:: Bowmin FiXX ::

[Fic]@@....Love Less…@@
[Couple]...Kyu x Min…
[Writer]...Bowmin…

Love Less.........

ไร้รัก.....................

Part 5

วันนี้ดูอะไรต่อมิอะไรจะเป็นใจให้คยูฮยอนเหลือเกิน....เขาเคลียร์งานเสร็จ ก่อนนัดซองมินตั้งสองชั่วโมง ร่างสูงลุกขึ้นบิดตัวไปมา ก่อนจะหันไปมองทิวทัศน์ยามบ่าย...เรียวปากเหยียดยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงใบหน้าตื่นตระหนกของคนที่เขาแกล้งเมื่อคืน หึ วันนี้ฉันก็แค่จะปลอบขวัญนายที่ไปแกล้งนายให้ร้องไห้เมื่อคืนเท่านั้นเองแหละ ซองมิน

Rrrrrrrrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrrrrrrr

“ว่าไงครับคิฮยอน”

“ว่าไงนะ....ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน.....โอเคผมจะรีบไปหา....” เมื่อวางสายเสร็จคยูฮยอนก็รีบออกไปหาคิฮยอนทันที...วันนี้ดูอะไรต่อมิอะไรจะเป็นใจให้คยูฮยอนแต่กลับไม่เป็นใจให้ซองมินเอาเสียเลย

.

.

.

.

เป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้วที่ซองมินลงมานั่งรอคยูฮยอน คนที่อยู่ดีๆก็สั่งโทรศัพท์มือถือมาให้เขาแล้วจะพาเขาออกไปข้างนอก แต่ป่านนี้คนที่นัดยังไม่มาซักที....บอกว่าจะมาบ่ายๆแต่นี่มันสี่โมงเย็นแล้วนะ ซองมินนั่งรอมา 3 ชั่วโมงเต็มๆแล้ว ถูกเบี้ยวนัดแน่ๆอิหรอบนี้

“ไอ้บ้าคยูฮยอน...ถ้าไม่คิดจะพาไปจริงๆก็ไม่ต้องมานัดกันสิ...” ซองมินสบถออกมาอย่างฉุนเฉียวด้วยใบหน้าบูดบึ้งแต่บางทีก็เหมือนเด็กกำลังร้องไห้ นั่งฮึดฮัดไปมาอยู่ที่โซฟาตัวนิ่ม....ถ้ากลับมาเมื่อไหร่พ่อจะด่าแหลกเลย....

“น้าคยูฮยอนยังไม่มาอีกหรอครับพี่ตุ๊กตา” ดาอีที่เพิ่งมาจากสระน้ำกำลังจะเดินขึ้นห้องแต่ยังเห็นพี่ตุ๊กตานั่งอยู่ที่ห้องรับแขกก็ขึ้น เห็นพี่ตุ๊กตาลงมานั่งรอคุณน้าคยูฮยอนตั้งแต่ดาอีกำลังไปว่ายน้ำผ่านไปตั้งหลายชั่วโมงจนดาอีเลิกเล่นแล้วก็ยังไม่เห็นน้าคยูฮยอนมาซักทีเลย

“สงสัยคงไม่มาแล้วแหละ....ดาอีจะขึ้นห้องแล้วหรอ...ถ้างั้นพี่จะพาขึ้นไปนะ”ร่างเล็กเดินมาหาเด็กน้อย ซองมินตัดสินใจที่จะไม่รออีกต่อไปแล้ว คยูฮยอนคงไม่มาตามที่นัดหรอก เพราะมันล่วงเลยเวลาที่บอกมานานแล้ว แต่ถ้ามาเขาก็ไม่ไปแล้วแหละ เพราะเซ็ง เซ็งจริงๆ

“ครับ...พี่ตุ๊กตาอาบน้ำให้ดาอีด้วยนะ” ดาอียิ้มกว้าง ชอบที่สุดเลยที่จะได้อยู่กับพี่ตุ๊กตาหน่ะ

“ได้สิ...” ซองมินยิ้มรับ ตอนนี้ก็ว่างแล้วนิ อยู่เล่นกับดาอีดีกว่าต้องมานั่งเครียดเรื่องถูกเบี้ยวนัดคนเดียวซะอีก

“เย่ๆ...” เด็กน้อยดีใจใหญ่ รีบดึงมือพี่คนสวย(?)ขึ้นห้องไปอย่างอารมณ์ดี

วันนี้ทั้งวันซองมินเอาแต่ขลุกอยู่กับดาอี ทั้งสอนให้ดาอีหัดอ่านภาษาเกาหลี เล่านิทานให้ฟัง ร้องคาราโอเกะด้วยกันจนไปถึงกินอาหารเย็นด้วยกัน ถึงแม้ว่าการร่วมโต๊ะอาหารจะกดดันจากคุณหญิงของบ้านก็เถอะแต่มีดาอีคอยชวนคุย ก็ทำให้ซองมินลืมที่จะสนใจสายตาที่คอยดูแคลนเขาไปได้ มันก็มีความสุขดีนะ ซองมินเพิ่งจะรู้สึกว่าบ้านของตระกูลนี้น่าอยู่ขึ้นเยอะก็ตั้งแต่มีดาอี เด็กน้อยอารมณ์นี้มาเนี่ยแหละ

สรุปแล้ววันนี้คยูฮยอนก็เบี้ยวนักเขาจริงๆ นี่ก็ปาไปสามทุ่มกว่าๆแล้วคยูฮยอนยังไม่กลับบ้านเลย มัวไปทำอะไรอยู่นะ มันน่าโมโหจริงๆเลย คิดว่าเราเป็นอะไรกัน นึกอยากจะผิดสัญญาก็ทำกันได้ง่ายๆ ไม่คิดที่จะบอกกันเลยซักนิดว่าทำไมถึงมาไม่ได้ ให้เรานั่งรอเป็นไอ้น่าโง่อยู่ได้ ยืนด่าได้ไม่นาน คนที่ผิดนัดก็กลับมา ซองมินยืนมองรถที่กำลังแล่นเข้ามาจอดที่โรงรถด้วยสายตาติดจะเคืองนิดๆ เหอะอยากรู้จริงจะสำนึกเรื่องที่ผิดนัดกับเราบ้างมั้ย ว่าแล้วร่างเล็กในชุดนอนสีชมพูเข้มก็ออกไปดักรอคยูฮยอนที่หน้าห้อง ซองมินยืนกังขามองคนที่กำลังเดินหน้าเรียบมาทางเขา

“มายืนทำไมหน้าห้องคนอื่น”ถามเสียงห้วนเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนท้าวเอวเชิ่ดหน้าใส่เขาอยู่ที่หน้าประตูห้องของเขา

.....เหอะ ว่าแล้วว่าคนอย่างนี้ไม่มีทางสำนึกผิดหรอก ให้ตายเหอะ.....

ซองมินยืนมองใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอาการว่ารู้สึกผิดต่อเขาอย่างเคืองขุ่น อยากจะด่าแต่มันก็ด่าไม่ออก คนนิสัยแย่แบบนี้ซองมินไม่เคยพบไม่เคยเห็นเลยจริงๆ

“นี่ถามทำไมไม่ตอบ” คยูฮยอนย้ำถามอย่างไม่พอใจ มายืนจ้องหน้ากันอยู่ได้ จะพูดอะไรก็พูดออกมาสิ คนยิ่งกำลังเครียดๆอยู่ไม่มีอารมณ์มารับฝีปากกับนายหรอกนะ

“ฉันนี่มันโง่จริงๆเลย ที่นั่งรอคนผิดคำพูดอย่างคุณมาหลายชั่วโมง”ซองมินกอดอกเริ่มเปิดฉากเรื่องที่ทำให้ต้องมายืนดักรอที่หน้าห้องนี้

“หือ...นายพูดถึงเรื่องนัดหรอ พอดีว่าพ่อคิฮยอนเขาป่วยหนักฉันก็เลยไปคอยปลอบใจคิฮยอนที่โรงพยาบาลหน่ะ”

“ว่าไงนะ.....แล้วทำไมไม่รู้จักโทรมาบอก เห็นฉันเป็นอะไรกันนึกจะเบี้ยวก็เบี้ยวได้อย่างนั้นหรือไง” คนตัวเล็กได้ฟังถึงกับฉุนกึก...คิฮยอนอีกแล้วหรอ.....ซองมินตวาดถามคนตรงหน้าด้วยอาการไม่พอใจอย่างแรง

“หึซองมินนายโง่หรือเปล่า แค่เลยเวลานัดมาสิบนาทีนายก็น่าจะรู้แล้วนะว่าควรจะรอต่อไปหรือเปล่า ไม่จำเป็นต้องโทรมาบอกนายเลยนี่...ถอยไปได้แล้วฉันเหนื่อย อยากพักผ่อน”

“คุณนี่มัน....”ทุเรศจริงๆ......มีแต่คนอย่างนี้เท่านั้นแหละที่คิดแบบนี้ สรุปแล้วเป็นเขาเองใช่มั้ยที่ผิด ซองมินได้แต่กัดปากตัวเองมองร่างสูงตรงหน้าด้วยสายตาโกรธเคือง ไม่ยอมถอยออกจากประตูให้อีกคนได้เข้าห้อง

“ทำไม มีอะไรอีก....หรือว่า.....” ทีแรกก็ไม่พอใจอยู่หรอกที่คนตรงหน้าไม่ยอมถอยออกจากประตูห้องของเขาแถมยังมายืนจ้องหน้าด่าเขาด้วยสายตาแบบนี้อีก คยูฮยอนยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่ แต่พอเห็นแววตาที่มันเต็มไปด้วยความเคืองขุ่นปนน้อยใจของคนตรงหน้าแล้วร่างสูงก็เกิดอาการอยากจะแหย่ขึ้นมาซะแล้ว เรียวปากยกยิ้มอย่างได้ใจเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็เดินเข้าร่างคนที่ยืนเชิ่ดหน้าอวดดีก่อนจะกดจูบลงไปที่ปากนิ่มของอีกคนอย่างรวดเร็ว ขบเม้มปากนิ่มเบาๆให้อีกคนได้ผวาเล็กน้อยก่อนจะผละออกมามองใบหน้าที่ตื่นตระหนกด้วยสีหน้ากรุ่มกริ่ม

“อื้อ....คุณคยูฮยอน...ไอ้ลามก” เมื่อปากเป็นอิสระ ก็ตวาดคนฉวยโอกาสด้วยความโมโห มือเล็กถูกยกขึ้นมาเช็ดปากป้อยๆอย่างรังเกียจสัมผัสที่เพิ่งจะได้รับเมื่อครู่ จนคนที่ยืนมองอยู่ถึงกับอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ ทำอย่างกับไม่เคยเลยนะอี ซองมิน แกล้งใสซื่อได้เนียนจริงๆ

“ก็เห็นนายมายื่นหน้าใส่ ฉันก็คิดว่าอยากได้จูบดิ๊บคิสจากสามีก่อนนอน...หรือจะไปต่อบนเตียงก็ได้นะ” พูดด้วยสีหน้าที่ซองมินเห็นว่ากวนบาทาสุดๆ

“คุณนี่มันลามกจริงเลย!!.... ฮึ่ย” ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าให้ผู้ชายอย่างโจ คยูฮยอนได้สะเทือนใจแล้ว ร่างเล็กจึงได้แต่ฮึดฮัดสะบัดหน้าหนีเดินกลับห้องของตัวเองไปด้วยความเจ็บใจ

“หึ หึ....” คยูฮยอนมองอาการฮึดฮัดของอีกคนด้วยความพออกพอใจ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องอย่างอารมณ์ดี จนลืมเรื่องเครียดๆ เกี่ยวกับคิฮยอนไปเสียสนิทเลย

“ทงเฮหรอ เมื่อไหร่ฉันจะได้ทำงานสักที” เมื่อกลับเข้ามาในห้องซองมินก็กดโทรศัพท์ไปหาเพื่อนรักทันที

((( ไปอารมณ์เสียที่ไหนมาเนี่ยซองมิน )))

“เหอะจะใครซะอีกล่ะถ้าไม่ใช่คุณสามีสุดที่รักของฉันน่ะ” ตอบด้วยน้ำเสียงประชดประชัน จนคนฟังอดหัวเราะออกมาไม่ได้

((( ฮ่า ฮ่า ฮ่า )))

“ทงเฮไม่ขำนะ....ตกลงเมื่อไหร่ฉันจะได้ทำงานนี่มันจะสิ้นเดือนแล้วนะฉันไม่มีเงินที่จะส่งไปที่บ้านเลย” ใบหน้าเริ่มเศร้าลงเมื่อนึกถึงบ้าน...บ้านที่มีพ่อของเขา ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ไม่ได้โทรหาเลยน้าแชยอนก็ไม่ติดต่อมาเลยหลังจากวันนั้น

((( ตอนนี้ตำแหน่งมันยังเต็มอยู่น่ะสิ แต่เห็นว่ามีคนนึงเค้าจะลาพักร้อนแต่ไม่รู้ว่าจะลาตอนไหนแต่ฉันบอกผู้จัดการให้แล้วนะว่านายจะทำแทนช่วงนั้น )))

“ขอให้เค้าลาในเร็ววันนี้เถอะ ไม่งั้นพ่อฉันแย่แน่ๆเลย”

((( มันไม่แย่ขนาดนั้นหรอกน่า ถ้ายังไม่มีก็ยืมฉันก่อนก็ได้ ฉันก็พอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ))) พูดให้กำลังใจเพื่อน

“ขอบใจนะ”

((( อื้อ....ก็เราเพื่อนกันนี่ ))) ทงเฮพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง เขาไม่อยากให้ซองมินเศร้าเพราะชีวิตของซองมินมันเศร้ามาโดยตลอดตั้งแต่เกิดแล้ว..

“ขอบใจนายมากนะ ฉันรักนายจังทงเฮ” พูดอย่างจริงใจ ชวีตนี้คนที่ดีกับเขาที่สุดนอกจากพ่อแล้วก็คงจะเป็นทงเฮเนี่ยแหละนะ

((( ฉันก็รักนายนะซองมิน )))

เมื่อวางสายจากเพื่อนรักไปแล้ว ซองมินก็ถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจคิดไม่ตกเรื่องเงิน....จะไปหาสามแสนจากที่ไหนส่งไปให้น้าแชยอนกันล่ะเนี่ย โอ้ยเครียด ร่างเล็กล้มลงนอนบนที่นอนด้วยอาการเครียดสุดๆ ไอ้คุณคยูฮยอนบ้า จูบเราไปตั้งหลายรอบดีแต่เอากำไรจากเราแต่ไม่เคยให้อะไรเราเลย ฮึ่ย คิดไปคิดมาจากใบหน้าเครียดกลับกลายเป็นใบหน้าที่แดงแปร๊นด้วยเมื่อนึกถึงจูบแล้วจูบเล่าที่เขาเสียไปด้วยความเอาแต่ใจของผู้ชายลามกนั่น

.
.
.
.

เช้าวันนี้ซองมินตื่นขึ้นมาอย่างไม่สดชื่นเท่าไหร่ เพราะเมื่อคืนเขามันแต่คิดเรื่องเงินกับเรื่องจูบ กว่าจะนอนก็เกือบฟ้าสว่างแล้ว  ร่างเล็กเดินลงมาจากห้องแต่ก็ต้องแปลกใจเพราะคนที่คิดว่าน่าจะไปทำงานแล้วกลับมานั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์ธุรกิจรายวันอยู่ที่โซฟารับแขก เห็นดังนั้นซองมินก็ก้าวเข้าไปถามด้วยความสงสัย

“ไม่ไปทำงานหรือไง”

“กว่าจะตื่นนะ....ไปเถอะ” เมื่อเห็นซองมินคยูฮยอนก็วางหนังสือพิมพ์ในมือลงแล้วลุกขึ้นยืนเตรียมท่าจะเดินออกไป ทำให้คนที่เพิ่งจะเดินมาถึงกับงง

“เอ๊ะ....ไปไหน”

“อย่าถามมากหน่าเดี๋ยวก็รู้เอง...” พูดแค่นั้น ร่างสูงก็เดินนำอีกคนไปที่รถโดยไม่สนใจว่าอีกคนจะไปด้วยหรือไม่

“อะไรของคุณกันเนี่ย”ซองมินได้แต่พูดกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจยอมเดินตามคนเดาใจยากไปอย่างอารมณ์เสีย

เมื่อมาถึงรถสปอร์ตสีดำที่จอดรออยู่ที่หน้าบ้านแล้ว ซองมินก็เห็นดาอีกำลังยืนยิ้มรออยู่ที่รถคนนั้น

“ดาอีจะไปด้วย”คยูฮยอนพูดให้อีกคนคลายสงสัย ซองมินเพียงแค่พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตรงไปหาเด็กตัวน้อย....มีดาอีไปด้วยก็ยังดีกว่าไปกับไอ้คุณชายลามกสองคนล่ะน้า

“ไปกันเถอะครับพี่ตุ๊กตา” เด็กน้อยยิ้มแป้นเข้ามาดึงมือซองมินไปที่ประตูรถข้างคนขับ ซองมินได้แต่ยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าประตู ขอนั่งเบอะหลังได้มั้ย ไม่อยากนั่งข้างไอ้คนลามกนี่เลย

“พี่ตุ๊กตาขึ้นสิ” ดาอีกระตุกมือให้คนที่ยืนทำหน้าลำบากใจเดินขึ้นรถ

เมื่อเห็นสายตาใสซื่อของเด็กน้อยซองมินก็อดที่จะปฏิเสธไม่ได้ เข้าจำยอมขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับโดยมีดาอีตามขึ้นมานั่งตัก แต่ก็ยังไม่อดสงสัยที่จะถามว่าจะพาเขาไปที่ไหน

“ตกลงเราจะไปไหนกัน”

“เราจะไปเยี่ยมคุณพ่อของอาคิฮยอนกันครับ” เป็นดาอีที่ตอบคำถามของซองมินแทน แต่พอได้ยินชื่อของคิฮยอนเท่านั้นแหละซองมินก็ถึงกับเกิดอาการไม่พอใจขึ้นมา ใบหน้าหวานหันควับไปมองคนขับรถที่ทำหน้าตาเฉยขับรถต่อไปอย่างไม่สนใจเขาเลย...ทำไมต้องพาเราไปเจอคนคนนั้นด้วย คนที่เขาเกลียดที่สุดนั่น....คุณมีแผนอะไรกันแน่คุณคยูฮยอน

ทันทีที่มาถึงหน้าห้องคนป่วย ดาอีก็รีบวิ่งเข้าไปคนแรกโดยมีคยูฮยอนและซองมินตามเข้ามาติดๆระหว่างที่ทั้งสองได้อยู่ใกล้กันคยูฮยอนก็ได้แอบบอกกับซองมินเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคน

“อยู่เงียบๆไม่ต้องพูดอะไรมาก” เหอะทำอย่างกับฉันอยากจะพูดมากนักแหละ แค่มายังไม่อยากจะมาเลย....ซองมินได้แต่มองค้อนร่างสูงที่เดินนำเข้าไปก่อนแล้วอย่างไม่พอใจ

“เป็นไงบ้างครับคุณพ่อ...วันนี้ผมพาดาอีมาเยี่ยมน่ะครับ” คยูฮยอนทักชายสูงไวที่นอนอยู่บนเตียงคนป่วย ด้วยความสนิทสนม ร่างสูงยิ้มด้วยความเคารพ ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ที่ข้างเตียงโดยมีดาอีเด็กน้อยน่ารักยืนยิ้มอยู่ใกล้ๆ ส่วนซองมินก็ได้แต่ยืนอยู่ห่างๆไม่กล้าเข้าไปใกล้มากนัก ก็เขาไม่รู้จักนี่ อยู่ห่างๆจะเป็นการดีเสียกว่า

“โอ้...โตเป็นหนุ่มแล้วนะเนี่ย เอาซะตาจำไม่ได้เลย” ชายชราทักเด็กน้อยที่ยิ้มแป้นแล้นมาให้ จำได้ว่าคราวก่อนที่คยูฮยอนมาเล่นที่บ้านยังเพิ่งจะหัดเดินเตาะแตะอยู่เลย

“แต่ดาอีจำคุณตาได้นะ เพราะคุณตายังดูเหมือนเดินเลยไม่แก่ลงเลยซักนิด” ดาอีเดินเข้าไปหาพร้อมกับจับมืออันเหี่ยวย่นนั้นอย่างออดอ้อน

“ฮ่า ฮ่า ไอ้เด็กคนนี้ปากหวานใช่ย่อยเลยนะเนี่ย” จียองหัวเราะด้วยความชอบอกชอบใจ ลูบหัวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู

“ว่าแต่คิฮยอนไปไหนล่ะครับ” คยูฮยอนถามขึ้นเมื่อไม่เห็นคนรักของตัวเองอยู่ในห้อง....

“ไปซื้อดอกไม้มาจัดแจกันน่ะ เห็นบ่นว่าห้องมันดูไม่สดใส ฉันว่ายังไงๆโรงพยาบาลมันไม่มีที่ไหนสดใสหรอก ฮ่า ฮ่าๆ” ฝืนหัวเราะ ทั้งๆที่ไม่อยากจะหัวเราะ ความจริงเขาเกลียดโรงพยบาลเป็นที่สุดไม่อยากที่จะมาไม่อยากเป็นภาระให้กับลูก แต่ก็ต้องมาทุกทีเพราะร่างกายที่อ่อนแอของตัวเอง ทำไมไม่ตายๆไปซะให้รู้แล้วรู้รอดจะได้ไม่ต้องมานั่งเป็นภาระให้คนอื่น

พูดถึงคิฮยอนก็เดินเข้ามาพอดีพร้อมกับดอกไม่สีสดๆหลายๆชนิดแค่เห็นก็สดชื่นแล้ว คิฮยอนยิ้มให้ร่างสูงทันทีที่เห็น ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ที่มุมห้อง คิฮยอนก้มหัวเป็นการทักทายอย่างมีมารยาทซองมินก็ทำเช่นนั้นเหมือนกัน แต่ในใจของทั้งคู่แทบไม่อยากจะมองหน้ากันเลยด้วยซ้ำ คิฮยอนเดินเลยมาจัดดอกไม้เข้าแจกันที่โต๊ะข้างๆเตียงฝั่งตรงข้ามกับคยูฮยอน

“อ้าวแล้วนั่นพาใครมาด้วยนะ เมื่อกี้พ่อไม่ทันเห็น” จินยองเพิ่งจะเห็นว่ายังมีอีกคนคนที่มากับคยูฮยอนด้วย เพราะก่อนหน้านั้นมัวแต่สนใจแต่คยูฮยอนกับดาอีเลยไม่ทันสังเกตเห็น

“พี่เลี้ยงของดาอีน่ะครับ” คยูฮยอนหันไปมองหน้าของคนที่ยืนหลบมุมอยู่ก่อนจะหันมาตอบกับจียองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่ามันคือเรื่องจริงอย่างนั้นแหละ แต่มันทำให้คนถูกกล่าวหาแทบจะเต้น

หน่อยไอ้คยูฮยอน บอกว่าเราเป็นพี่เลี้ยงของดาอีเหอะกลัวว่าที่พ่อตาจะรู้ความจริงหรือไง แล้วสรุปที่พาเรามาวันนี้เพียงแค่ต้องการจะบอกกับพ่อตาว่าเขาคือพี่เลี้ยงเด็กใช่มั้ยเนี่ย

“อ๋อหรอ....นั่งก่อนสิหนู ยืนอยู่อย่างนั้นคงเมื่อยแย่” จินยองบอกกับพี่เลี้ยงของดาอี(?)

“ขอบคุณครับ” ซองมินยิ้มอย่างเกรงใจก่อนจะนั่งลงแต่พอลับหลังก็แอบส่งค้อนให้คยูฮยอนตลอด แต่ดูเหมือนคยูฮยอนจะไม่สนใจทำเป็นคุยกับคิฮยอนแทน ซองมินจึงได้แต่นั่งกัดปากค่อนขอดอีกคนอยู่ในใจ

และแล้วก็มีผู้มาใหม่เพิ่มมาอีกหนึ่งคน นั้นก็คือคิบอมนั่นเอง มาพร้อมกับกระเช้าใบใหญ่  ชายหนุ่มเดินเข้าไปทักทายคนป่วยอย่างสนิทสนม ก่อนและคุยเล่นกับดาอี คยูฮยอนและคิฮยอนอย่างสนุกสนาน จนอีกหนึ่งชีวิตที่นั่งมองดูภาพตรงหน้าถึงกับลุกเดินหนี ไปนั่งรออยู่หน้าห้องยังจะดีเสียกว่านั่งเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้อยู่ในห้องนี้

“จะไปไหน” ซองมินสะดุ้งกับเสียงนั้น คิดว่าจะไม่เห็นเหอะตาไวอย่างกับเหยี่ยวเลยนะ ซองมินหันกลับไปมองคนถามด้วยสีหน้าที่พยายามทำให้ดูเป็นปรกติที่สุด ทั้งที่จริงแล้วอยากจะแยกเขี้ยวใส่เลยด้วยซ้ำ

“ไปรอข้างนอก” ตอบสั้นๆก่อนจะเดินไปที่ประตูโดยไม่รอฟังว่าคยูฮยอนจะให้ไปหรือไม่ แต่ยังไม่ทันที่จะเปิดประตู ประตูนั้นก็ถูกเปิดออกเสียก่อนโดยร่างใครก็ไม่รู้คนนี้ซองมินไม่เคยเห็น ถ้าเป็นเพื่อนของคยูฮยอนเขาหน้าจะเคยเห็นแล้วสิเพราะเพื่อนคยูฮยอนมางานแต่งเขากับคยูฮยอนทุกคนเลย หรือจะเป็นญาติกับคิฮยอน ว่าแต่หน้าตาหล่อดีนะ

คนหล่อของซองมินยิ้มละลายใจมาให้ก่อนจะเดินเลยไป ซองมินได้แต่ยืนใจเต้นอยู่ตรงนั้น เขาไม่เคยเห็นใครยิ้มแล้วดูดีอย่างนี้มาก่อนเลย คนตัวเล็กเดินกลับมานั่งที่เดิมลืมความคิดที่จะออกไปจากห้องนี้เสียสนิท นั่งมองคนหล่ออยู่ในนี้ดีกว่า

แต่ดูเหมือนว่าบรรยากาศความสุขมันหายไปหมดเหลือแต่ความอึดอัดเข้ามาแทนที่ ตั้งแต่บุคคลคนคนนี้เข้ามา ร่างสูงยื่นของเยี่ยมให้คิฮยอนก่อนจะกล่าวทักทายเสียงนุ่ม

“ขอบใจมากนะซึงฮยอน ฝากบอกพ่อนายด้วยว่าฉันไม่เป็นอะไรมากหรอกพรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้วแหละ”

“ผมจะบอกให้นะครับ...” ซึงฮยอนบอกกับจินยอง ก่อนจะหันไปมองคิฮยอนและคยูฮยอนที่กำลังจ้องมาที่ตนด้วยสายตาไม่พอใจเท่าไหร่นัก

“ดีใจด้วยนะคิฮยอนที่พ่อนายไม่เป็นอะไรมาก”พูดกับคิฮยอนแต่ตากลับมองไปที่อีกคน.....สายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย ไม่เป็นมิตรเอาซะเลย

คิฮยอนเพียงแค่พยักหน้าเบาๆด้วยสีหน้าอึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด ตากลมได้แต่มองใบหน้าคนรักกับชายผู้น่ารำคาญสลับกันไปมา ไม่เข้าใจจริงๆเลยว่าทำไมซึงฮยอนจะต้องมาตอนที่คยูฮยอนอยู่ด้วยนะ ถ้าเกิดมาเปิดศึกกันในโรงพยาบาลขึ้นมาจะทำยังไง

“เอ่อ......คิฮยอนไปซื้อน้ำผลไม้มาใส่ตู้เย็นไว้ก่อนนะครับหมดพอดี ไปกันเถอะคยูฮยอน ดาอีไปซื้อขนมกันเนอะ” คิฮยอนรีบหาทางแยกสองคนนี้ออกห่างจากกัน เขารีบดันคยูฮยอนที่กำลังทำสีหน้าไม่พอใจให้ออกจากห้องให้เร็วที่สุด

“หึ.....” ซึงฮยอนเพียงแค่หัวเราะในลำคอ สายหัวให้กับท่าทางของใครบางคน ก่อนจะกลับไปชวนคนป่วยคุยต่อ

“สวัสดีครับคุณซองมิน” ซองมินที่เอาแต่นั่งพิจารณาความหล่อของคนแปลกหน้าจนไม่รู้ว่ามีคนมานั่งข้างๆตนตั้งแต่เมื่อไหร่ จนถูกทักขึ้นนั้นแหละถึงได้รู้

“ฮะ”

“ทำไมถึงได้มากับคยูฮยอนได้ล่ะ...ผมคิดว่าคุณจะไม่ชอบคิฮยอนสะอีก” คิบอมถามอีกคน....เพราะเขารู้ว่าถ้าถามไอ้คยูฮยอนคงได้คำตอบกวนส้นกลับมาแน่ๆ ถามกับคุณซองมินดีกว่า

“ก็คุณคยูฮยอนไม่ยอมบอกนี่ครับว่าจะพาไปไหน...อยู่ก็ลากผมมาเนี่ย” ซองมินตอบหน้ามุ่ย เมื่อนึกไปถึงอีกคน....พูดถึงก็ยังเคืองไม่หายที่ลากเขามาที่นี่ด้วย

“ฮ่าๆๆ...อย่างนั้นหรอครับ” คิบอมหัวเราะออกมาไม่ดังนัก เขาไม่ได้ขำคยูฮยอนหรอกนะ แต่ขำกับท่าทางของซองมินมากกว่า ไอ้อาการไม่พอใจแล้วทำปากยื่นแก้มป่องนี่มันน่ารักอย่าบอกใครเลยหล่ะ

“คุณคิบอมผมขอถามอะไรหน่อยสิ”

“อะไรหรอครับ”

“คือคุณคนนั้นเป็นใครหรอ ดูเหมือนคยูฮยอนจะไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่เลย” ซองมินขยับตัวเข้าไปให้ใกล้กับอีกคนแล้วก็เอามือป้องปากถามอีกคนเสียงเบาเพราะกลัวคนที่ยืนอยูไม่ไกลมากนักจะได้ยินเอา

“อ๋อ....อริหัวใจมันน่ะ เชวซึงฮยอนหนุ่มธุรกิจไฟแรงพอๆกับไอ้คยูมันนั่นแหละตามจีบคิฮยอนมาตั้งนานแล้ว แต่คิฮยอนรักคยูฮยอนซึงฮยอนเลยได้แต่คอยตามแย่งอยู่เนี่ยแหละ”

“อย่างนั้นหรอกหรอ.....” เหอะ....นายมีอะไรดีนักหนานะคิฮยอน ถึงได้มีแต่คนคอยรักคอยแย่งกันน่ะ....น่าอิจฉาชะมัด

.
.
.
.

หลังจากที่กลับจากเยี่ยมคุณพ่อของคิฮยอนแล้วคยูฮยอนก็เงียบทำท่าหงุดหงิดมาตลอดทางจนกลับมาถึงบ้านก็ยังคงหงุดหงิดจนพานมาถึงซองมินที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วยเลย

“ไปเล่นที่อื่นได้มั้ย รำคาญ”คยูฮอยนตะคอกบอกคนที่นั่งเล่นเกมส์ในมือถืออยู่ที่โซฟาข้างๆกันอย่างหัวเสีย....ในหัวของคยูฮยอนมีแต่ภาพใบหน้าของชเวซึงฮยอน ศัตรูหัวใจอันดับหนึ่งอยู่เต็มหัว ภาพรอยยิ้มเยาะที่ส่งมาให้เขาก่อนกลับมันยิ่งทำให้คยูฮยอนเดือดดาลเป็นสิบเท่า พยายามหาคำตอบในรอบยิ้มนั้นแต่ก็ไม่ได้คำตอบ ยิ้มแบบนั้นของนายมันมีจุดประสงค์อะไรหรือเปล่านะ.....

“นี่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรให้คุณเลยนะ ก็แค่เจอศัตรูหัวใจแค่นี้ไม่เห็นต้องอามรณ์เสียถึงขั้นพานคนอื่นอย่างนี้สิ” ซองมินว่าคนไม่มีเหตุผล หน้าหวานงอง้ำอย่างไม่พอใจมองหน้าอีกคน

“เถียงหรอ ห๊ะ!!” คนอารมณ์กระโจนเข้ากระชากต้นแขนของคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆอย่างไม่พอใจแววตาแข็งขึงจ้องมองดวงตากลมใสอย่างไม่ลดละ

“ไม่ได้เถียงฉันแค่พูดความจริง”ซองมินเถียงทั้งที่ในใจมันหดเพราะความกลัวไปหมดแล้ว....

“อีซองมิน!!...อยากตายหรือไงพูดแบบนี้”คยูฮยอนผลักร่างเล็กออกอย่างแรงจนซองมินเซไปด้านหลังเล็กน้อย ร่างสูงยืนขึ้นเต็มความสูง จ้องมองคนที่ชอบยั่วโมโหอย่างเอาเรื่อง....อีซองมินไม่รู้และไม่เคยรู้เลยว่าคยูฮยอนไม่ชอบให้ใครมาพูดเรื่องซึงฮยอนต่อหน้าเขา เพราะคยูฮยอนเกลียดชื่อนี้เป็นที่สุด ยิ่งพูดชื่อนี้ขึ้นมาพร้อมกับเรื่องของคิฮยอนด้วยแล้วคยูฮยอนก็ยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่...ซองมินไม่รู้ซะแล้วว่าตัวเองได้ที่ตายให้กับตัวเองเรียบร้อยแล้ว

ซองมินมองคยูฮยอนที่ยืนมองตนอย่างหวาดกลัว เอาอีกแล้วคยูฮยอนโหมดนี้ซองมินกลัว....ซองมินปัดความรู้สึกกลัวไปให้ไกล แล้วลุกขึ้นเผชิญหน้ากับคนอารมณ์ร้อนอย่างไม่เกรงกลัว ใบหน้าอวดดีเชิดใส่ ก่อนจะเผยยิ้มให้มันดูกวนโมโหมากที่สุด

“หึ...ไม่อยากตายหรอก เอาอย่างนี้มั้ย ถ้าคุณกลัวคุณซึงฮยอนแย่งคิฮยอนมากนักฉันจะช่วยเอามั้ย”ซองมินมองคนที่ยืนมองตัวเองนิ่ง เมื่อเห็นว่าอีกคนเงียบจึงพูดต่อ

“ฉันจะแยกคุณซึงฮยอนออกมาจากคุณคิฮยอนเอง คุณก็จะได้อยู่กับแฟนคุณได้อย่างสบายใจไง คิกๆความคิดฉันดีใช่มั้ยล่า” ซองมินหัวเราะชอบใจอยู่คนเดียว ทั้งหมดที่พูดไปเขาไม่ได้จริงจังกับคำพูดเลยสักนิดก็แค่พูดเล่นๆไม่ได้คิดจะทำจริงๆ แต่อีคนฟังมันไม่ได้อย่างนั้นล่ะสิ

“อ๊ะ !!”คยูฮยอนกระชากร่างเล็กที่กำลังหัวเราะชอบใจเข้ามาปะทะอกอย่างแรงจนคนถูกกระทำถึงกับหน้าเสีย คยูฮยอนยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของอีกคน

“อยากเจ็บตัวก็ลองทำอย่างนั้นดูสิอีซองมิน....” คยูฮยอนกดยิ้มลึกพูดเสียงต่ำสายตาดุจเหยี่ยวส่งมาให้ทำเอาซองมินแทบจะตายไปซะตรงนี่ ร่างเล็กดิ้นไปมาเพื่อให้ตัวเองหลุดจากเงื้อมมือเหยี่ยว แต่มันก็ไม่ได้ผลเมื่อคยูฮยอนผลักเขาให้ลงไปนอนกับโซฟา ก่อนจะตามลงมากดทับเขาไว้ทั้งตัวหมดหนทางดิ้นหนี สองมือที่ออกแรงทุบตีอีกคนกลับถูกมือใหญ่รวบไว้เหนือศีรษะ ซองมินได้แต่จ้องหน้าคนด้านบนอย่างหวาดระแวง ในใจมันเต้นระทึกเพราะความห่างกันของใบหน้า แก้มขาวขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่เมื่อความใกล้ชิดมันทำให้นึกถึงเหตุการณ์คราวก่อนๆที่ผ่านมา ท่าล่อแหลมแบบนี้อย่าบอกนะว่าเขากำลังจะถูกปล้ำจูบอีกแล้ว....

“อ๊ะ...คุณจะทำอะไรน่ะ...อื้ออออ....อื้มมมมม” เมื่อรู้ตัวซองมินก็ถูกปล้ำจูบไปจริงๆ กลีบปากสีสดเบี่ยงหนีปากหนาที่ลุกล้ำเอาแต่ใจไปมา แต่จะหนีไปไหนพ้นในเมื่อซองมินถูกกดทับไว้ทั้งตัวแบบนี้

“อยากโดนแบบนี้ก็ลองทำอย่างนั้นสิ...ถ้าเห็นว่านายไปยั่วไอ้ซึงฮยอนมันเมื่อไหร่จะโดนหนักกว่านี้อีก อีซองมิน!!” คยูฮยอนผละออกจากกลีบปากแดงฉ่ำออกมาย้ำเสียงหนักแววตาลุกวาวอย่างหน้ากลัวจนซองมินไม่กล้าที่จะมอง...มือที่รวบข้อมือเขาไว้คลายออก ซองมินคิดว่าจบการสั่งสอนเพียงเท่านี้  ร่างเล็กยันตัวเองจะลุกขึ้นทั้งที่ยังถูกกดทับอยู่ เพียงแค่ดันตัวขึ้นคยูฮยอนก็รีบผลักไหล่เล็กให้ลงไปนอนในท่าเดิม

“ฉันยังสั่งสอนนายไม่เสร็จ” ก่อนจะกดจูบลงมาอีกรอบทั้งหนักหน่วงทั้งร้อนแรงจนซองมินหายใจหายคอแทบไม่ทัน เสียงเล็กส่งเสียงท้วงเป็นระยะเมื่อคยูฮยอนผละออกแต่เพียงแค่เสี้ยวนาทีซองมินก็หมดโอกาสที่จะพูด เหลือเพียงเสียงครางอื้ออึงในลำคอเท่านั้น

“อ๊ะ...อย่า....จะ เจ็บ...อื้ออออ...” ซองมินร้องท้วงเมื่อถูกมือใหญ่ล้วงเข้าไปใต้เสื้อยืดพร้อมทั้งบีบขยำผิวเนื้อทั่วทั้งออกอย่างหนักมือ คยูฮยอนไม่สนใจเสียงท้วงของอีกคนเขายังคงพอใจที่จะสั่งสอนคนคนนี้ ฟันคมยังคงขบกัดคอนิ่มของอีกคนจมูกโด่งสูดดมความหอมหวานน่าหลงใหลไม่ห่าง มือใหญ่ยังคงลุกลานลูบไล้แผ่นอกที่พยายามหดตัวหนีอย่างสนุกมือ...คราแรกคยูคยูแค่จะสั่งสอนเท่านั้นแต่ไฟอารมณ์มันกลับเกิดขึ้นจนห้ามไม่อยู่ คยูฮยอนหยุดไม่ได้จริงๆ ไม่รู้ตัวหรือรู้ตัวคยูฮยอนก็หยุดไม่ได้ในเมื่อใจมันสั่งให้หากำไรต่อไปจากคนใต้ร่าง ทำไมเพราะโกรธหรือไม่พอใจคยูฮยอนก็บอกไม่ได้แต่เพียงแค่รู้ว่าคนของตัวเองจะเข้าไปเกี่ยวของกับคนที่ชื่อชเวซึงฮยอน ความไม่พอใจมันก็ปะเดปะดังเข้ามา

“น้าคยูฮยอนทำอะไรพี่ตุ๊กตาของดาอีน่ะ” ดาอีเพิ่งเผลอหลับตอนเดินทางกลับจากโรงพยาบาล เดินลงมาจากห้องนอนแต่กลับเห็นน้าคยูฮยอนกับพี่ตุ๊กตาของเขากำลังนอนทำอะไรกันไม่รู้อยู่ตรงโซฟา มุมที่ดาอียืนอยู่นั้นมันเห็นแค่หัวของคนสองคนซุกไซร้กันไปมาเท่านั้น

“ดาอี !!”ซองมินร้องชื่อของคนที่มาใหม่อย่างตกใจ มือเล็กออกแรงผลักคนที่นอนทับเขาออกอย่างแรง รีบลุกขึ้นจักเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะมองหน้าเด็กน้อยเลิ่กลั่ก.....ดาอีเห็นเรื่องน่าอายแบบนั้นแล้ว...ซองมินได้แต่นั่งทำตัวไม่ถูกเมื่อดาอีเดินเข้ามาหา ผิดกับอีกคนที่ยังคงนั่งนิ่งเฉยทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“น้าคยูฮยอนแกล้งอะไรพี่ตุ๊กครับ”ดาอีเดินเข้ามายืนตรงหน้าซองมินพร้อมทั้งสำรวจไปทั่วร่างกายอย่างเป็นห่วง ก่อนจะตวัดลูกตามองผู้เป็นน้าอย่างไม่พอใจ

“น้าคยูฮยอนนิสัยไม่ดี...มากัดคอพี่ตุ๊กตาของดาอีทำไม เป็นรอยเต็มเลยเห็นมั้ย”ดาอีหันไปว่าคนเป็นน้าอย่างไม่พอใจใบหน้าเล็กงอง้ำลงก่อนจะสะบัดหน้าหนีมาสนใจตุ๊กตาของตนเองต่อ

คยูฮยอนแทบจะหัวเราะออกมากับความเข้าใจของดาอี....กัดคองั้นหรอ หลานคิดได้ยังไงเนี่ย หึ คยูฮยอนกดยิ้มลึกมองคนที่ถูกกัดอย่างพอใจ ซองมินเองก็แอบเหลือบมองมาทางคยูฮยอนทั้งอายทั้งระแวง นี่ถ้าดาอีไม่มาไม่รู้ว่าป่านนี้สวัสดีภาพของซองมินจะเป็นยังไงบ้าง

ไอ้ลามก นายยังมายิ้มอยู่ได้อีกนะ....ซองมินค่อนขอดคนที่ทำทองไม่รู้ร้อนอยู่ในใจ ได้แต่กัดปากล่างระงับความไม่พอใจไว้ในใจ ก่อนจะมองไปดาอีด้วยความลำบากใจ ดาอีได้โปรดอย่าจ้องรอยที่คอบ่อยๆได้มั้ย พี่อายจนไม่รู้จะมุดหัวไปที่ไหนแล้วนะ

“ดาอี...เอ่อ....พี่ขอตัวขึ้นบนห้องก่อนนะ”ซองมินทนนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ไหวแล้วขืนนั่งอยู่นานถูกดาอีซักจนรู้ความจริงแน่ๆว่าเรื่องเมื้อกี้ไม่ใจเพราะแค่กัดกันเล่นๆแต่มันเป็นปล้ำต่างหาก

“ครับ....อย่าลืมทายาที่คอด้วยนะพี่ตุ๊กตา”ยังไม่วายพูดให้ซองมินได้อาย...ซองมินได้แต่ท่องในใจเด็กมันใสซื่ออย่าคิดมาก แต่อีกประโยคที่ดังมาจากอีกคนนี้สิซองมินทำใจที่จะไม่ถือสาไม่ได้

“แล้วก็ทำตัวดีๆหล่ะถ้าไม่อยากถูกกัดอีก”

“น้าคยูฮยอน !!”

“คุณคยูฮยอน !!”

To be con

[Talk] ในที่สุดก็เอามาลงสักที ขอน้อมรับความผิดทุกประการที่มาต่อเรื่องนี้ล่าช้า เพราะมันตัน ตันจริงๆครับพี่น้อง กว่าจะเข็นออกมาก็เล่นทำเราแทบอ้วก ตอนนี้จะงงอยู่บ้างนะเพราะเรายังงงเลย เหมือนมันอธิบายกลับไปกลับมายังไงไม่รู้ เหอๆ  แล้วก็ต้องขอโทษด้วยที่เราไม่ได้ให้คยูฮยอนออกไปเดทกันอย่างที่ทุกคนคิด ฮ่าๆ แต่ว่ามันจะได้เดทกันแน่นอนแต่ไม่รู้เมื่อไหร่ยังคิดไม่ออกเลย มีตัวละครเพิ่มขึ้นมาอีกตัวแล้วสิ ฮ่าๆๆ แต่เรื่องมันจะสนุกไม่ได้ถ้าไม่มีซึงฮยอนเนะ แบบว่าตอนต่อไปยังไม่ได้คิดเลยว่าจะให้เป็นยังไง แต่เราสัญญาว่าจะมาต่อให้เร็วกว่าเดิมนะ สัญญาๆ เกี่ยวก้อยๆ ><