:: Bowmin FiXX ::

 [Fic]@@....Love Less…@@
[Couple]...Kyu x Min…
[Writer]...Bowmin…

Love Less.........

ไร้รัก.....................

Part 4

วันนี้ห้องอาหารดูจะไม่เงียบเหงาเหมือนที่ผ่านมาเพราะนอกจากเจ้าของบ้านจะมาทานข้าวกันอย่างพร้อมหน้าแล้ว ยังมีแขกตัวเล็กๆคนสำคัญเพิ่มมาด้วยอีกหนึ่ง ซึ่งดูจะเป็นตัวเรียกสีสันในการทานข้าวได้เป็นอย่างดี มันทำให้คนที่ยืนอยู่หน้าห้องทานอาหารยืนละล้าละลังไม่กล้าที่จะเดินเข้าไป.....
 
 
ความสุขของครอบครัวเขา ซองมินไม่อยากทำลาย....
 
 
ซองมินคิดว่าค่อยมากินหลังจากที่พวกนี้กินเสร็จแล้วดีกว่า ร่างเล็กเตรียมจะหมุนตัวกลับขึ้นห้อง แต่ดาอีดันเหลือบมาเห็นเสียก่อน
 
 
“พี่ตุ๊กตา....มากินข้าวด้วยกันสิครับ”ทันทีที่เหลือบเห็นคนน่ารัก เด็กตัวป้อมก็รีบวิ่งไปลาก ของเล่น ของตัวเองให้มานั่งอยู่ข้างๆ แล้วก็ยิ้มแฉ่งอย่างมีความสุข ให้อีกสองคนที่นั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่
 
“น้าคยูฮยอนเป็นอะไรไปครับ คุณยายด้วยเมื่อกี้ยังสนุกอยู่เลย”ดาอีถามอย่างสงสัยเมื่อรู้สึกถึงอาการเปลี่ยนไปของคนทั้งสอง
 
“อ๋อ เปล่าจ๊ะ ไม่มีอะไรหรอก...”คุณหญิงแจรินรีบปรับสีหน้าให้กลับมายิ้มแย้มเหมือนเดิมถึงเพื่อให้หลานสบายใจแต่สายตาก็แอบลอบมองมาที่ซองมินอย่างไม่พอใจ
 
“อ๊ะ!!” ซองมินตักแกงตรงหน้ามาชิมแต่เพียงแค่น้ำแกงโดนปากเท่านั้นแหละ ก็สะดุ้งร้องออกมาซะเสียงดัง พร้อมกับปล่อยช้อนในมือลงกระทบกับจานข้าวดังเคล้ง พลอยให้คนที่อยู่แถวนั้นตกใจไปตามๆกัน
 
“พี่ตุ๊กตาเป็นอะไรไปครับ”ดาอีถามคนที่ร้องเสียงดังด้วยความตกใจ มองคนที่เอามือกุมปากด้วยความเป็นห่วง
 
“เออนั่นสิเป็นอะไรของแกอยู่ก็ร้องซะฉันหัวใจเกือบวาย”คุณหญิงแจรินเอามือลูบอกป้อยๆ มองซองมินตาขวาง
 
“แสบปาก...” คนที่เอามือกุมปากทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ พูดออกมาเบาๆ ซีดปากไปมาด้วยความปวดแสบปวดร้อน
 
“เอ๊ะ...แสบปากหรอครับ ปากพี่ตุ๊กตาเป็นแผลหรอ”
 
“หึ...[Fontcolor = red]ปากไปกระแทกกับอะไรมาล่ะ[/Font]...เลือกกินแต่อาหารอ่อนๆสิ จะได้ไม่ต้อง แสบปากอีก” คยูฮยอนเหยียดยิ้มทันที เมื่อรู้ว่าอีกคนเป็นอะไร สายตาคมกริบมองไปที่ใบหน้าแดงก่ำเพราะความเจ็บ อย่างพออกพอใจ
 
“งั้นพี่ตุ๊กตา ทานผัดหมูนี่นะครับ ไม่ใส่พริก รับลองไม่แสบปากแน่ๆ”ดาอีเลื่อนจานผัดหมูมาไว้ตรงหน้าของซองมินแทนแกงรสเผ็ด
 
“ขอบคุณนะดาอี” ยิ้มให้กับความน่ารักของเด็ก พลางลูบหัวทุยๆนั้นอย่างเอ็นดู....แอบมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความเคืองขุ่นในใจ...หึ ทำเป็นถามว่าปากเราไปกระแทกอะไรมา ก็กระแทกกับปากคุณนั่นแหละ คงจะถูกใจล่ะสิที่เห็นเขาเจ็บแสบแบบนี้...
 
 
 
 
 
หลังจากที่กินข้าวอิ่มแล้วซองมินก็ขอตัวขึ้นห้องทันที....เพราะเขาทนต่อสู้กับคำพูดเสียดสี และสายตารังเกลียดของสองแม่ลูกนั้นไม่ไหว เมื่อมาถึงห้อง ซองมินก็ล้มตัวลงนอนด้วยความรู้ผ่อนคลาย...หลังจากที่ทนอึดอัดกับบรรยากาศบนโต๊ะอาหารนาน
 
“หึ....เห็นสองแม่ลูกนั้นทำท่ากดดันอยากจะให้เราออกจากที่นี่เร็วๆก็อยากจะอยู่ท้าทายให้พวกนั้นปวดหัวเล่นๆดีจัง...” มันคงจะสนุกน่าดูนะ...ซองมินนอนหัวเราะกับความคิดที่ผุดมาจากไหนไม่รู้อยู่คนเดียวบนเตียงกว้าง... โดยไม่ได้นึกถึงสุขภาพร่างกายของตัวเองเลยว่าจะสู้สองแม่ลูกนั่นไหวหรือไม่ แค่คยูฮยอนคนเดียวซองมินก็อาจจะแพ้อย่างราบคาบก็ได้
 
ซองมินนอนเพลินจนเผลอไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เช้าเสียแล้ว......ร่างเล็กลูกขึ้นบิดตัวไปมาก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป... หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ซองมินก็เอาแต่ยืนมองร่างของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกด้วยสายตาเวทนา....เสื้อสีชมพูที่ซีดกับกางเกงยืนตัวเก่าๆ...ช่างไม่เหมาะกับสะใภ้บ้านนี้เอาซะเลย ตั้งแต่ซองมินย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เขาไม่เคยได้ไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆเลยซักชิ้น ในตู้มีเพียงเสื้อเก่าๆที่เขาเอามาจากบ้านสี่ตัวกับกางเกงยีนส์มือสองที่ได้รับตกถอดมาจากผู้ใจดีอีกสองตัว และชุดผู้หญิงที่ทางบ้านหลังนี้จัดให้อีกสามชุด ช่างเป็นคนที่น่าสงสารอะไรอย่างนี้นะซองมิน......พวกนั้นไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขาจะแต่งตัวยังไง มีเงินใช้ไหม มีปัญหาอะไรไหมไม่เคยสนใจเลยซักนิด คงอยากจะทำให้เรารู้สึกอ้างว้างเหมือนถูกทอดทิ้งจนเราทนไม่ได้แล้วหอบเสื้อผ้าหนีไปเองล่ะสิ...ขอบอกว่าไม่มีทางฉันจะทนให้ถึงที่สุดจะปั่นหัวพวกนายให้ถึงที่สุด คยูฮยอน ไอ้คนใจดำ
 
ซองมินกำลังจะลงไปเข้าครัวเพื่อหาอะไรกินแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเขาเปิดประตูห้องก็พบกับดาอียืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าห้องเขา
 
“พี่ตุ๊กตาตื่นแล้วหรอครับ...ดาอีกำลังมาชวนพี่ตุ๊กตาไปสวนสนุกกัน”
 
“เอ๊ะ...สวนสนุก??”ใบหน้าหวานเอียงหน้าสงสัย...
 
“ใช่ครับ....ไปกันเถอะครับ คุณน้าคยูกำลังมารับ”
 
“แล้วทำไมดาอีไม่ไปกับน้าคยูฮยอนล่ะ”ซองมินย่อตัวลงนั่งเพื่อให้อยู่ในระดับเดียวกับเด็กน้อย...ลูบหัวทุยๆอย่างเอ็นดู
 
“ไม่เอา น้าคยูฮยอนกำลังไปรับน้าคิฮยอนไปด้วย ดาอีไม่อยากอยู่เป็นก้างพวกเขาเลยจะมาชวนพี่ตุ๊กตาไปเป็นเพื่อน น่ะครับ”ดาอีส่ายหน้า พลางทำหน้าบู้....
 
หึ...อย่างนี้นี่เอง ความจริงเขาก็อยากจะไปด้วยอยู่หรอกนะ เพราะอยู่แต่บ้านมันก็น่าเบื่อและอีกอย่างเขาไม่อยากที่ต้องมาทำงานบ้านที่แสนจะเหน็ดเหนื่อยนี่ด้วย แต่ทว่าถ้าเขาออกจากบ้านเขาก็ต้องแต่งตัวเป็นผู้หญิงน่ะสิ...มันลำบากใจตรงนี้เนี่ยแหละและดาอีคงจะสงสัยเป็นแน่ถ้าเกิดอยู่ดีๆเขาไปแต่งตัวเป็นผู้หญิงอย่างนั้น....เรื่องมันต้องยุ่งหนักกว่าเดิมแน่ๆ
 
“แต่ว่าพี่......”
 
“ดาอีเสร็จหรือยัง น้าคิฮยอนรออยู่นะ....” คยูฮยอนขึ้นมาตามหลานที่คิดว่าน่าจะยืนรอตนอยู่ที่หน้าบ้านหลังจากที่ตนออกไปรับคิฮยอนมาแล้ว....แต่กลับมันมายืนคุยกับเจ้าตุ๊กตาเน่านั่นอยู่ได้...
 
“ดาอีเสร็จแล้ว....แต่กำลังจะมาชวนพี่ตุ๊กตาไปด้วยกัน” หันไปบอกกับคนที่เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ
 
“จะไปทำไมเยอะแยะ ไปแค่เราสามคนก็พอแล้วไปเถอะ” คยูฮยอนไม่รอฟังคำของดาอี เขารีบอุ้มเด็กตัวเล็กขึ้นเตรียมจะเดินไป
 
“แต่พี่ตุ๊กตา...”ทำอีทำท่าจะไม่ยอม...สายตามองไปที่ซองมินอย่างผิดหวังเล็กน้อย....ก็เขาอยากให้พี่ตุ๊กตาไปด้วยนี่นา
 
“ดาอีไปเถอะ....พีไม่ค่อยชอบเที่ยวสวนสนุกเท่าไหร่หรอก” ซองมินยิ้มให้ดาอีเพื่อบอกว่าตนไม่ได้เป็นอะไรและไม่อยากจะไปด้วยเพื่อให้ดาอีเลิกงอแง
 
“เห็นมั้ยดาอี...ชวนไปก็เสียเวลาเปล่าไปกันเถอะ” ยังไม่วายแอบกัดให้อีกคนได้เจ็บเนื้อเล่นๆ สายตาเย็นชายังคงส่งมาให้ซองมินได้รู้สึกเย็นวาบไปทั้งหัวใจ
 
“น้าคยูฮยอน....พี่ตุ๊กตา....” ดาอีได้แต่เรียกคนทั้งสองอย่างผิดหวัง.....ยอมให้คยูฮยอนอุ้มไปแต่โดยดี แต่ใบหน้าเศร้าแกมผิดหวังก็ส่งมาให้ผู้ที่นิ่งมองเขาอยู่ตลอดจนลับสายตา
 
 
 
 
 
หลังจากที่พวกคยูฮยอนไปแล้วซองมินก็เดินลงมายังโถงของบ้านอย่างเบื่อหน่าย....วันนี้ต้องอยู่บ้านอีกแล้ว บ้านที่น่าเบื่อหลังนี้ กำลังจะเดินเข้าครัวเขาก็เจอกับคุณหญิงของบ้านกำลังนั่งกอดอกกระดิกเท้าไปมาอยู่ที่ห้องนั่งเล่น
 
“นี่....วันนี้ไปชอปปิ้งกับฉันหน่อยสิ”
 
“เอ๊ะ???” ขาเรียวถึงกับชะงัก.....เมื่อกี้คุณหญิงว่ายังไง ชวนเราไปชอปปิ้งอย่างนั้นหรือ....หูฝาดไปหรือเปล่าเรา
 
“ไม่ต้องมาทำเป็นตกใจ....พอดีว่าคนถือของให้ฉันไม่ว่าง เห็นนายอยู่เฉยๆเลยกลัวจะเป็นง่อยไปซะก่อน เลยชวนไปทำประโยชน์ให้สมกับข้าวแดงที่เลี้ยงหน่อยน่ะ” ใบหน้าที่ถูกตบด้วยเครื่องสำอางยี่ห้อหรู เชิ่ดขึ้นด้วยความหยิ่งทะนง เรียวปากสีแดงเหยียดยิ้มอย่างดูถูกดูแคลน...ทำเอาคนที่ยืนมองถึงกับเกิดอารมณ์ขุ่นเคืองอยากจะเขาไปหักคอที่แข็งเชิ่ดนั้นให้ขาดเสียเดี๋ยวนี้เลย
 
“แล้วผมไม่ต้องแต่งเป็นผู้หญิงหรอครับ” ถามอย่างเป็นกังวลเล็กน้อย...เรื่องออกจากบ้านน่ะเขาอยากออกอยู่แล้ว จะได้หางานทำไปด้วยเลย...แต่อีกอย่างที่เขากังวลก็คือต้องแต่งเป็นผู้หญิงนี่สิ
 
“ไม่ต้องหรอก...ไม่มีใครสงสัยหรอถ้าไปกับฉันน่ะ...ไปกินข้าวได้แล้วจะได้รีบไปกัน” แจรินตอบอย่างหงุดหงิด...ก่อนจะโบกมือไล่
 
“ครับ” ซองมินพยักหน้าแล้วก็รีบเดินเข้าครัวไปด้วยอารมณ์ที่ดีใจสุดๆ...ได้ออกจากบ้านแล้วและก็ไม่ต้องแต่งเป็นผู้หญิงด้วยถึงแม้ว่าจะไปกับคุณหญิงปากเสียนั่นก็เถอะ แต่ก็ยังดีกว่าไปกับไอ้คนใจดำนั่นตั้งเยอะ
 
 
 
 
 
.
 
.
 
.
.
.
 
 
 
 
ภายในห้างหรู
 
เมื่อย....เหนื่อย....หนัก....และหิว คือความรู้สึกที่ซองมินกำลังมีในตอนนี้ ร่างเล็กหอบถุงพะลุงพลัง หน้าหงิกเดินตามตูดคุณนายต้อยๆ เหมือนเด็กที่มาคอยรับใช้เจ้านายมากกว่าลูกสะใภ้เสียอีก....เมื่อเดินมาถึงหน้าร้านเสื้อผ้ายี่ห้องดังจากปารีส สายตาคุณหญิงก็วาวระยับรีบเลี้ยวเข้าทันที...
 
“โอ้ย...ซื้ออะไรเยอะแยะนักหนาคุณนายช่างผลาญ”ซองมินนั่งลงพักกับโซฟากลางร้านด้วยความล้า วางถุงหลายๆญี่ห้องลงแล้วนวดคลึงไหล่ของตัวเองไปมา สายตาก็พลางตวัดมองหญิงผู้ดีที่ระริกกับเสื้อผ้าออกใหม่อยู่อีกมุมหนึ่งของร้าน
 
“ซองมินใช่หรือเปล่า” ซองมินกำลังนั่งนินทาคุณหญิงแจรินในใจ...จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดึงเขากลับมาจากห้วงความคิด....ซองมินหันไปตามเสียงเรียกก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น
 
“ทงเฮ....นายทำงานที่นี่เองหรอ” ซองมินกระโดกอดเพื่อนด้วยความดีใจ อีกคนก็ไม่ต่างกัน เพื่อนรักที่จากกันมานานถึงกลับน้ำตาเล็ดทันทีที่เจอกัน โลกมันช่างกลมอะไรอย่างนี่ที่ทำให้ซองมินและทงเฮได้เดินวนมาเจอกันอีกครั้งหลังจากที่จากกันมานาน1ปี
 
หลังจากที่ทั้งคู่จบม.6ได้ไม่นานทงเฮก็เข้ามาหางานทำที่เมืองหลวงกับน้าทันที ตั้งแต่ครานั้นซองมินกับทงเฮก็ขาดการติดต่อกันอีกเลยและจนซองมินคิดว่าชาตินี้เขาคงจะไม่ได้มีโอกาสได้พบเพื่อนที่เขารักมากที่สุดอีกแล้ว
 
“ฉันเพิ่งกลับไปเยี่ยมบ้านเมื่อต้นเดือน ยัยแม่เลี้ยงหน้าเลือดบอกว่านายแต่งงานกับคนรวยระดับประเทศนี่...ทำไมนายไม่ดูมีราศีขึ้นเลยล่ะ”ทงเฮถามอย่างสงสัยพลางสำรวจเพื่อนตัวเองไปมา....เขาไม่ได้ว่าเพื่อนนะและก็ไม่ได้อิจฉาด้วยแต่ซองมินไม่ได้ดูมาราศีเหมือนคนรวยๆเขามีกันเลย แถมยังดูซูบเซียวเหมือนคนอดอยากเสียมากกว่าอีก
 
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้....แต่ทั้งหมดมันเป็นแค่เรื่องหลอกลวง...แผนจับผู้ชายของน้าแชยอนน่ะ”ตอบด้วยใบหน้าเศร้าหมอง
 
“โอ้ย....ยัยแม่มดนั่นก็ยังเป็นยัยแม่มดยังวันยังค่ำไม่เปลี่ยนเลย....แล้วทางผู้เสียหายเอ้ยทางสามีนายเขาไม่เอาเรื่องหรอที่ไปหลอกเขาน่ะ”ทงเฮถามอย่างใคร่รู้
 
“ไม่รู้สิว่าน้าแชยอนไปขู่อะไรพวกนั้นไว้ถึงได้ยอมให้ฉันแต่งฉันเข้าบ้าน...แต่ฉันก็เหมือนส่วนเกินของบ้านนั้นอยู่ดี แถมคยูฮยอนยังมีคนรักอยู่แล้วอีกต่างหาก”
 
“ว่าไงนะ สามีนายมีแฟนแล้วหรอ...อย่างนั้นนายก็เหมือนไปแยกคนรักเขาน่ะสิ”ทงเฮ จับอกด้วยความตกใจจากคำบอกเล่าของเพื่อนสนิท
 
“หึ....ฉันมันมารร้ายจริงๆเลยเนอะทงเฮ...”ยิ้มอย่างสมเพศตัวเอง...ใบหน้าหวานเศร้าหมองลงทันที่เมื่อนึกมาถึงตรงนี้...ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมต้องรู้สึกไม่ดีด้วยเวลาพูดถึงคยูฮยอนกับคิฮยอน
 
“ไม่หรอก...ทั้งหมดนายถูกยัยแชยอนบังคับไม่ใช่หรอ”ทงเฮ บีบไหล่เพื่อนอย่างให้กำลังใจ....ถ้าซองมินไม่มามีแม่เลี้ยงหน้าเงินอย่างยัยแชยอนนั่นชีวิตของเพื่อนเขาคนนี้คงไม่ต้องมาตกละกำลำบากอย่างนี้หรอก
 
“ทงเฮ...นายมีงานให้ฉันทำบ้างมั้ย”
 
“ทำไมถึงอยากทำงานหล่ะ....”ทงเฮถามอย่างสงสัย...บ้านสามีออกจะรวยนั่งกินนอนกินเฉยๆก็ไม่มีวันจนหรอก....แล้วจะมาดิ้นรมทำงานเพื่ออะไรกัน
 
“ฉันต้องส่งเงินให้พ่อรักษาตัวน่ะ....จะหวังเงินจากพวกผู้ดีนั้นคงไม่ได้พวกนั้นเกลียดฉันอย่างกับอะไรดี” พูดแล้วก็อดเคืองไม่ได้ ตั้งแต่เขาเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เงินซักแดงก็ไม่เคยได้เลย.....
 
“โถ่กระต่ายน้อยของฉันช่างน่าสงสารจัง” ทงเฮพูดอย่างสงสารเพื่อนของเขาสุดใจ....ทำไมซองมินถึงได้น่าสงสารอย่างนี้นะ...เมื่อไหร่นายจะสบายกันซองมิน
 
“อย่าห่วงเลยฉันดูแลตัวเองได้..ฉันอยากได้งานที่มันได้เงินเร็วๆน่ะ มีมั้ย” ซองมินยิ้มเพื่อให้เพื่อนสบาย เปลี่ยนท่าทีกลับมาร่าเริงเหมือนเดิม
 
“ได้เงินเร็วๆหรอมีนะ.....ฉันรับจ๊อบสองที่มีที่ห้างกับที่คลับ ถ้านายอยากได้เงินเร็วๆก็ต้องที่คลับ แต่นายต้องเปลืองตัวหน่อยนะแต่เงินดีจริงๆฉันรับลอง”
 
“ขายตัวหรือเปล่า???” เอียงคอถามอย่างสงสัย....
 
“จะบ้าหรอซองมินฉันจะไปแนะนำงานอย่างนั้นให้นายทำไม....เอาเป็นว่าพรุ่งนี้นายออกมาหาฉันตอนหนึ่งทุ่มได้มั้ย แล้วเดี๋ยวฉันพานายไป” ทงเฮรีบแก้ให้ซองมินเข้าใจไปในทางที่ถูก....คิดไปได้ไงว่าเขาจะพาไปขายตัวนะซองมิน....นายนี่มันซื่อจริงๆเลย
 
“พรุ่งนี้หรอ....ได้สิ เจอกันที่ไหนล่ะ....”
 
 
 
 
.
.
.
.
 
 
 
เมื่อกลับมาถึงบ้าน ซองมินเอาแต่หมกตัวอยู่บนห้อง กำลังนั่งคิดว่าเขาจะอ้างกับคยูฮยอนว่าอะไรดีเพื่อนที่จะออกไปตามที่นัดกับทงเฮได้ ถ้าจะบอกว่าออกไปทำงานคยูฮยอนคงไม่ให้ไปแน่ๆ ก็คยูฮยอนกลัวว่าจะมีคนจำเขาได้น่ะสิ แล้วก็จะพานทำให้ตัวเองเดือดร้อน เหอะห่วงแต่หน้าตาของตัวเอง เห็นแก่ตัวจริงๆ...หรือจะบอกว่าออกไปหาเพื่อนดี ยิ่งไม่ได้ใหญ่ถ้าคยูฮยอนให้คนขับรถไปส่งล่ะเรื่องใหญ่แน่...โอ้ย คิดจนหัวจะระเบิดแล้วยังคิดไม่ออกเสียที
 
มีทางเดียวที่จะทำให้เขาออกไปได้ นั่นคือคยูฮยอนต้องกลับบ้านหลังจากที่เขาออกไปแล้วเท่านั้น....หวังว่าพรุ่งนี้คยูฮยอนจะกลับบ้านดึกนะ สาธุขอให้พรุ่งนี้ไปกินข้าวกับคิฮยอนเถอะ
 
ก๊อก ๆ ๆ
 
ร่างเล็กที่กำลังครุ่นคิดหน้ามุ่ยถึงกับสะดุ้ง มองไปยังประตูที่เชื่อมระหว่างห้องเขากับห้องคยูฮยอน ด้วยหัวใจที่หล่นวูบ ดึกป่านนี้แล้วมาเคาะเรียกเขาทำไม....หวังว่าคงไม่ใช่เกิดอารมณ์เปลี่ยนแล้วอย่างมาปลดปล่อยกับเราหรอกนะ...เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ คนขี้ระแวงก็รีบเดินไปยืนอยู่กลางห้อง เตรียมพร้อมที่จะหนีได้ทุกเมื่อถ้าคยูฮยอนรุกเข้ามาหา
 
“มีอะไร” ตะโกนถามออกไปทั้งที่ใจยังหวั่นวิตกไม่หาย
 
“ทำอะไร...”คยูฮยอนที่เพิ่งประตูเข้ามาเห็นร่างเล็กยื่นกังขาอยู่ตรงกลางห้องอย่างสงสัย
 
“เปล่านี่.....นายมีอะไรถึงได้มาเวลาเอาป่านนี้”
 
“หึ...2 ทุ่มเองเนี่ยนะ พูดอย่างกับฉันมาเรียกนายตอนตีหนึ่ง”
 
“แล้วมีอะไรกับฉัน...”
 
“เปล่า ก็แค่.....”สายตาคมมองร่างที่ยืนจ้องเขาตาแข็งอยู่กลางห้องตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะโยนบัตรเครดิตทองไปบนเตียง “พรุ่งนี้ไปหาซื้อเสื้อผ้าใส่ซะ....รูดเท่าไหร่ก็ได้”พูดเสร็จก็เผยรอยยิ้มที่ซองมินไม่นึกชอบเลยซักนิด ก่อนจะเดินกลับห้องไปทิ้งให้อีกคนถอนให้ใจออกมาอย่างโล่งอก
 
เฮ้อ...วันนี้มาแปลกแฮะ แล้วคิดยังไงถึงได้มาใส่ใจกับเสื้อผ้าเขาเนี่ย รู้สึกตัวช้าไปหรือเปล่าโจคยูฮยอนว่าต้องให้เงินฉันไปซื้อเสื้อผ้าหน่ะ....ชิแต่ก็ยังดีที่นึกขึ้นได้นะ โอ้ยฟ้าช่างเป็นใจให้ซองมินเสียจริง พรุ่งนี้มีข้ออ้างที่จะออกไปข้างนอกแล้ว .....ว่าแต่ รูดเท่าไหร่ก็ได้หรอ เดี๋ยวพ่อจะรูดให้หมดตูดเลยคอยดู
 
 
 
 
.
.
.
.
 
 
 
“เมื่อไหร่พี่ตุ๊กตาจะกลับบ้านอ่าน้าคยูฮยอน” เด็กตัวเล็กที่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนโซฟาในห้องนั่งเล่นถามคนเป็นน้าที่เอาแต่ก้มหน้าอ่านหนังสือเกี่ยวกับธุรกิจด้วยความเบื่อหน่าย....พี่ตุ๊กออกบอกว่าจะออกไปซื้อของตั้งบ่ายแล้ว ตอนนี้ก็สามทุ่มกว่าๆแล้วยังไม่เห็นกลับซักที ดาอีดูการ์ตูนจนเบื่อแล้วนะเนี่ย
 
“เดี๋ยวก็คงกลับนั่นแหละ.....ดึกมาแล้วขึ้นไปนอนได้แล้วไป เป็นเด็กเป็นเล็กนอนดึกไม่ดีนะ” คยูฮยอนปิดหนังสือเล่มหนาไว้ก่อนจะเดินมาดันร่างป้อมๆให้เดินขึ้นห้องนอนไป....เขาไม่อยากจะตอบคำถามที่ดาอีเฝ้าถามตลอดเวลาเท่าไหร่นัก คยูฮยอนมองหลายสุดที่รักเดินขึ้นห้องไปอย่างเศร้าสร้อย ก็ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ ซองมินนายมีดีอะไรนักหนาดาอีถึงได้ติดนายขนาดนี้....ว่าแต่นายไปซื้อเสื้อผ้าที่ห้างไหนเนี่ยป่านนี้ยังไม่กลับแถมอวดดีไปเองอีกต่างหากไปหลงอยู่ที่มุมไหนของโซลหรือเปล่านะ
 
ก่อนที่คยูฮยอนจะคิดเลยเถิดไปถึงขั้นอาจถูกฆ่าหมกดง ซองมินก็เดินเข้าบ้านมาพอดีพร้อมกับถุงใบใหญ่ๆอีกสองสามถุง
 
“ไปไหนมา” ถามคนที่เพิ่งเดินเข้ามาเสียงเข้ม ทำเอาร่างเล็กถึงกับสะดุ้ง....
 
“ก็ไปซื้อเสื้อผ้าไง” ยกถุงในมือที่มีอยู่น้อยนิดเพื่อเป็นหลักฐานให้อีกคนเชื่อ....แต่ก็แอบใจเต้นเล็กน้อยก็เขากำลังโกหกอยู่นี่นาจะให้ทำน่าใสซื้อก็กะไรอยู่
 
“ไปตั้งนาน ได้มาแค่นี้เองหรอ”....ไปทั้งวันได้มาแค่นี้เองหรือๆไง คิดว่าจะได้กลับมาเป็นคันรถ...แล้วไปทำไมตั้งนานแอบไปเที่ยวที่ไหนหรือเปล่า
 
“ก็มันแพงเลยไม่กล้าซื้อเยอะนี่” ทำเสียงหนักเข้าสู้แสร้งตีสีหน้าไม่พอใจใส่...หวังว่าคยูฮยอนจะจับพิรุธของเราไม่ได้นะ
 
“แล้วก็นี่เอาคืนไป...อ๊ะ!!!” หยิบบัตรสี่เหลี่ยมสีทองยัดใส่มือคืนให้อีกคนแล้วกะว่าจะรีบเดินหนีขึ้นห้องทันที....แต่พอเขายัดบัตรใส่มือยังไม่ทันจะได้ผละออกมือนั่นก็ดึงเขาเข้าไปกอดไว้อย่างเร็วแบบตั้งตัวไม่ทันจนถุงในมือล่วงลงพื้นดังตุ่บเบาๆ
 
“หือ...ที่ที่นายไปซื้อของเนี่ยมันมีคนสูบบุหรี่กับกินเหล้าด้วยหรือ” จมูกโด่งได้กลิ่นฉุนของเหล้าและบุรี่จากตัวของคนในอ้อมกอด...ก็ถึงกับขมวดคิ้วฉับ กลิ่นแบบนี้มีสถานที่เดียวที่จะทำให้ได้กลิ่นอย่างนี้กลับมา นี่แสดงว่าซองมินหนีไปเที่ยวอย่างนั้นหรือ....มันน่าโมโหนัก ทั้งที่ดาอีหลานของเขานอนรอคนคนนี้ตลอดทั้งวันแต่คนที่รอกลับไปเที่ยวสบายใจเฉิบอย่างนั้นหรือ ดาอีหลานน้าช่างน่าสงสารดีแท้ ไม่เป็นไรเดี๋ยวน้าจัดการให้เองโมษฐานที่ทำให้หลานน้านั่งรอมาทั้งวัน
 
“ฉะ...ฉัน...ก็แค่เดินผ่านพวกวงเหล้าระหว่างทางกลับน่ะ....นี่ปล่อยได้แล้วอึดอัดนะ” ซองมินตอบอย่างตะกุกตะกัก หาข้อแก้ตัวเพื่อให้ตัวเองรอด....มือเล็กยกขึ้นมาดันอกแกร่งออก พยายามฝืนกายให้หลุดพ้นจากพันทนาการของอีกคน ซองมินอยากหลุดพ้นจากสถานะการที่ซองมินกำลังจนมุมเช่นนี้
 
“หึ...นายนี่มันขี้โกหกจริงๆเลยนะ....บอกมาว่าแอบไปเที่ยวที่ไหนมา ออกจากบ้านเป็นไม่ได้เลยนะ ต้องร่านไปหาผู้ชายตามผับตามบาร์หน่ะ” น้ำเสียงดูถูกดูแคลนที่กรอกอยู่ริบใบหูทำเอาคนฟังถึงกับขนรุกกับความร้ายกาจของมัน....ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองคนช่างดูถูกอย่างโมโห
 
“นี่อย่ามากล่าวหากันอย่างนี้นะ” พูดด้วยความไม่พอใจพลางรัวฝ่ามือใส่อกแกร่งของอีกคนอย่างโมโห....
 
“หรือมันไม่จริง...ที่ที่ฉันเจอนายครั้งแรก ก็ในที่แบบนั้นไม่ใช่หรือไง” คยูฮยอนไม่สะทกสะท้านกับฝ่ามือที่กำลังรัวอยู่ที่อกของเขา....เขากำลังสะใจมากกว่าที่ทำให้อีกคนเกิดอาการโมโหได้....หึ อวดเก่งอยากจะลองดีกับเขานักนี่ นายมันก็แค่ผู้ชายที่ร่านผู้ชายที่ไม่ต่างจากโสเพณีคนนึงหรอก....
 
“คุณคยูฮยอน....คุณนี่มันเป็นผู้ชายปากเสียจริงๆเลยนะ” เสียงหวานสบถใส่อย่างไม่พอใจ ตากลมตวัดค้อนมองอีกคนอย่างเจ็บใจ เจ็บใจที่ทำอะไรคนคนนี้ไม่ได้ เจ็บใจที่ตัวเองได้แต่ยืนเฉยๆให้เขาได้ด่าเอาปาวๆ
 
“นั่นมันก็แค่กับนายคนเดียวเท่านั้นแหละ อีซองมิน เมียของฉัน หึหึ” จงใจยั่วอีกคนให้โมโห คยูฮยอนซุกไซ้จมูกลงไปที่ซอกคอขาวๆของอีกคนทันที จบใจขบกัดให้ให้อีกคนได้เจ็บแสบเล่นๆ
 
“อ๊ะ....หยุดนะ นี่คุณคยูฮยอน อื้อเจ็บ” ซองมินร้องด้วยความเจ็บเพราะรู้สึกถึงฟันขบที่ขบกัดบนผิวเนื้อบาง พยายามหดคอหนีแต่ก็ไม่เป็นผล ก็จะหนีไปไหนได้หล่ะ ตอนนี้เขาถูกคยูฮยอนจนร่างแนบแน่นไม่ช่องว่างให้ลมได้ผ่าน จะหันนี้ไปทางไหนก็ไม่ได้ จะดิ้นก็ดิ้นได้ไม่มาก...เจ็บใจตัวเองจริงๆที่สู้อะไรเขาไม่ได้เลย
 
 
คยูฮยอนยังคงสนุกกับซอกคอหอมๆของอีกคน....ก็แค่อยากสำรวจดูเท่านั้นว่าตรงนี้มีผู้ชายหน้าไหนได้มาสัมผัสบ้างหรือเปล่า....แต่ก็ไม่มี จะมีก็แต่รวยที่เขาเพิ่งจะทำไว้ก็เท่านั้น หึ ร่างกายนายนี่มันหอมจริงๆเลยนะอีซองมิน มือใหญ่เลื่อนลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังบาง ก่อนจะสอดเข้าไปในกลุ่มผมบริเวณท้ายทอยแล้วดันให้หน้าหวานแหงนเงยขึ้น มารับจูบของตัวเอง
 
“อ๊ะอื้อออ...”ยังไม่ทันได้ประท้วงอะไร.......ก็ถูกปากหนาของคนช่างบังคับกดจูบมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวจะหันหน้าหนีแต่ก็ถูกมืออีกคนบังคับไว้ ซองมินหลับตาปี๋ด้วยความขยะแขยงเมื่อลื้นชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากอย่างอุกอาจ ช่วงชิงเอาลมหายใจเขาไปจนแทบจะหมดสิ้น
 
คยูฮยอนไม่สนใจอาการหายใจติดขัดของอีกคน เขาแค่อยากจะแกล้งให้คนที่เขาเกลียดได้ตัวสั่นเล่นๆเท่านั้น มือใหญ่เปลี่ยนมาบังคับใบหน้าเล็กไว้ไม่ให้หันหนีไปไหน เขายังคงสนุกกับการได้ลิ้มลองฝีปากของคนคนนี้ ลิ้นใหญ่ยังคงไล้ต้อนลิ้นเล็กอย่างสนุก และดูดดึงริมฝีปากหวานนั้นอย่างไม่พอเสียที จนแข็งขาของคนถูกกระทำถึงกับหมดแรงอ่อนระทวยล้มลงไปกับพื้นแต่คยูฮยอนก็ยังคงตามลงไปทาบทับร่างที่อ่อนแรงนั้น
 
“อื้อ...ไอ้คนบ้าปล่อยฉันนะ”เมื่อปากเป็นอิสระ ก็รีบด่าทั้งที่ยังหอบอยู่ทันที มือเล็กออกแรงทุบไปที่ไหล่ของคนที่กำลังซุกไซร้อกบริเวณหน้าอกของขาตามแรงที่มีเหลืออยู่น้อยนิด
 
“ฉันพอใจเมื่อไหร่แล้วจะปล่อยนะ” เงยหน้าจากเนินอกสวยตอบอีกคนสวยสายตาเจ้าเล่ห์ กระหยิ่มยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นปากสีสดอ้าพะงาบๆไร้ซึ่งคำพูด....คงกำลังตลึงกับคำพูดเขาอยู่หล่ะสิ...หึหึ เห็นนายเป็นอย่างนี้แล้วฉันชักสนุกแล้วสิ
 
“อ๊ะ คุณคยู นี่มันกลางบ้านนะ ถ้ามีคนมาเห็น....” ซองมินร้องเตือน เขามองไปรอบๆบ้านเพราะกลัวว่าจะมีคนโผล่ออกมาตอนนี้....ไอ้บ้าเอ้ยทำอะไรไม่กลัวคนเห็นรึไงกันนะไอ้คนหน้าไม่อาย
 
“เขานอนกันหมดแล้ว เราจะทำอย่างว่าตรงนี้ก็ไม่มีใครเห็นหรอกหน่า” คยูฮยอนพูดอย่างมาสนใจยังคงบรรจงดูดดึงผิวเนื้อขาวเนียนต่อไป แกล้งสะกิดนิ้วกับเม็ดสีชมพูเพื่อเรียกอาการสั่นสะท้านของคนใต้ร่างอย่างสนุก....ผิวนายนี่หวานจริงๆเลยนะอี ซองมิน ทำไมคราวที่แล้วมันไม่หวานอย่างนี้กัน
 
“ว่าไงนะ...อื้อ...ไม่นะ” ดวงตากลมเบิกโพล่งเมื่อได้ยินคำตอบจากอีกคน....มือเล็กรีบผละไหล่ของคนที่กำลังสนุกกับร่างกายของตนอย่างนึกกลัวว่าคยูฮยอนจะทำเรื่องอย่างว่าจริงๆ....ไม่นะ เขาไม่อยากเสียตัวให้คนไร้หัวใจแบบนี้ ซองมินดิ้นพล่านเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้น แต่ก็ต้องสิ้นหวังเมื่อคยูฮยอนกดร่างเขาไว้ทั้งตัวจนอะไรต่อมิอะไรแนบสนิทกันไปหมด ใจดวงน้อยเต้นระทึกมือมือใหญ่เลื่อนมากดที่กลางเป้าของเขา....ไม่นะ
 
“จะว่าไปแล้วลองทำกันตรงนี่ก็ดีเหมือนกันนะ” คยูฮยอนที่รู้สึกถึงส่วนแข็งตัวของซองมินก็ยิ้มทันที ตาคมมองใบหน้าสวยที่มีประกายความกลัวอย่างคมกล้า....นายเสร็จฉันแน่ ซองมิน คนอวดเก่ง จงใจบดขยี้ฝ้ามือผ่านเนื้อผ้ายีนส์กับส่วนนั้นของอีกคนอย่างสะใจ หน้านายตอนนี้มันช่างหน้าสงสารดีจังซองมิน
 
“ไม่นะ ไม่ดี คุณคยูฮยอนปล่อยเถอะ...เลิกแกล้งฉันได้แล้วฮืออ....ฮึกอื้อ...ฮือฮือๆๆๆ” เมื่อเห็นว่าคยูฮยอนเริ่มสนุกที่จะแกล้งเขาหนักขึ้น ซองมินก็ดิ้นอย่างสุดแรงเท่าที่มีอยู่ตอนนี้ แต่ยังไงก็ไม่รอด ทั้งกลัว ทั้งโกรธที่อีกคนเห็นตัวเองเป็นแค่ของเล่น ซองมินหมดหนทางที่จะต่อสู้เขาก็ร้องไห้ออกมาอย่างจำนนทันที....มือเล็กออกแรกทุบไปที่อีกอย่างเจ็บใจ ฮือสนุกนักใช่มั้ยที่แกล้งกันแบบนี้ คุณมันใจร้าย ใจร้ายที่สุดเลย
 
“ซองมิน....” คยูฮยอนที่กำลังนวดคลึงส่วนอ่อนไหวของอีกคนถึงกับชะงักรีบผละออกจากร่างเล็กที่ร้องไห้โวยวายอย่างกับคนเสียสติ....เป็นอะไรเมื่อกี้ยังมีท่าทีเกิดอารมณ์ร่วมอยู่ด้วยเลย คยูฮยอนมองคนที่กำลังคลานลุนๆหนีเข้าอย่างแต่เข้าใจแต่ก่อนที่ปล่อยให้หนีไปไกลกว่านี้ เขาก็รีบวิ่งเข้าไปฉุดไว้จับใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาให้หันมามองตัวเองตรงๆ คยูฮยอนใจหายกับใบหน้าของซองมิน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว แววตาสั่นระริกราวกับสัตว์ตัวน้อยกำลังจะถูกสัตว์ใหญ่ฆ่า....นี่นายกลัวจริงๆหรือ ความจริงเรื่องอย่างนี้นายน่าจะชินกับเรื่องแล้วไม่ใช่หรออี ซองมิน
 
“อย่าทำอะไรฉันเลยนะ....ฉันกลัวแล้ว” ซองมินอ้อนวอนเสียงเครือแววตาที่ส่งไปให้อีกคนมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวไม่มีความอวดดีอวดเก่งอย่างที่คยูฮอยนคิดเลยซักนิด...
 
เมื่อเห็นว่าคยูฮยอนเอาแต่มองตนนิ่งไม่ยอมพูดอะไร ซองมินก็รีบสะบัดตัวออกจากเงื้อมมือของอีกคนจนสำเร็จแล้วก็รีบวิ่งขึ้นห้องอย่างไม่คิดชีวิต...หลังจากที่ซองมินหายไปแล้วคยูฮยอนก็ยังคงเอาแต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆว่าทำไมพอเห็นน้ำตาของซองมินแล้วต้องรู้สึกผิดทุกทีทั้งที่เขาตั้งใจที่จะได้เห็นน้ำตาของคนคนนี้ไม่ใช่หรือไง คยูฮยอนนายเป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้นกับนายกัน คยูฮยอนไม่อยากค้นหาคำตอบในใจนานเพราะกลัวคำตอบ เขายังอยากดำรงคติในใจที่จะเกลียดซองมินต่อไป สายตาคมเหลือบไปเห็นถุงที่กองนิ่งอยู่กับพื้น....ร่างสูงเดินเข้าไปหยิบถุงขึ้นมาแล้วเปิดดูของในถุง.....รอบยิ้มก็เกิดขึ้นทันที หึ มีแต่สีชมพู นายนี่ชอบอะไรไม่เข้ากับตัวเองเลยซักนิด สีชมพูดมันบริสุทธิ์ไม่เหมาะกับนายเลยซองมิน คยูฮยอนยัดเสื้อผ้าลงถุงก่อนจะเดินขึ้นห้องนอนตัวเองไป พรุ่งนี้ค่อยเอาไปคืนแล้วกัน
 
 
 
 
 
เช้าวันต่อมา คยูฮยอนเข้ามาในห้องนอนของซองมินอย่างเงียบๆ เอาถุงเสื้อผ้าไปวางที่ข้างเตียงก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเตียงนุ่มที่มีร่างเล็กนอนหลับสนิทอยู่ตรงนั้น
 
“เช้าป่านนี้แล้วยังไม่ตื่นอีกนะ...ขี้เกียจจริงๆ”คยูฮยอนส่ายหน้าอยู่คนเดียว ไม่ได้จริงจังกับคำพูดของตัวเองเท่าไหร่นัก กำลังจะลุกขึ้นแต่เสียงหวานของคนที่หลับอยู่กลับฉุดเขาไว้
 
“พ่อฮะ.....ซองมินอยากกลับบ้าน...พ่อฮะคิดถึงพ่อ...พ่อฮะ....พ่อหายหรือยัง พ่อ......” เสียงวานละเมอเรียกผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเศร้าและห่วงหา จนคนที่ได้ยินถึงกับขมวดคิ้วฉันกับประโยคที่อีกคนละเมอ....หายหรือยัง อย่างนั้นหรอ พ่อนายกำลังป่วยอยู่งั้นหรือ
 
 
 
.
.
.
.
 
 
“นายท่านมีอะไรจะใช้ผมหรือครับ” ชายสูทดำดูร่างใหญ่หน้าเกรงขามถามผู้เป็นนายด้วยความสงสัย เพราะนานหลายเดือนแล้วที่นายท่านไม่ได้เรียกใช้ตน
 
“ไปสืบประวัติครอบครัวของ อีซองมินให้ฉันหน่อย”
 
“เอ๊ะ....ภรรยาของนายท่านน่ะหรอครับ”
 
“อย่าถามมาก....จัดการอะไรได้ก็จัดการไปก่อนเรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วง” คยูฮยอนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ....จะถามมากทำไมสั่งอะไรน้อมรับอย่างเดียวไม่ได้หรือยังไง
 
“รับทราบครับ...แล้วผมจะมารายงานความคืบหน้าเรื่อยๆ”
 
“ดีมาก” ยิ้มอย่างพอใจ อีซองมินฉันก็แค่ไม่อยากโดนพวกนายนินทาว่าไม่เหลียวแลเมียของตัวเองก็เท่านั้นเอง.....หวังว่านายคงไม่ว่านะถ้าฉันจะทำอะไรโดยพละการ...ฮึฮึ.....ก่อนจะกดโทรศัพท์ไปหาเลขาที่หน้าห้อง...
 
“คุณซูกา ช่วยสั่งโทรศัพท์มือถือให้เครื่องนึง แล้วส่งไปให้ซองมีที่บ้านหน่อย แล้วก็ฝากบอกให้เขาอาบน้ำแต่งตัวรอด้วย ตอนเย็นผมจะไปรับ”
 
 
 
 
To Be Con
 
 
[Talk] อ๊ากกกกกกกก ผ่านไปแล้วอีกหนึ่งตอน ปาดเหงื่อ(ปาดทุกตอนเลยรู้สึก) ตอนนี้ไม่ค่อยจะมีคยูมินเท่าไหร่เลยอ่า เหอๆแต่พอมีทีก็อะไรก็ไม่รู้ เดาอารมณ์คยูฮยอนมันไม่ถูกเลย ปล้ำได้เป็นปล้ำจูบได้เป็นจูบ แต่ซองมินก็ยังไม่เสร็จมันซักทีกร๊ากกก น้ำตาช่วยไว้แท้ๆเลย....แล้วคยูฮยอนจะจัดการอะไรกับครอบครัวมินเนี่ย แล้วตอนเย็นจะมารับมินไปไหนอ่า โฮกกก อันนี้คนแต่งยังไม่ได้คิดไว้เลยนะ ก๊ากกกก ลองลุ้นเอาตอนหน้าก็แล้วกันนะ อิอิ
 
ปล. อยากอ่านเม้น ให้ชื่นใจ....อีกแล้วกร๊ากกก ><