก คิก...ถ้าดาอีกลับอังกฤษแล้วดาอีขอพี่ตุ๊กตากลับไปด้วยได้หรือเปล่าครับ”ดาอีถามขณะที่คยูฮยอนกำลังใส่กางเกงให้

“ไม่ได้หรอก”ตอบไปก็ยิ้มอย่างมีเลสนัย....

“ทำไมล่ะครับ”ดาอีถามอย่างขัดใจเล็กน้อย....มองผู้เป็นน้าที่กำลังส่าเสื้อให้อย่างงอนๆ

“อ๊า....รีบใส่เสื้อผ้าเถอะ...ป่านนี้คุณยายบ่นแย่แล้วนะ”คยูฮยอนเลี้ยงที่จะไม่ตอบคำถามเพราะเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม....รู้แค่ว่าไม่อยากให้ไปไหนก็เท่านั้น

“ครับ”ดาอีพยักหน้าอย่างจำยอม....วันหลังค่อยขอใหม่ก็ได้...คุณน้าคยูฮยอนไม่เคยหวงกับดาอีเลยนี่ แต่คราวนี่ทำไมถึงได้หวงจังเลยไม่เป็นไรวันนี้ไม่ให้วันหลังอาจจะให้ก็ได้

To Be Con