:: Bowmin FiXX ::

 ขอบคุณน้องTarnii-z@sarangkyumin.comมากๆนะสำหรับรูป

[Fic]@@....Love Less…@@
[Couple]...Kyu x Min…
[Writer]...Bowmin…
 
[Talk] ตอนที่แล้วมีคนบอกว่ามันสั้นไป มันไม่สมกับการรอคอยที่นานแสนนาน ฮ่าๆๆ ยังไงก็ขออภัยด้วนน้า ตอนนี้มันก็ยังคงสั้นเหมือนเดิมแหละ ฮ่าๆ แล้วเรามาบอกทำไมเนี่ย...เอาเป็นตอนนี้มันก็คืบหน้าไปหน่อยนึงแหละนะ คยุฮยอนมันก็ยังคงป่าเถื่อนอย่างต่อเนื่อง เหอๆ

Love Less.........

ไร้รัก.....................

Part 8

หลังจากเรื่องเมื่อวานซองมินก็ไม่ได้เจอคยูฮยอนอีกเลย เชื่อไหมล่ะขนาดอยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ แต่ไม่เจอหน้ากันเลยเมื่อคืนคยูฮยอนก็ไม่เข้ามากวนใจด้วยการพูดจาไม่เข้าหูใส่อย่างที่เคยทำทุกคืน แถมเช้ามาก็ไปทำงานก่อนแล้วสงสัยคงจะโกรธเรื่องเมื่อวาน แล้วนี่เราจะสนใจทำไมหล่ะ เขาไม่มายุ่งก็ดีแล้วจะได้อยู่อย่างสงบๆเสียที...ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่ในใจของซองมินมันกลับมีความกระวนกระวายใจตลอดเวลา ไม่เข้าใจว่าทำไม

วันนี้แล้วสิที่ซองมินจะต้องไปทำงาน...ดีเลยที่คยูฮยอนไม่พาเขาไปทำงานด้วย ถือว่าโชคเข้าข้างซองมินอยู่บ้างล่ะนะ... ซองมินออกมาจากห้องแล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อพบว่าบ้านเงียบแปลกๆ

“ดาอีไปไหนหรือครับป้าอึนเฮียง” ซองมินถามคุณแม่บ้านที่กำลังทำความสะอาดครัวอยู่

“วันนี้คุณดาอีกลับไปเยี่ยมคุณแม่ของเขาที่อังกฤษค่ะ....ไปกับคุณผู้หญิง”

“แล้วดาอีจะกลับมาวันไหน” ถามด้วยความอยากรู้..ดาอีไม่อยู่เขาคงเหงาแย่และอีกอย่างมีดาอีอยู่ด้วยมันทำให้เขาปลอดภัยจากเงื้อมมือของคยูฮยอนอีกด้วย

“ก็คงจะอีกสองสามวันน่ะค่ะ...ไม่ก็อาทิตย์นึงเลย”

“ขอบคุณนะครับ...เออแล้วคุณคยูฮยอนล่ะ วันนี้เค้าไปไหนหรือเปล่า” ซองมินว่าจะไม่ถามถึงแล้วแต่ปากเจ้ากำมันดันโพล่งไปก่อน....ช่างปะไรสิซองมิน เขาจะไปไหนจะไปสนใจเขาทำไมคนใจร้ายพรรคนั้นน่ะ

“เห็นว่าไปงานวันเกิดคุณพ่อของคุณคิฮยอน คงจะกลับพรุ่งนี้”

“เอ๊ะ ค้างคืนหรอ” ในใจของของมินมันเต้นตึกตักด้วยความดีใจ...ไม่กลับก็ยิ่งดีน่ะสิ เขาจะได้ไม่ต้องหาข้ออ้างที่กลับดึก

“คงจะอย่างนั้นล่ะค่ะเพราะเค้าไปจัดที่บ้านพักริมทะเล”

“อ่าหรอ...”

ซองมินพยักหน้ารับคำอยากอารมณ์ดี ร่างเล็กเดินขึ้นห้องนอนของตัวเองทันที....ไปหาทงเฮตอนนี้เลยดีกว่าจะได้ให้ทงเฮสอนงานก่อนด้วย ว่าแล้วร่างเล็กก็กดโทรศัพท์หาเพื่อนรักทันที

“ทงเฮหรอ”

“อยู่บ้านหรอ...รอฉันก่อนนะกำลังไปหา”

.
.
.

ท้องทะเลอันกว้างขวางกับสายลมอ่อนๆพัดผมเส้นหนาปลิวไสวพลิ้วไปมา ดวงหน้าคมที่ใครๆเห็นก็มักจะหลงใหลกำลังขมวดมุ่นเข้าหากัน คิ้วเรียวยาวย่นจนหัวคิ้วมันแทบจะรวมกันอยู่แล้ว ร่างสูงที่ยืนอยู่ริมระเบียงของบ้านพักกำลังครุ่นคิดเรื่องเครียดอะไรกันหนอ ถึงได้ตีหน้าขรึมในงานเลี้ยงวันเกิดที่แสนจะสนุกเฮฮานี้เล่า

“คยูฮยอนมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ ทำไมไม่เข้าไปในงาน” คิฮยอนไม่เห็นคยูฮยอนอยู่ในงานเลยเดินออกตามหา....คิดว่าจะแอบหนีขึ้นห้องไปซะแล้ว ที่ไหนได้แอบมายืนรับลมอยู่คนเดียวนี่เอง....เขารู้ว่าคยูฮยอนไม่ชอบสังคม ไม่ชอบที่ที่มีคนเยอะๆ แต่คยูฮยอนก็ยังทนเพื่อเขา เพราะอย่างนี้จะไม่ให้เขารักคยูฮยอนขึ้นทุกวันได้ยังไง

“ผมแค่อยากมาสูดบรรยากาศของท้องทะเลหน่อยน่ะ” คยูฮยอนหันมาตอบกับคนรักด้วยใบหน้าปั้นยิ้ม...คยูฮยอนมองรอยยิ้มที่แสนไร้เดียงสาของคิฮยอนด้วยความหลงใหล...เพราะรอยยิ้มของคุณที่ทำให้ผมตกหลุมรักคุณจนถอนตัวไม่ขึ้น คิฮยอนไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ได้โปรดรอผม....รอวันที่เราจะรักกันอย่างเปิดเผย รอผมก่อนนะ

มือใหญ่รวบมือเล็กข้างหนึ่งของอีกคนไว้ก่อนจะดึงให้ร่างทั้งร่างของคิฮยอนเข้ามากอด คยูฮยอนโอบกอดร่างเล็กจากทางด้านหลังไว้แนบแน่นตาคมหลับตาลง พร้อมกับซบใบหน้าลงบนไหล่เล็ก....

“คยูฮยอน...”

“ขอผมกอดคุณอีกสักพักนะ”

“..................”

คยูฮยอนซุกหน้าลงกับไหล่เล็ก หลับตาพริ้มเพื่อผ่อนคลายความรู้สึกที่มันสับสนอยู่ในใจ....คิฮยอนคุณจะโกรธผมมั้ยถ้าร่างกายของผมมันกำลังต้องการคนอื่นทั้งที่ผมกอดคุณอยู่แท้ๆ คุณจะเกลียดผมมั้ยว่าในขณะที่ผมเห็นปากของคุณลอยอยู่ตรงหน้าแต่ผมกลับอยากจูบใครอีกคนมากกว่า.....คุณจะรักผมอยู่อีกมั้ยถ้าผมมีอะไรกับคนอื่นทั้งที่เรายังเป็นคนรักกันอยู่

“คยูฮยอนอ่า” คิฮยอนเรียกคนที่กอดเขา เพราะคยูฮยอนนิ่งเงียบไปเกรงว่าจะหลับไปเสียแล้ว

“ครับ” เสียงตอบหลับจากเจ้าของอ้อมกอด มันทำให้คิฮยอนถึงกับยิ้ม...ยังไม่หลับ

“กลับเข้างานกันเถอะ ป่านนี้คุณพ่อคงมองหาแล้ว”

“คุณเข้าไปก่อนนะเดี๋ยวผมตามไป” คยูฮยอนยอมปล่อยอีกคนออกให้เป็นอิสระ แต่ก็แอบหอมแก้มให้พอชื่นใจเล็กน้อย

“อื้อ อย่านานนักล่ะ”

“ครับ” ยิ้มให้คนรักแทนคำสัญญา เมื่อคิฮยอนกลับเข้าไปในงานแล้ว คยูฮยอนก็กดโทรศัพท์ไปหาที่บ้านทันที....

((...บ้านตระกลูโจว ค่ะ....))

“ป้าอึนเฮียงหรอครับ”

((อ่า คุณชาย มีอะไรหรือเปล่าค่ะ))

“ซองมินอยู่บ้านหรือเปล่า” รีบถ้าถึงประเด็นที่โทรมาวันนี้ทันทีด้วยความความใจร้อนตามนิสัย

((คุณซองมินออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ เห็นบอกว่าจะไปบ้านเพื่อน))

“ว่าไงนะ....ป่านนี้ยังไม่กลับอีกหรอ” คยูฮยอนรู้สึกเดือดดาลมาทันที พอฉันไม่อยู่ นายก็ร่านไปหาผู้ชายจนได้นะ อีซองมิน

((เดี๋ยวก็คงกลับแหละค่ะ เพราะเธอออกไปนานแล้ว))

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจัดการกับมันเอง...” พูดเสร็จคยูฮยอนก็ตัดสายทิ้งทันที โทรศัพท์ในมือถูกกำแทบแหลก...อีซองมินฉันจะทำยังไงกับนายดีนะ

.

.

.

.

“ทงเฮฉันเริ่มกลัวแล้วอ่า” ซองมินที่อยู่ในชุดกางเกงรักรูปหนังแก้วมันวาวสั้นแค่คืบ กับเสื้อกล้ามบางๆที่มองทะลุปรุโปร่งไปถึงข้างใน กำลังยืนบิดไปบิดมาเพราะเริ่มจะไม่มั่นใจขึ้นมาเอาเสียดื้อๆเมื่อมองดูเสื้อผ้าที่ตัวเองใส่กับคนที่กำลังรอดูโชว์จากเขาสลับไปมา

นี่เขาต้องมาเต้นยั่วพวกตาเฒ่าหัวงูกับพวกคาสโนว่าหนุ่มแถมหน้าหื่นพวกนั่นหรือเนี่ย....ฮือๆ ซองมินไม่อยากทำเลย

“เอาน่าซองมิน ไม่ต้องกลัวหรอก พวกนั้นก็ทำได้แค่มองอย่างเดียวนั้นแหละ นายก็เต้นๆไป เอาให้พวกนั้นคลั่งมากๆ ทิปจะได้เยอะ จะได้พอกับค่ารักษาพ่อนาย” ทงเฮพูดให้กำลังใจเพื่อน ความจริงงานนี้เขาก็ไม่อยากให้ซองมินทำเท่าไหร่หรอกขนาดเขายังไม่ทำเลย แค่เสริฟอย่างเดียวก็พอแล้ว แต่เพราะทางนี้มันได้เงินเร็วอย่างที่ซองมินต้องการแถมไม่เปลืองตัวด้วยเขาเลยกล้าแนะนำให้

“เฮ้อ...ถ้าไม่ใช่เพื่อพ่อฉันจะไม่ทำเลยนะเนี่ย” ซองมินบู้หน้าลงอย่างจำใจ....ยังไงก็ต้องทำจริงใช่มั้ยเนี่ย...ถ้าคยูฮยอนคงลากเขาไปฆ่าหมกส้วมแน่ๆเลย เอ๊ะ แล้วทำไมต้องนึกถึงหมอนั่นด้วยหล่ะ ชิ ป่านนี้คงกำลังมีความสุขอยู่กับคิฮยอนถามกลางทะเลสวยงามล่ะสิ

“ซองมิน มัวทำอะไรอยู่ขึ้นไปสิ”

“เอ๊ะ....อ้าทงเฮ” ร่างเล็กยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ถูกดันให้ขึ้นไปอยู่บนเวทีเล็กๆที่เอาไว้สำหรับโชว์....ซองมินที่โนดันออกมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวก็ยืนนิ่ง มองผู้คนมากหน้าหลายตาที่ปรบมือให้เขาอย่างอิดออด....ทำไมคนเยอะอย่างนี้ มองไปทางด้านหลังก็เห็นทงเฮยิ้มให้บอกให้สู้ๆ

เอาไงเอากันว่ะ....เพื่อพ่อ

ว่าแล้วซองมินก็ส่งสายตาไปให้คนคุมเครื่องเสียงว่าพร้อมแล้ว....เสียงดนตรี แล้วระทึกใจดังกระหึ่มขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่อยู่ในชุดล่อแหลมโยกย้ายสโพกไปมา เสียงเชียร์และเสียงเป่าปากดังขึ้นด้วยความถูกใจของโชว์พิเศษในวันนี้

“ว้าว มายบันนี่” เสียงของหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นเมื่อ ซองมินเดินไปหยิบคาดผมหูกระต่ายมาสวมหัว พร้อมกับจิกตายั่วให่แขกเหรื่อที่ดังแทบจะไม่ติดเก้าอี้กันแล้ว

เสียงดนตรียังคงบรรเลงไปพร้อมกับโชว์ที่แทบจะกระชากความกระหายของผู้ชายหลายๆคน ซองมินเดินไปทุกมุมของเวที ลูบผิวตัวเองนิดๆหน่อยเป็นการยั่วให้หนุ่มๆที่กำลังจ้องผิวขาวๆของเขาให้กระหายยิ่งขึ้น ลิ้นเล็กเลียปากสีสดใส่หนุ่มหน้าใสที่เดินเอาทิปมาให้พร้อมกับลูบมือเล็กเพื่อกำไรนิดๆหน่อยๆ ทำเอาใครหลายๆคนเกิดความอิจฉา

บรรญากาศภายในผับดูจะร้อนขึ้นเพราะโชว์เคสในวันนี้ แขกทุกคนดูจะมีอารมณ์ร่วมไปกับการโชว์มากขึ้น ทุกครั้งถ้าคนโชว์ประจำไม่อยู่ก็ไม่มีใครสามรถทำหน้าที่นี้แทนได้ดีเท่า ก็เห็นจะมีแต่ซองมินนี่แหละที่ทำได้ หนุ่มนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่กำลังยืนมองเหตุการณ์ภายในผู้ผ่านกระจกใสห้องวีไอพีชั้นสอง มุมปากกดลึกจ้องมองบันนี่ที่เต้นโยกย้ายยั่วอารมณ์ชายให้หื่นการหายอย่างมีเลศนัย

“เด็กใหม่หรอ” ถามลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆ

“เปล่าครับ แค่มาแทนอีจองหนึ่งวัน”

“งั้นหรอ” หัวเราะในลำคอก่อนจะหันมามองคนบนเวทีอีกครั้ง ดวงตาคมวาวระยับอย่างนึกสนุก

..........อีซองมินหรอ....ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมาเจอที่นี่..........

.

.

.

.

“เฮ้อ....เหนื่อยชะมัด แต่ก็สนุกดี” พูดกับตัวเองแล้วก็หัวเราะคิกคัก เมื่อนึ่งถึงใบหน้าของผู้ชายแต่ละคนเวลาเขาเดินเข้าไปยั่วใกล้....หึ หื่นกันซะไม่มี เฮ้อ แต่ได้ทิปมาเยอะเหมือนกันนะเนี่ย

“อ่า...ง่วงนอนจัง” เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของตัวเอง ซองมินก็อุทานออกมา อย่างมีความสุข รอยยิ้มที่เผยออกมามันเต็มไปด้วยความสุข ไม่ได้ยิ้มอย่างนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

แกร๊ก

“เอ๊ะ ทำไมห้องเย็นจัง ลืมปิดแอร์หรอเนี่ย” เมื่อเช้าเขาว่าเขาปิดแล้วนี่นา แต่ก็ช่างเหอะบ้านนี้รวย แค่นี้ขนหน้าแข้งคงไม่ร่างหรอก ไหลเล็กยักขึ้นอย่างไม่สนใจ ก่อนจะเปิดไฟ เมื่อแสงสว่างเกิดขึ้น  ก็ปรากฏร่างของคนที่เขาคิดว่าน่าจะยังอยู่ที่ทะเลนั่งอยู่บนเตียงนอน

“คุณคยู!!!” เสียงเล็กร้องด้วยความตกใจ หัวใจแทบร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม กลัว ซองมินกลัวจริงๆ ถ้าเกิดคยูฮยอนถามว่าเขาไปไหนมา จะตอบว่าอะไรดีล่ะ

“ไปไหนมา”

เฮือก.. ซองมินผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว แค่เพียงคยูฮยอนขยับปากถาม อาการกลัวจนตัวสั่นก็กำเริบ

“ฉันถามว่าไปไหนมา ห๊ะ” คยูฮยอนกระชากเสียงถาม เอาแต่อ้ำอึ้งอยู่ได้ แสดงว่าต้องไปทำอะไรที่เขารู้ไม่ได้แน่ๆ..อีซองมิน กล้าหนีเที่ยวอย่างนั้นหรือ...ตอนแรงกะว่าจะนอนค้างที่บ้านคิฮยอนแล้ว แต่มันอดไม่ได้จริงๆ

“คะ....คือฉัน.....” โอ้ยซองมิน....ทำไมลิ้นมันต้องมาแข็งตอนนี้ด้วยนะ...ซวยแล้ว ซวยจริง จะพูดว่าอะไรดี โอ้ย ทำไมตัวมันแข็งทื่อไปหมดอย่างนี้

“อี ซองมิน ฉันถามว่า....เอ๊ะ แต่งหน้างั้นหรือ” คยูฮยอนที่ตรงมากระชากร่างเล็กให้หันมามองหน้าใกล้ๆ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของอีกคน...นี่แต่งหน้าอย่างนั้นหรือ ไปไหนมากันแน่ ทำไมต้องแต่งหน้าแต่งตาซะขนาดนี้ และไหนจะกลิ่นน้ำหอมอีกไปหาผู้ชายมาอย่างนั้นใช่มั้ย แล้วนั่นมัน....

แววตาคมชะงักงัน กับสิ่งที่เห็น มือแกร่งกระชากคอเสื้อให้แหวกออกอย่างแรงจนกระดมเสื้อหลุดออกไปหลายเม็ก เผยให้เห็นเนื้อผิวใต้ผืนผ้าได้ชัดยิ่งขึ้น

“อ๊ะคยูฮยอน อย่า”  

“ทำไมตัวมีแต่กากเพชร...อี ซองมิน ไปทำอะไรมากันแน่ !!” เสียงทุ้มกังวานไปทั่วห้อง ใบหน้าคมขึงขึ้นเพราะอารมณ์ที่เหมือนไฟรุลโชนอยู่ในใจ ขบกรามแน่นจนสั่นเป็นนูน แววตาแข็งขึงที่จ้องรอคำตอบจากเขามันดูมีอำนาจจนซองมินเข่าแทบอ่อน...น่ากลัวที่สุด

“คือฉัน คือว่า....ไป....” อ่าลืมไปเลยว่าทากเพชรที่ตัวไว้ ตายๆ ตายแน่ๆซองมิน

“ไปไหน..!!!” คยูฮยอนกระชากเสียงใส่อย่างเหลืออดกับท่าทีของอีกคน....ซองมินสะดุ้งสุดตัวกับเสียงที่ดังอยู่ตรงหน้า...ดวงตารื้นขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าที่โกรธจัดของคยูฮยอน ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมต้องโกรธเขาถึงขนาดนั้นทั้งๆที่ไม่สนใจเขาอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง...แล้วนี่เรามากลัวทำไมล่ะเนี่ย

“ไปหาเพื่อนมาน่ะสิ อยู่แต่ที่บ้านมันน่าเบื่อจะตาย แถมสามีดันทิ้งไปหาผู้ชายคนอื่นอีก” ซองมินเชิดหน้าใส่ ท่าทีที่แสร้งว่าไม่เกรงกลัว มันยิ่งจุดไฟในใจของคยูฮยอนให้ลุกโชน...

คยูฮยอนบีบต้นแขนเล็กแน่น ดวงตาคมกริมจ้องผิวขาวบริเวณหน้าอกที่มันพ้นเสื้อออกมานิ่ง

“อย่ามายอกย้อนนะ...ถอดเสื้อผ้าซะ” บอกให้ถอดแต่ตัวเองดันเป็นคนถอดเสียเอง คยูฮยอนกระชากเสื้อเชิ้ตตัวบางแทบขาด

“อย่านะ จะทำอะไรน่ะ..คุณคยูฮยอน..โอ้ยเจ็บนะ” ซองมินร้องด้วยความเจ็บ เมื่อถูกผลักจนล้มลงไปนอนกับพื้นร่างเล็กจะถดหนีแต่ก็ไม่พ้นมือใหญ่ที่ตรงเข้ามากระชากข้อเท้าเขาไว้ก่อนจะถอดกางเกงของเขาออกไป

ซองมินดิ้นรนให้พ้นจากอีกคนแต่มันก็เสียงแรงเปล่า...ตอนนี้ร่างกายก็เปลือยเปล่า แถมยังอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้อีก แบบนี้ไม่พ้นต้องเสียตัวอีกแน่ๆ...ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร คยูฮยอนก็กระชากลากถูกเขาไปในห้องน้ำ

“อย่านะ...โอ้ย”ร่างเล็กถูกเหวียงไปชนผนังห้องน้ำอย่างแรง ก่อนจะถูกน้ำจากฝักบัวฉีดมาที่ตัวด้วยฝีมือของอีกคน...ซองมินร้องโวยวายเพราะน้ำที่เย็นเฉียบนั้น

“ร่านนักใช่มั้ย..คิดว่าฉันจะเชื่อหรือไง..เพื่อนร่วมเตียงล่ะสิ...เข้าใจยั่วดีนะ แต่งหน้าแต่งตา ทากากเพชรทั้งตัวแบบนี้ เสร็จกันไปกี่รอบแล้วล่ะ....” เสียงทุ้มกังวานไปทั่วห้องสี่เหลียม มือใหญ่ก็ออกแรงถูผิวเนื้อนิ่มของอีกคนอย่างแรงตัวผิวแดงเป็นปืด...ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้โกรธนัก โกรธถึงขั้นฆ่าใครสักคนได้เลยทีเดียว

ซองมินที่กำลังเอามือปัดป้องสายน้ำที่มันรดตัวอยู่ถึงกับชะงักงันกับคำพูดเสียดแทงหัวใจของอีกคน...เจ็บที่สุด ไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมถึงต้องดูถูกเขาถึงขนาดนี้ด้วย....คนอย่างอีซองมินก็มีหัวใจเหมือนกันนะ ว่ากันถึงขนาดนี้ไม่ให้โกรธก็ไม่ใช่คนแล้ว

“ใช่...สนุกมากเลยล่ะ ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากจะย้ายออกไปให้เพื่อนฉันปรนเปรอให้ทุกวันทุกคืนเลยล่ะ...คุณจะอนุญาตมั้ยล่ะ” เสียงหวาดตะโกนใส่อย่างไม่แพ้ ถึงแม้เนื้อตัวจะสั่นเทาเพราะความหนาวเย็นของน้ำแต่ภายในร่างกายมันกลับร้อนระอุดั่งไฟที่กำลังแผดเผา อี ซองมินโกรธจนหน้าแดง เขาอยากจะทำร้ายร่างกายคนตัวสูงตรงหน้าเสียจริงๆ...

“อี ซองมิน...ปากดีนักใช่มั้ย มานี่!!!” คยูฮยอนไม่ต่างอะไรกับซองมิน ยิ่งคำพูดของซองมินที่หลุดออกมาเพียงแค่ประชดประชันเท่านั้น มันกลับเป็นเหมือนน้ำมันราดเข้ามาในกองไฟให้ยิ่งปะทุมากขึ้น....คยูฮยอนโมโหจนหน้ามือ มือใหญ่กระชากร่างเปลือยเปล่าออกมาด้วยความโมโห ก่อนจะเหวี่ยงร่างนั้นลอยหวือไปกระทบกับเตียงนอนอย่างแรง....

“โอ้ย...” ร่างเล็กขดตัวเพราะความจุก มองร่างสูงที่กำลังกระเข้ามาอย่างตื่นตระหนก จะหนีแต่ก็ไม่ทันเพราะคยูฮยอนคร่อมร่างเขาไว้ทั้งร่างแล้ว สองแขนก็ถูกตรึงไว้ด้วยคีบเหล็กอันแน่นหนาของคยูฮยอน....อยู่ข้างใต้ในสภาพเปลือยแบบนี้ ซองมินพอจะรู้อนาคตตัวเองแล้วล่ะ.....

“อย่านะ....อ๊ะ..โอ้ย” ยังไม่ทันจะได้ห้ามซอกคอก็ถูกฟันคมกัดเข้าอย่างแรงแล้ว ซองมินเจ็บจนน้ำตาไหล...ป่าเถื่อนที่สุด เห็นเขาเป็นตุ๊กตาหรือไงกัน....

“ร่านนักนี่....มาสนองผัวตัวเองหน่อยเป็นไรไป” เสียงทุ้มดังอยู่ตรงซอกอคอขาวๆ ก่อนจะลากลิ้นสากลงมายังหนาอกที่ลุกชันขึ้นเพราะอากาศหนาว คยูฮยอนยิ้มอย่างสะใจ ก่อนจะใช้ปากและลิ้นครอบครองเม็ดสีชมพูให้เจ้าตัวได้เสียงกระสันเล่น....หึอีซองมิน แค่แตะนิดเดียวก็แอ่นอกรับแล้วหรือ....

“อ๊าาาา...เจ็บนะ...ไอ้โรคจิต โอ้ย” ซองมินสะดุ้งเฮือก มือฟันคมมันกัดเข้าที่หัวนมเขาอย่างแรง ก่อนจะไล่กัดไปทั่วทั้งหน้าออก...ฮึก ป่าเถื่อนที่สุดเลย

“อ๊ะ...อย่านะ...อื้อออ” ร่างเล็กผวาขึ้นมือเล็กที่เพิ่งจะถูกปล่อย ออกแรงผลักหน้าอกแกร่งของคนด้านบนอย่างแรง...เพราะมือใหญ่ที่ตระกรุบบีบส่วนอ่อนไหวนั่นรูดขึ้นลงอย่างแรง....ทั้งเจ็บทั้งเสียว ซองมินจึงได้แต่กัดปากตัวเองไว้ไม่ให้เสียงร้องครางที่แสนจะทุกเรศนั้นเล็ดลอดออกมา

“โดนแค่นี้ก็แข็งแล้วนะ...อยากแล้วใช่มั้ยห๊ะ ถึงได้ไวอย่างนี้” คยูฮยอนตะคอกใส่หน้า จ้องมองใบหน้าหานที่ส่ายไปมาไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกจากสีสดนั่นแค่คยุฮยอนก็รู้ว่าอีกคนกำลังมีอารมณ์แค่ไหน ดูจากแววตาที่สั่นระริกไปกับการกระทำของเขาก็รู้แล้ว...นายปิดฉันไม่มิดหรอกความอ่อนแอน่ะ อีซองมิน

“อึก..อื้มม” เหมือนคยูฮยอนจงใจแกล้ง....ซองมินใจสั่นระรัว อเหมือนอะไรมันค้างคาคาอยู่ข้างใน เมื่อคยูฮยอนหยุดจังวะมือเขาเสียดื้อๆ ร่างสูงละมือออกจากส่วนแข็งขึงได้ที่ เปลี่ยนเป็นกดไหล่เล็กแทบจมลงไปที่ที่นอนนิ่มไม่สนใจอาการตาค้างเพราะอารมณ์ที่มันไม่ได้ปลดปล่อยนั่น....อย่างเงียบนักใช่มั้ย ดีเงียบไปให้ถึงที่สุดแล้วกัน คยูฮยอนแทรกลำตัวไปอยู่ตรงกลางระหว่างขาได้สำเร็จ จ้องมองหน้าตาที่ตื่นตระหนกนั่นอย่างพอใจ

“อื้อ...อย่า เจ็บ” เสียงเล็กที่พยายามกลั้นไว้ เปล่งออกมาสุดเสียงเมื่อถูกนิ้วเรียวยาวของคยูฮยอนแทรกเข้ามาที่เดียวถึงสามนิ้ว... กำปั้นเล็กทุบไปที่ไหล่ของอีกคนอย่างแรง แต่มันก็ไม่ทำให้สะท้านแต่อย่างใด กลับยิ้มตอบกลับมาและขยับนิ้วเข้าออกอย่างแร็วอีกต่างหาก

“ร้องทำไม ไม่เงียบต่อหล่ะ...ฮึ ยอมรับซะเถอะว่านายน่ะชอบเรื่องอย่างนี้ ไม่ต้องถึงกับไปแสวงหาข้างนอกหรอก ฉันจะสนองนายให้ถึงใจทุกคืนเอง”

….เพี้ย...

“เลวที่สุด...” เสียงเล็กตวาดใส่หน้าอีกคนอย่างเหลืออด ใบหน้าหวานแดงก่ำเพราะฉุนใบคำพูดของอีกคน

คยูฮยอนจ้องหน้าคนที่กล้าหือมาตบหน้าเขา ดวงตาคมดุจพญาจ้องมองอีกคนราวกับจะปลิดชีพได้ทุกเมื่อ

“เลวหรอ....ใครกันแน่ที่เลว แต่งเนื้อแต่งตัวออกไปให้ผู้ชายเอาน่ะ มันเลวที่สุดรู้มั้ย” อารมณ์ที่ขาดผึ่งของคยูฮยอนทำให้การกระทำทุกอย่างรุนแรงป่าเถื่อนอะไรก็ฉุดไม่อยู่....เขาทั้งโกรธ ทั้งโมโห หาว่าเขาเลวแต่ใครกันแน่ที่มันเลวออกไปหาผู้ชายข้างนอกแถมยังมาตบหน้าเขาอีก...นายจะกล้าเกินไปไหม เพราะฉะนั้นนายจงรับโทษที่กล้าหือกับฉัน อี ซองมิน

“อ๊ะ..มันระ เรื่องของฉัน อื้ออ” ซองมินก็เถียงไม่แพ้กัน โดยไม่รู้ว่าอนาคตตัวเองมันจะเป็นยังไง ร่างเล็กสั่นผวาเมื่อนิ้วเรียวถอนออกไปอย่างรวดเร็ว

เหมื่อนซองมินยิ่งลาดน้ำมั้นเพิ่มขึ้นคยูฮยอนรู้สึกว่ากำลังโดนต่อต้านเข้าอย่างที่ไม่เคยโดนมาก่อน มันรู้สึกเสียหน้าเพราะคนอย่างโจว คยูฮยอนไม่เคยมีใครกล้าขัดใจเขาได้

“เรื่องของนายหรอ...งั้นฉันทำแบบนี้มันก็เป็นเรื่องของฉันเหมือนกัน” คยูฮยอนรีบถอดกางเกงยีนส์ออกอย่างลวกๆ ล่นมากองอยู่ตรงหัวเข่า มือใหญ่บีบแท่งเนื้อให้แข็งขึงก่อนจะยัดมันเข้ากับช่องทางที่เพิ่งได้รับบาดเจ็บจากนิ้วเรียวของตนทีเดียวจนมิด

“อ๊าาาาา....อย่า อ๊าาาาา” เสียงเล็กกรีดร้องออกมาอย่างดัง หัวใจดวงน้อยสั่นระหัว ความอึดอัดบวกกับความเจ็บเหมือนกับร่างกายกำลังจะแตกสลาย ขาแรวถูกมือใหญ่ตรึงให้ไม่ให้ขยับไปไหนไม่ได้ น้ำตาเม็กใสล่วงลงไม่ขาดสาย ทั้งเจ็บทั้งทรมานยิ่งส่วนใหญ่โตที่มันขยายจนคับแน่นนั่นแล้วขยับเข้าออกด้วยแล้ว ซองมินยิ่งอยากจะตายๆไปซะเร็วๆเหลือเกิน

“เจ็บงั้นหรือ...อย่ามาตอแหล ชอบไม่ใช่หรือไงหือ”

“อึก...อาาา” ซองมินได้แต่กัดปากแน่นเจ็บใจกับเสียงทุ้มที่ดังอยู่ชิดใบหู อยากจะสู้แต่ไม่มีหนทาง สภาพเขาในตอนนี้ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะสู้อะไรได้เลย

“อิมม ตอดรัดได้ดีมาก อีซองมิน”คยูฮยอนหายใจเข้าลึก สูดเอาความสุขทางกามเข้าเต็มปอด ส่งสายตาเหยียนหยันไปให้คนที่นอนรับชะตากรรมอย่างพอใจ

“อึก...ฮึก...อ๊า” พยายามกลั้นไว้จนถึงที่สุดแล้วแต่ก็ยังเผลอหลุดเสียงอันหน้าอายมาให้เขาได้หัวเราะเยาะอีกนะ....ร่างเล็กสั่นคลอนไปพร้อมกับจังหวะกระแทกเข้าออกของคยูฮยอน ขาเรียวถูกจับแยกออกให้กว้างขึ้นเพื่อสะดวกแก่การแทรกตัวเข้าไป

“ร้องออกมาสิ ซองมินจะกลั้นไว้ทำไม เรื่องแบบนี้นายชอบไม่ใช่หรือไง ห๊ะ” คยูฮยอนเริ่มหัวเสียเมื่อเห็นอีกคนเอาแต่กัดปากกลั้นเสียงครางไว้ เห็นแล้วมันหงุดหงิดชะมัด....คยูฮยอนจงใจย้ำกายเข้าหาแรงและเร็วขึ้นเพื่อแกล้งคนกำลังนอนกัดปากตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อปิดกลั้นเสียงครวนครางของตัวเอง...

“อ๊าาาา.....เจ็บ..อึก อือออ”มือเล็กทุบหน้าอกแกร่งรัวเร็วเมื่อถูกกระแทกแรงขึ้นด้วยความจงใจจะแกล้งของอีกคน ทั้งเจ็บทั้งเสียว ซองมินเกลียดความรู้สึกนี้จริงๆ ร่างเล็กโยกย้ายขึ้นลงไปตามแรงส่งของอีกคนไปมา ใบหน้าหวานแดงก่ำเพราะความเจ็บกับแรงเสียดสีที่ช่องทางด้านล่าง...ตอนนี้มันคงจะฉีกขาดไปมากแน่ๆ เพราะความใหญ่โตที่ลุกล้ำเข้ามาอย่างอุกอาจเช่นนั้น

คยูฮยอนยังคงสนุกกับการล่วงล้ำช่องทางของอีกคน แรงกระแทกยังคงย้ำหนักอย่างต่อเนื่อ ใบหน้าคมแหงนเงยมองเพดานสีขาวมีดาวพร่างพรายระยิบระยับอยู่เต็มไปหมด ราวกับว่ายิ่งกระแทกกายแรงขึ้นดาวสวยงามพวกนั้นก็ยิ่งเคลื่อนเข้ามาใกล้เขาทุกที

“อึก..อาาา ได้โปรด อ๊าาาา เจ็บไม่ไหวแล้ว”เสียงเล็กครวนครางอย่างน่าสงสาร เมื่อจังหวะที่มันถี่เร็วขึ้นอย่างไร้ความปราณีนั้นสร้างความเจ็บปวดให้ร่างกายและหัวใจของเขา มือเล็กไร้เรี่ยวแรงที่จะทุบตีจึงได้แต่ยันออกแกร่งนั่นไว้ด้วยแรงอันน้อยนิดซึ่งมันก็ไม่ช่วยอะไรเลย ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยน้ำตาจ้องมองคนด้านบนด้วยแววตาตัดพ้อ....ช่วยเบาๆกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือ เห็นเขาเป็นตุ๊กตาหรือไง ถึงทำอะไรไม่ได้สนว่าเข้าจะเจ็บขนาดไหน

“อึก...อื้ออ..อ๊าาาา..คยู ฮยอน ..เจ็บ อ๊าาาา”

“ดี อาาา”คยูฮยอนไม่สนใจเสียงอ้อนวอนนั้นแม่แต่นิด เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น นอกจากจังหวะตอดรัดแท่งเนื้อของซองมินเท่านั้น ความเสียวซ่านที่ถูดช่องทางร้อนตอดรัดมันกระตุ้นให้คยูฮยอนยิ่งเพิ่มจังวะมากขึ้น เหงื่อใครไหลเต็มกายเพราะออกแรกมากไป แต่คยูฮยอนไม่รู้สึกเลยว่าเขาใช้พลังงานกายไปเท่าไหร่แล้ว เขารู้เพียงแค่อยากจะปลดปล่อยให้ความอึดอัดที่มันมาจุกอยีที่ลายทางนี้เท่านั้น

“อาาาา...ตอดดีมาก อืมมม”

“อ๊ะ..ฮึก...อึก...อ๊าาาา” วองมินได้แต่รับตายอมรับชตากรรมด้วยความเจ็บปวด ร่างเล็กสั่นสะท้านขึ้นลงพร้อมกับเสียงครางผะแผ่ว ดูเหมือนสติมันกำลังจะเลื่อนลอย ใบหน้าเปื้อนความสุขของคนที่ขับกายอยู่บนตัวเขาเริ่มเลือนราง....นี่เขากำลังจะตายแล้วใช่มั้ย ซองมินรู้สึกถึงแรงบีบเป็นจังหวะตรงต้นขาด้วยมือใหญ่ของคยูฮยอน เขาแยกเรียวขาให้กว้างขึ้นเพื่อที่จะบรรเทาความเจ็บปวดแต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

เสียงเนื้อการที่มันดังก้องไปทั่วห้องสีเหลี่ยมเริ่มเบาบางลง พร้อมกับภาพความเคลื่อนไหวตรงหน้าเริ่มเลือนหายจนดับหายไป....เรากำลังจะตายแล้วใช่มั้ย พ่อฮะ ซองมินขอโทษ ....

“อ๊ะ...อ๊าาาา” คยูฮยอนกระแทกกายเข้าออกอย่างหนักหน่วงสองสามครั้งก่อนจะกระตุกเกร็งปล่อยของเหลวอุ่นๆ เข้าไปในช่องทางคับแคบที่มันฉีกขาดจนเลือดไหลเปื้อนที่นอนเป็ฯวงกว้าง คยุฮยอนจ้องมองผลงานของตัวเองก็ถึงกับเบิกตากว้าง...นี่เขารุนแรงถึงขนาดนี้เชียวหรือ

เห็นความรุนแรงของตัวเองแล้วร่างสูงก็รีบถอนกายออกมาอย่างรวดเร็วก่อนจะมองร่างที่หลับใหลไปตั้งแต่เหมือนไหร่ไม่รู้ด้วยความรู้สึกผิด

“ซองมิน...อี ซองมิน “คยูฮยอนตบแก้มนิ่มเบาๆเพื่อเรียกให้ตื่นแต่อีกคนก็ยังคงหลับตาสนิท....สลบไปตั้งแต่เหมือนไหร่กัน

“มันเป็นความผิดนายเองนะ สมควรแล้วที่จะต้องโดนแบบนี้” คยูฮยอนพูดกับคนที่นอนนิ่งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พยายามคิดว่าเรื่องรุนแรงทั้งหมดมันเกิดเพราะซองมิน เขาไม่ได้ผิดเสียงหน่อยก็แค่ลงโทษตามความจำเป็นเท่านั้น

ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ จัดการใส่กางเกงที่กองอยู่ตรงเข่าให้เรียบร้อย ก่อนจะจัดขาเรียวของคนสลบให้อยู่ในท่าที่เรียบร้อยแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างกายเปลือยเปล่าที่เต็ทไปด้วยรอยแดงจนมิด....

นานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่คยูฮยอนยืนจ้องมองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องยืนรอ รอจนกว่าอีซองมินจะตื่นขึ้นมา เพื่อความสบายใจงั้นหรอ บ้าหน้า นี่เราจะไปห่วงคนร่านๆอย่างนี้ทำไม คิดได้ดังนั้นร่างสูงก็เดินหันหลังกลับห้องของตัวเองไปทันทีด้วยความฉุนเฉียวในความรู้สึกของตัวเอง

....อีซองมิน ฉันไม่ได้สนใจนายเลยสักนิด ฉะนก็แค่ฉุนที่นายมาสลบไปก่อนที่ฉันจะปลดปล่อยก็เท่านั้นเอง....

TO Be Con

หมดไปแล้วอีกตอน ช่วงนี้หงุดหงิดตัวเองแต่งเอนซีไม่ค่อยได้ ที่เรามาต่อช้าก็เพราะติดฉากเอนซีเนี่ยแหละ ก๊ากๆๆ
ยังไงก็ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่เข้าไปทวงเรื่องนี้ที่กระทู้ทวงฟิคของเราด้วยน้า ขอบคุณที่ทำให้เรามีกำลังใจ
และก็รู้ว่ายังไม่รอคอยฟิคของเราเสมอ เหอๆ ตอนหน้าก็ไม่รู้จะมาเมื่อไหร่ แต่เราจะมาต่ออย่างแน่นอน
เรื่องนี้เราจะแต่งให้จบนะ ไม่ทิ้งอย่างแน่นอนช่วยติดตามอ่านกันต่อไปด้วยน้า

ขอบคุณมากนะที่ติดตาม รักคนอ่าน รักคนเม้น แต่จะรักมากที่สุด ก็คนเม้นยาวๆเนี่ยแหละ อิอิ

ปล1. เราไม่เอาเม้นแบบว่า ขอบคุณมากค่ะ สนุกมากค่ะ มาต่อไวๆนะ  ตอบเม้นสั้นๆห่วยแตกแบบนี้เราไม่ต้องการนะ หวังว่าทุกคนคงรู้ว่าควรจะเม้นยังไง
ปล.2 ไรท์เตอร์เริ่มแอบเหวี่ยง ถ้าเจอแปะแล้วไม่ดิท จะเหวี่ยงมากกว่านี้ ใครที่รู้ตัวว่าแปะเรื่องไหนของเราไว้แล้วไม่มาดิท เราจะได้เห็นดีกัน เพราะเราไม่ได้แต่งฟิคมาเพื่อให้ทุกคนปั่นกระทู้นะ ฮึ่มๆ