:: Bowmin FiXX ::

[Short fic] ((((((****…..เค้าน้อยใจนะ…..****))))))

Author: Bowmin
Cast: [Donghaex SungMin]

คุณเคยน้อยใจแฟนของคุณเหมือนผมไหม ผมอี ซองมินและแฟนของผมชื่อ อี ทงเฮ
เราคบกันมาประมาณ4เดือนแล้ว..............

คุณเชื่อผมมั้ยว่าเค้าทำให้ผมแอบร้องไห้มาหลายครั้งแล้วและผมก็น้อยใจเขามาก....มากจนผมเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว.....

ผมน้อยใจเขาเรื่องอะไรน่ะหรือ...ที่แน่ๆไม่ใช่ความเจ้าชู้ของเขาแน่นอนทงเฮเค้าก็ดีตรงเนี่ยแหละ .....ที่ผมน้อยใจตรงที่ทงเฮเค้าติดเพื่อนมาก....มากจนเขาลืมไปแล้วมั้งว่ายังมีผมอยู่ตรงนี้อีกคน.....

ผมคิดว่ารักแรกของผมจะสวยงามอย่างที่ผมเห็นคนอื่นเขาเป็นกัน ได้ออกเดทกันสองคน นั่งคุยกัน กินข้าวด้วยกัน กลับบ้านด้วยกัน..........

แต่มันไม่ใช่อย่างงั้นผมไม่เคยได้อยู่กับทงเฮสองคนเลยเพราะทงเฮต้องพ่วงเพื่อนไปด้วยเสมอ....

ผมไม่เข้าใจเลยว่าถ้าเค้าอยากอยู่กับเพื่อนมากขนาดนี้แล้วจะมีแฟนไปทำไม
ผมอยากบอกเลิกทงเฮไปตั้งหลายรอบแล้ว แต่ผมก็ทำไม่ได้...ก็คนมันรักหนิถ้าเป็นคุณ คุณจะทำแบบผมมั้ย

วันนี้ทงเฮบอกว่าจะไปเที่ยวที่คลับและแน่นอนว่าเขาต้องชวนผมไปด้วย..........
...........................แต่ไปกับเพื่อนๆของเขาอีกหลายๆคน........(-_-)

คุณคอยดูนะถ้าทงเฮไม่สนใจผมอย่างที่เค้าทำทุกวัน.....ผมจะบอกเลิกเขาแน่นอนผมจะไม่ทนทรมานอีกแล้วเป็นไงเป็นกัน...เรื่องมันจะได้จบๆไปเสียที......
.........นั่นไงทงเฮวิ่งมาหาผมแล้วพร้อมกับเพื่อนๆของเขาประมาณ7-8คน............

“สอบเสร็จแล้วใช่มั้ย งั้นเราไปกันเลย”ทงเฮเอื้อมมือมาถือกระเป๋าให้ผมแล้วก็กระโดดกอดคอเพื่อนนำหน้าผมไปทิ้งให้ผมเดินทิ้งทายอยู่คนเดียว

ตลอดทางเดินผมอยากให้ทงเฮรู้ว่ามีผมเดินอยู่ตรงนี้อีกคน.....หันมามองหน่อยกันซักนิดก็ยังดี......T_T
............นี่ถ้าผมหนีกลับบ้านไปเขาก็คงจะไม่รู้สินะ......หรือไม่ก็ไม่สนใจเลยก็เป็นได้.....ดูสิน้ำตาผมมันเริ่มไหลอีกแล้วอ่ะ...

..............................
........................................
.......................................................

.................ที่คลับแห่งหนึ่ง....................

ผมนั่งมองทงเฮคุยกับเพื่อนตลอดเวลา นานทีที่ทงเฮจะหันมาสนใจผม....ไม่ใช่อะไรหรอกเพราะเพื่อนเขาแซวว่าทำไมทงเฮไม่คุยกับผมเลย ทงเฮก็แค่หันมามองผมแล้วก็ยิ้มให้ผมเท่านั้นแล้วก็หันไปสนใจเพื่อนต่อ......
.......ตอนนี้ทงเฮทำให้ผมรู้สึกว่าผมเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ ไม่อยากนั่งอยู่ต่อแล้ว........

“ทงเฮ....ทงเฮ...อี ทงเฮ!!!!!”

“หืม....อะไรเหรอซองมิน”ฮึ....กว่าจะหันมาได้....ไม่รอให้ไปก่อนล่ะ

“เค้าจะไปเข้าห้องน้ำนะ”

“อืม”พูดเสร็จก็หันไปดื่มต่อ

“ไปเป็นเพื่อนเค้าหน่อยไม่ได้เหรอ”ผมลองถามเขาดู.....ดูซิว่าเขาจะตอบผมยังไง

“ซองมินก็ไปสิ....ผมดื่มกับเพื่อนอยู่”เฮอะ....ดูเขาตอบผมสิ...มันหน้าน้อยใจมั้ยล่ะ

ผมเดินสะบัดใส่เขาทันที.....ดูสิพอเขารู้ว่าผมโกรธยังไม่คิดจะ ตามมาง้อเลย......
น้ำตาผมไหลทันทีเมื่อมาถึงห้องน้ำ.....ผมมองตัวเองในกระจกแล้วสมเพศตัวเองจริงๆ......

.............................
.......................................
...............................................

“ทงเฮมันไปเต้นอยู่หนะ”เพื่อนของทงเฮบอกผม
ผมเพียงแค่พยักหน้าแล้วก็นั่งลงที่เดิม......

“ผมไปเต้นกับพวกมันก่อนนะ...ดูท่าจะมัน”เขายิ้มให้ผมแล้วก็เดินไปร่วมวงทันที......

ผมนั่งมองดูทงเฮเต้นจนเริ่มง่วงแล้ว.....จะไม่ให้ง่วงได้ไงละก็นั่งหงาวอยู่คนเดียวแบบนี้อะ

“สวัสดีครับ....มาคนเดียวหรือครับ”อยู่ดีๆก็มีใครไม่รู้เดินมานั่งข้างๆผม...คงจะเห็นว่าผมนั่งอยู่คนเดียวล่ะสิเลยเข้ามาทัก......มองดูแล้วก็น่าจะอายุพอๆกันนะแหละ
ผมไม่ตอบแต่ส่งสายตาเป็นเครื่องหมายคำถามกลับไปแทน.....เขายิ้มให้ผมแล้วก็พูดว่า

“ผมคิม คิบอมครับ เรียกคิบอมเฉยๆก็ได้ ผมเห็นคุณนั่งอยู่คนเดียวกลัวว่าจะเหงาก็เลยมาคุยเป็นเพื่อน...คุณจะได้ไม่ต้องนั่งทำหน้าบึ้งอย่างนี้”ผมฟังจากที่คิบอมพูดแล้วก็อยากจะร้องให้.....ทงเฮนายเห็นมั้ยว่าใครก็ไม่รู้เค้ายังรู้เลยว่าฉันต้องการอะไรแต่นายเป็นแฟนแท้ๆเคยคิดจะสนใจมั้ย

“เรียกผมว่าซองมินแล้วกัน”

ความจริงคิบอมหน้าตาก็ไม่เลวเหมือนกันนะเนี่ย....ผมรู้วิธีที่จะทำให้ทงเฮหันมาสนใจผมแล้ว

ผมนั่งคุยกับคิบอมอย่างถูกคอ...ผมรู้สึกว่าคิบอมจะเขยิบเข้ามานั่งใกล้ผมเรื่อยๆถ้าคนอื่นมองมาผมแน่ใจว่าเค้าต้องคิดว่าผมกับคิบอมเป็นแฟนกันแน่นอน.......แต่ผมยังไม่ว่าคิบอมหรอกเพราะผมอยากรู้ว่าถ้าทงเฮเห็นผมคุยกับคนอื่นแบบนี้แล้วเขาจะทำยังไง.........

“ซองมิน...”เสียงทงเฮเรียกผมแล้วจ้องผมกับคิบอมไปมา

“งั้นผมไปก่อนนะ....หวังว่าเราคงจะได้เจอกันอีกนะ”คิบอมลาผมแล้วก็เดินจากไป

“ติดใจเค้าเหรอ”ทงเฮพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาแล้วก็หยิบเบียร์ขึ้นมาดื่ม....ฟังแล้วใจหายยังไงก็ไม่รู้
นี่ไม่รู้สึกอะไรเลยใช่มั้ยที่เห็นเขาคุยกับคนอื่นหน่ะทงเฮ.....ทนไม่ไหวแล้ว.....ผมลุกขึ้นกลับบ้านแล้วไม่อยู่มันแล้ว......
แต่ทงเฮดึงแขนผมไว้....ผมรู้สึกเจ็บที่ข้อมือเพราะทงเฮบีบมันแรงมาก.....

“จะไปไหน...นัดมันไว้เหรอ”

“เค้าจะกลับบ้าน...ปล่อยเค้านะ”ผมว่าทงเฮเริ่มพูดไม่รู้เรื่องแล้ว.....ท่าทางทงเฮดูน่ากลัวมากผมไม่เคยเห็นทงเฮเป็นแบบนี้มาก่อนถึงแม้ว่าจะทะเลาะกันบ่อยๆ ก็ตาม

ผมสะบัดมือออกได้แล้วก็รีบเดินออกนอกร้านทันที.....

“ซองมิน!!”ได้ยินเสียงทงเฮตะโกนบอกเพื่อนว่าจะกลับก่อน......

.................................
................................................
......................................................

ผมเร่งฝีเท้าขึ้นเมื่อรู้ว่าทงเฮเริ่มวิ่งมาใกล้แล้ว......

“ซองมินหยุดก่อน.....คุยกันให้รู้เรื่องก่อน.....อย่าทำแบบนี้นะ”ทงเฮตะโกนเรียกผมตลอดทาง
และแล้วทงเฮก็ฉวยแขนผมได้ก็กระชากให้หันไปหาเขาสองมือก็บีบที่ต้นแขนจนผมรู้สึกเจ็บ

“หมอนั่นใคร....นายลืมไปแล้วเหรอว่านายมากับชั้น...ชั้นแฟนนายนะ”ผมสะบัดตัวออกจากการกอบกุมของทงเฮ

“ใช่......นายเป็นแฟนชั้นแล้วชั้นหละ.......ชั้นเป็นแฟนของนายด้วยหรือป่าว”ผมร้องให้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่...............คงจะถึงเวลาแล้วสินะที่จะต้องพูดเรื่องที่เก็บเอาไว้ในใจมาตลอด

“ก็เป็นสิซองมิน.....ทำไมนายถึงพูดแบบนี้”

“เชอะ....คนเป็นแฟนกันเค้าทำกันอย่างนี้เหรอ...ฮึก..วันๆไม่เคยจะสนใจเลย...ฮึก..ไปไหนมาไหนกันแค่สองคนก็ไม่เคย...ฮึก...นายมันห่วงแต่เพื่อนทงเฮ นายไม่เคยสนใจแฟนเลย นายรู้มั้ยว่าชั้นร้องให้กับเรื่องนี้มากี่รอบแล้ว.....ฮึก.....จนชั้นจะเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะ”

“ซองมินนายก็รู้ว่าชั้นมีเพื่อนเยอะแค่ไหน...ชั้นไม่อยากให้เพื่อนมันว่าว่ามีแฟนแล้วลืมเพื่อนเท่านั้นเอง”

“เหรอถ้านายห่วงเพื่อนมากขนาดนั้นก็อย่ามีมันเลยแฟนอะ”ผมพยายามกลั้นก้อนสะอื้น

“ซองมินพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง”

“เราเลิกกันเถอะ!!”

“ซองมิน”

“นายกลับไปคิดทบทวนใจของนายให้แน่นอนก่อนว่านายพร้อมที่จะมีแฟนหรือยัง......หรือว่ายังอยากใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อนมากกว่า....ทงเฮนี่คือทางออกที่ดีที่สุดแล้ว.....แล้วชั้นก็จะได้ตัดใจจากนายซะที”

คำพูดสุดท้ายทำให้น้ำตามันไหลออกมาอีกแล้ว.....ผมมองทงเฮที่ยืนก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไรเลยผมว่าทงเฮเค้าก็คงจะคิดแบบผมน่านแหละ.......

ผมหันหลังให้ทงเฮแล้วก็เดินจากมาเรื่อยๆ......จนมองไม่เห็นกันและกัน
เจ็บ...เจ็บเหลือเกิน....ต่อจากนี้ก็คงไม่มีทงเฮแล้วสินะ....ผมต้องพยายามตัดใจจากเขาให้ได้.....จะทำได้มั้ยนะก็ผมรักเขามากเลย.....พรุ่งนี้ไปโรงเรียนก็ต้องเจอกันหน่ะสิ...แล้วอย่างนี้ผมจะตัดใจจากเขาได้มั้ยนะ...เฮ้อ อยากรู้จังว่าตอนนี้นายกำลังคิดถึงชั้นอยู่มั้ย.........อี ทงเฮ...........

.....................................
............................................
.................................................

วันนี้ผมมาโรงเรียนทั้งตาบวมๆนั่นแหละ ก็เมื่อคืนร้องไห้ทั้งคืน......วันนี้ผมมาโรงเรียนเช้ากว่าทุกวันเพราะกลัวจะเจอทงเฮ ดีนะที่ผมกับเขาอยู่คนละห้องกันไม่งั้นผมต้องอกแตกตายแน่ๆ

“ซองมินวันนี้มาแต่เช้าได้นะ”เสียงฮยอกแจเพื่อนรักของผมเอง.....ผมไม่ตอบได้แต่ยิ้มให้

“หน้าอย่างนี้.....ทะเลาะกับทงเฮอีกหล่ะสิ”

“ไม่ใช่แค่ทะเลาะหรอกเราเลิกกันแล้ว”

“ฮะ....จริงเหรอ”แค่นั้นฮยอกแจก็ไม่ถามอะไรผมต่อเลย.....

คงไม่ต้องถามหรอกผมว่าเค้าหน้าจะรู้ดีว่าเรื่องอะไรเพราะผมมักจะปรึกษาเขาบ่อยๆและฮยอกแจนี่แหละเป็นคนยุให้ผมบอกเลิกกับทงเฮเอง....แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกนะฮยอกแจก็คงจะห่วงผมหน่ะแหละ

วันนี้ตอนพักเที่ยงผมเจอทงเฮที่โรงอาหารแล้วหละเค้าดูจะเหมือนเดิมทุกอย่าง มากินข้าวกับเพื่อน ดูเหมือนจะไม่เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น......นายไม่เคยแคร์ชั้นเลยสินะ

.......................
.....................................
..................................................

ผมมองตัวเองจากกระจกในห้องน้ำ.....ดูแล้วโทรมๆยังไงก็ไม่รู้......แล้วก็มีเสียงคนเปิดประตูมา.....ทงเฮ..
ทงเฮเห็นผมแล้วก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น.....ผมก็เหมือนกับขาพิการเหมือนกัน....ต่างคนต่างจ้องกันอย่างนั้น
แล้วก็เป็นผมเองที่หลบสายตาคมนั้นผมเดินก้มหน้าสวนกับทงเฮออกไปจากห้องน้ำ
พอพ้นจากห้องน้ำแล้วน้ำตาก็ล่วงทันที...ผมรักเค้า....ผมลืมเค้าไม่ลงจริง......

.................................
.........................................
...............................................

นี่ก็สองอาทิตย์แล้วสินะที่ผมเลิกกับทงเฮแต่ทำไมผมรู้สึกว่าเพิ่งจะเมื่อวานนี้เองที่ผมบอกเลิกเขาไป ผมมาหาอะไรอ่านในห้องสมุดเพื่อจะไม่ต้องมีเวลาว่างมาคิดถึงทงเฮ
ผมเดินอ่านที่สันหนังสือไปเรื่อยๆแล้วร่างของผมก็ไปชนกับใครก็ไม่รู้

“อ๊ะ...ขอโทษฮะ”ผมเงยหน้าขึ้นไปมองก็ต้องตกใจ

“ทงเฮ....”ผมทำอะไรไม่ถูกก็ตอนนี้ผมอยู่กับทงเฮสองต่อสอง
ทงเฮไม่พูดอะไรเอาแต่จ้องหน้าผมอยู่เงียบๆ...

“นายสบายดีมั้ย”ผมลองพูดกับเขาก่อน

“อืม...”

“แล้วมาหาหนังสืออ่านหรอ”

“อืม...”

“งั้นชั้นไม่กวนนายแล้วนะ”ผมเห็นท่าแล้วเหมือนทงเฮไม่อยากคุยกับผม ผมเดินหันหลังแล้วเดินไปน้ำตามันไหลอีกแล้ว.......

แต่ผมยังเดินไปไม่ถึงไหนเลยก็รู้สึกว่ามีวงแขนมากอดรัดไว้...ทงเฮกอดผม....

“ซองมินเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย”
ผมตลึงกับคำพูดของทงเฮ..พูดไม่ออกได้แต่ยืนนิ่งให้ทงเฮกอดอยู่อย่างนั้น

“ชั้นรักนายนะ...ชั้นขาดนายไม่ได้ซองมิน...นายได้ยินชั้นมั้ย...ชั้นรักนาย...รักมากและจะรักไปตลอด”
ไม่อยากเชื่อทงเฮร้องไห้...ผมดีใจมากเลยเมื่อผมได้ยินคำว่ารักจากปากของทงเฮ

“นายรักชั้นจริงหรอ...แล้วเพื่อนของนายหล่ะ”ผมหันหน้าไปถาม

“นายรู้มั้ยว่าชั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับทุกวัน คิดถึงแต่นายคนเดียวเวลาเจอนายอยากจะเข้าไปกอดให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย....ชั้นผิดไปแล้วมัวแต่ห่วงเพื่อนจนลืมคนที่สำคัญที่สุดไป..กลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ...ชั้นจะไม่ทำให้นายเสียใจแล้วชั้นสัญญา”ทงเฮกอดผมแน่น....จนทำให้ผมรู้ว่าเขารักผมจริงๆ

“ชั้นก็รักนายทงเฮ.......เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ”ผมพูดทั้งน้ำตา
ทงเฮก้มลงมาจูบผมอย่างแผ่วเบาแล้วก็เลื่อนไปจูบที่หน้าผากเนิ่นนาน

“เราสัญญากันนะซองมินว่าจะรักกันตลอดไป”

“อืม...ชั้นสัญญาทงเฮ”

แล้วเราก็จูบกันอีก...จูบนี้เป็นสัญญาว่าเราจะรักกันตลอดไป จูบนี้สัญญาว่า
อี ทงเฮจะมี อี ซองมินคนเดียว
และอี ซองมินจะมีอี ทงเฮคนเดียวเหมือนกัน

*******************************************

Happy Ending

แอบรักด๊องมินอ่า 555+ น่ารักดีออกเวลาสองคนนี้อยู่ด้วยกัน จริงๆนะ