:: Bowmin FiXX ::

[Fic]@@....Love Less…@@
[Couple]...Kyu x Min…
[Writer]...Bowmin…

Love Less.........

ไร้รัก.....................

Part 9.1

“ซองมินไปไหน” คยูฮยอนที่กลับมาเวลาอาหารเย็นพอดี แต่ไม่เห็นคนที่คิดว่าต้องมานั่งรออยู่ก่อนแล้วจึงหันไปถามป้าอึนเฮียงที่เดินมารับสูทและกระเป๋าทำงานไปเก็บ

“ยังไม่ออกจากห้องตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ”

“อย่างนั้นหรอกหรอ”...สงสัยจะลุกไม่ขึ้น แผลฉีกลึกซะขนาดนั้น..

“จะให้ดิฉันไปตามให้มั้ยคะ” สาวใช้ประจำบ้านถามขึ้นอย่างเอาใจ เพราะกลัวว่าเจ้านายเจ้าอารมณ์เสียคนนี้เกิดหงุดหงิดขึ้นมาแล้วจะเดือดร้อนกันไปหมด

“ไม่ต้อง....เดี๋ยวผมขึ้นไปตามเอง” คยูฮยอนตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปอย่างใจเย็น ทิ้งให้คุณแม่บ้านมองตามไปอย่างงุนงง...ทำไมคุณชายถึงไม่โกรธ แถมยังขึ้นไปตามด้วยตัวเองอีก

.
.
.
.

“ส่งให้แล้วใช่มั้ย”

“ท่านสบายดีใช่มั้ย...”

“อืม ขอบคุณมากนะทงเฮ..บายๆ” เมื่อวางสายจากเพื่อนรักแล้ว ซองมินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อรู้ว่าเงินได้ส่งถึงมือทางบ้านแล้ว อย่างน้อยก็มีเรื่องดีๆให้ซองมินได้สบายใจแหละนะ...

ซองมินซบใบหน้าลงกับหมอนใบนิ่ม รู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมดเพราะเขานอนคว่ำท่าเดียวมาทั้งวัน อยากจะเปลี่ยนท่าแต่มันเจ็บช่วงล่างจนไม่สามรถขยับเป็นท่าอื่นได้นอกจากท่านี้ท่าเดียว คิดแล้วก็เจ็บใจ

เมื่อเช้าเขาลืมตาตื่นมาก็พบกับสภาพตัวเองที่เหมือนโดนข่มขืนก็ไม่ปาน ทั้งเจ็บทั้งปวดสะโพกไปหมดแม้แต่จะขยับตัวก็ยังลำบาก กว่าจะหอบสังขารเข้าไปชำระร่างกายได้ก็ทำเอาเสียน้ำตาไปหลายหยด ที่นอนก็ต้องฝืนร่างกายเปลี่ยนผ้าปูเตียงเอง เพราะผืนเก่ามันเปื้อนเลือดจนกลิ่นคาวมันคละคลุ้ง ชวนให้นึกถึงค่ำคืนที่แสนเลวร้ายนั้น.....อยากจะรู้นักว่าตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาเจ็บตัวขนาดนี้จะรู้สึกอะไรบ้างมั้ย คงไม่หรอกมั้ง เพราะยังไปทำงานได้อย่างหน้าตาเฉยไม่สนใจเขาเลยซักนิด...ใช่สิ ก็เขามันไม่ใช่คิฮยอนนี่  

“ทำไมลงไปกินข้าว” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากข้างหลังทำมให้คนที่กำลังโมโหนึกด่าคนอยู่ในใจ ก็ถึงกับสดุ้ง เฮือก

“เข้ามาทำไมออกไปนะ.....โอ้ยยย!!!” เพราะการปรากฏตัวของคยูฮยอนโดยไม่ทันได้ตั้งตัว จึงทำให้ร่างเล็กเผลอขยับตัวถอยหนีแต่ก็ต้องร้องเสียงดังเพราะอาการเจ็บแปลบของแผลช่วงล่างมันแล่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว....

คยูฮยอนที่เห็นท่าทางของคนอวดดีกำลังร้องโอดโอยเพราะเจ็บแผลที่ตนได้ฝากไว้ก็กระตุกยิ้ม อย่างพอใจ

“ครั้งที่สองแล้วนี่นา...ยังไม่ชินอีกหรือไง หรือต้องซ้ำอีกหลายๆรอบนะถึงจะชิน” น้ำเสียงทุ้มต้ำที่ออกไปทางเย้ยหยันมันทำให้คนฟังถึงกับเลือดขึ้นหน้า

“ไอ้บ้า...ไอ้ป่าเถื่อน ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันเกลียดคนป่าเถื่อนอย่างนายที่สุดเลย...ฮึก ฮือ” เสียงแหลมตะโกนใส่อีกคนจนหน้าแดง เพราะคำพูดของอีกคนพร้อมกับการย่างกายเข้ามาใกล้เขาทำให้ซองมินกลัวจนตัวสั่น สั่นจนตัวเองยังตกใจ นี่ร่างกายของเขามันกลัวคนตรงหน้าจนควบคุมไม่ได้แล้วหรือ

“โอ๋ๆ...ไม่เห็นต้องกลัวจนพูดลิ้นพันกันเลย...ฉันแค่จะขึ้นมาตาม [b]‘เมีย’[/b] ลงไปกินข้าวก็เท่านั้นเอง “ ร่างสูงนั่งลงบนเตียงก่อนจะฉวยข้อมือเล็กไว้แล้วตระตุกเบาๆให้คนที่กำลังจะถดตัวหนีเข้ามาชิดอก

“โอ้ยเจ็บ ฮึก ปล่อยนะ” ซองมินร้องเสียงหลงเพราะเจ็บแผล ยิ่งดิ้น ยิ่งดันก็ยิ่งเจ็บจนนึกกลัวว่าแผลมันคงจะฉีกเพิ่มขึ้น

“ดิ้นทำไม มีแรงแล้วหรือไง ไปกินข้าวเอาแรงก่อนดีกว่ามั้ย แล้วคืนนี้เราค่อยมาสนุกกันทั้งคืน คราวนี้อย่าหนีกันไปก่อนอีกล่ะ หึหึ” คยูฮยอนหัวเราะอย่างลำพองใจ ยิ่งเห็นใบหน้าตื่นตระหนกปนโกรธของอีกคนแล้วมันสะใจชะมัด...เกลียดจริงๆพวกที่อวดเก่งทั้งที่ไม่มีทางชนะแบบนี้ นายนี้มันน่าตลกชะมัด อี ซองมิน

“ไอ้ลามก.....อยากกินก็ไปกินคนเดียวสิ ฉันไม่อยากกินข้าวร่วมกับคนป่าเถื่อนอย่างคุณ” ซองมินยิ่งดิ้นหนักกว่าเดิม อาการเจ็บช่วงล่างมันหายไปหมดเหลือแต่ความกลัวเข้ามาแทนที่ กลัวที่จะถูกกระทำอย่างป่าเถื่อนแบบคืนที่ผ่านมา

ดูเหมือนคยูฮยอนจะใจเย็นมามากพอแล้ว ยิ่งเห็นอีกคนไม่ยอมง่ายๆแล้วอาการใจร้อนก็เริ่มเข้ามาแทนที่

[b]“อี ซองมิน!!!....จะลงไปดีๆ หรือจะถูกปล้ำอยู่ที่นี่”[/b]

“อ๊ะ....อย่านะ....โอ้ย” ซองมินหงายตึงไปกับที่นอนโดยมีร่างใหญ่ของคยูฮยอนทับลงมาซะแนบชิดจนอึดอัด...ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรก็ถูกฉกจูบไปเสียแล้ว จึงได้แต่ร้องอื้ออึงอยู่ในลำคอ

“อื้อ..อื้ม”

“อยู่นิ่งๆจะได้กินข้าว ถ้าดิ้นฉันคงได้กินนายแทนแน่ๆ” คยูฮยอนสั่งอีกคนอย่างหงุดหงิด เพราะเขาจูบไม่ถนัดเอาแต่ดิ้นอยู่ได้ มือใหญ่รีบรวบมือเล็กทั้งสองข้างของอีกคนไว้ในจังหวะที่เผลอกดไว้เหนือหัวก่อนจะก้มลงไปบดเบียดริมฝีปากนิ่มนั่นอีกครั้ง

คยูฮยอนทั้งบดทั้งเบียดคลึงปากนิ่มอย่างได้ใจ ลิ้นใหญ่ดุนดันแทรกเข้าไปในโพรงปากเพื่อดูดกลืนความหวานภายในของมัน ทั้งหวานทั้งอร่อยรสจูบของซองมินมันช่างอร่อยอะไรเยี่ยงนี้ คยูฮยอนดูจะเคลิ้มกับรสชาติที่กำลังตักตวงอยู่ไม่สนใจอีกคนแม้แต่น้อย ใบหน้าคมเอียงปรับองศาไปเรื่อยเพื่อให้ได้มุมมาที่สุด ลิ้นใหญ่ยังคงสนุกกับการไล่ต้องลิ่นเล็กของอีกคนให้จนมุม

เมื่ออีกคนเริ่มอ่อนแรงลง คยูฮยอนก็ปล่อยมือออกเปลี่ยนมาลูบไล้ผิมเนื้อใต้เสื้อยืดแทน มือใหญ่วนเวียบบีบคลึกอกเนียน พร้อมกับกดจูบแนบแน่นขึ้น

ภายในห้องเงียบกริบมีเพียงเสียงจูบที่ดังขึ้นเป็นระยะเท่านั้น วองมินหลับตาลงเหมือนสายตาจะฟ่าฟาง ดวงตากลมปรือลงพร้อมกับมือเล็กบีบหนอนใบนิ่มไว้ ความรู้ตอนนี้เหมือนตัวเองกำลังลอยละล่องอยู่ในอากาศ  ทั้งที่อยากจะปฎเสธสัมผัสนั้นแต่ร่างกายมันกลับไม่เชื่อฟังเลยซักนิด ซองมินเผล่อแอ่นอกขึ้นเมื่อมือใหญ่ลูบอยู่บนอก

“อื้ออ...” เสียงครางที่พยายามเก็บไว้แล้วมันเผลอเล็ดลอดออกมา น่าอายชะมัดเลย ซองมินรู้สึกถึงความร้อนของผิวเนื้อตัวเอง คยูฮยอนเปลี่ยนจากปากเป็นซอกคอของเขาแล้ว ลิ้นชื้นที่ดุนดันตรงผิมเนื้อมันสร้างกระแสไฟฟ้าให้ร่างกายมันเสียววูบวาบเป็นอย่างดี

คยูฮยอนแทรกขามาตรงกลางระหว่างขาของซองมิน ก่อนขยับมันเบียดไปมาตรงต้นขานิ่มของอีกคน ตอนนี้คยูฮยอนไม่รับรู้อะไรแล้ว เขาลืมไปว่าแค่ต้องการจะจูบแกล้งเท่านั้น แต่ทุกครั้งที่สัมผัสมันกลับอยุดไม่ได้สักทีสิหน่า  คยูฮยอนสะกิดตุ่มไตที่มันแข็งขึงสู้กับมือของเขาพร้อมกับขยี้มันอย่างสนุก เรียวปากที่กำลังเพลิดเพลินกับแนวไหล่ขาวกระตุกยิ้มขึ้นเมื่อเสียงครางของอีกคนดังขึ้น

“อ๊า..ยะ....อย่า” จู่ความเจ็บแปลบที่สะโพกก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาเมื่อถูกคนด้านบนกดทับสะโพกลงมา ซองมินดึงสะติกลับมาได้ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักอีกคนออกไป

คยูฮยอนมองอีกคนอย่างขัดใจ...แต่พอมองใบหน้าหวานที่แดงระเรื่องเพราะขาดอากาศหายใจพร้อมกับเหงื่อเกาะพราว มุมปากก็กระตุกอย่างพอใจ

“ทำไม อยากแล้วไม่ใช่หรือ หืมม”คยูฮยอนแกล้งพูดยั่วทำท่าจะเข้าไปจูบอีกรอบแต่อีกคนรีบเบือนหน้าหนีพร้อมกับหลับปี๋ เห็นแล้วมันยิ่งอยากจะแกล้งเข้าไปใหญ่ คยูฮยอนก้มลงไปแตะปากนิ่มที่บวมเป่วเบาๆเท่านั้นก่อนจะผละออกมายืนอมยิ้มอยู่ที่ข้างเตียง เมื่อเห็นหน้าตาเหลอหลาของอีกคน

“ถ้าไม่ติดว่าต้องกินข้าวเอาแรงก่อน นายไม่รอดแน่ๆ...รีบลุกขึ้นสิ” พูดเสร็ตจก็เดินนำหน้าไป ปล่อยให้คนที่นอนงงเป็นไก้ตาแตกมองตามด้วยอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยง

“ไอ้หื่น..ไอ้ลามก...หึ่ยย” ซองมินเพิ่งจะรู้ตัวว่าถูกแกล้งเข้าอย่างจังก็เมื่อนตอนที่ร่างสูงเดินพ้นประตูไปไกลแล้ว....หงุดหงิดที่สุดเลย หงุดหงิดที่เผลอโอนอ่อนตามสิ่งเล้าโลมของอีกคน

.
.
.

บนโต๊ะอาหารของตระกูลโจ๊ที่ทั้งยาวและใหญ่สามารถนั่งได้ประมานเกือบยี่สิบคน บนโตธมีหารหารชั้นเลิศเรียงรายเต็มไปหมด เหมาะกับสิบที่ขึ้นไป แต่กลับมีเพียงแค่สองที่เท่านั้นที่นั่งทานอยู่

บรรญากาศบนโต๊ะทานข้าวช่างเงียบ และเงียบจริงๆ เพราะไม่มีใครปริปากพูดออกมาเลยสักคำ คนหนึ่งก็กินอย่างละเมียดละไมส่วนอีกคนเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอย่างรวดเร็ว นี่ถ้าเคี้ยวไม่ดีอาจจะมีของติดคอก็เป็นได้...

“จะรีบกินไปไหนอีซองมิน อยากขึ้นห้องเร็วๆหรือ” ฟังดูก็รู้ว่าจงใจแกล้งพูดยั่วกันชัดๆ คยูฮยอนจ้องหน้าอีกคนด้วยสายตามีเลสนัยสุดๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มให้อีกคนได้หงุดหงิดใจอย่างพอหอมปากหอมคอ

ซองมินได้แต่กัดปากข่มใจเอาไว้ ไม่อยากมีเรื่องกับคนที่วันๆคิดแต่เรื่องลามก ขื่นแย่ปากเข้าไปมีหวังโดนจับกินที่กลางโต๊ะอาหารแน่ๆ ถึงแม้ว่าที่ห้องนี้จะมีคุณแม่บ้าน มียูนอึนยืนอยู่ก็เถอะ แต่คนอย่างโจวคยูฮยอนเพื่อให้ได้ซึ่งความสุขของตัวเองแล้วมีหรือจะอาย

Rrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrrrrr

จู่ๆก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น คยูฮยอนหยิบโทรศัพท์เครื่องจิ๋วที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาดูเบอร์ที่โชว์ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กสายตาคมกริบมองร่างเล็กที่เอาแต่นั่งกินเอาเป็นเอาตาย

“ว่าไงครับคิฮยอน”

“สำหรับคิฮยอนผมว่างเสมอ”

เหอะพอคิฮยอนโทรมาทำเป็นเสียงอ่อนเสียงหวาน เชอะ สุภาพบุรุษตายหล่ะ

“หืมอาทิตย์หน้าหรือ ได้สิ เอาเป็นบ้านพักของผมแล้วกัน”

“ครับ...ผมรักคุณนะ”

“อิ่มแล้ว....” ซองมินรีบดื่มน้ำอึกสุดท้าย ก่อนจะตรงขึ้นห้องอย่างรวดเร็ว ทำไมต้องหงุดหงิดไม่เข้าใจ ม่าเห็นแปลก ก็เขาสองคนเป็นคนรักกันนี่นา เรามันก็แค่แมวขโมยก็เท่านั้น ทำไม่ต้องทนไม่ได้ด้วย ทำไมอีซองมิน ใจแข็งไว้สิ อย่าเอาความรู้สึกนั้นเขามาในหัวใจ ไม่งั้นนายจะเจ็บจนไม่มีที่สิ้นสุดนะ

“จะรีบไปไหน”

“อ๊ะ...จะทำอะไรหน่ะ อย่านะ” ซองมินที่เดินกะเพลกๆมาจนถึงหน้าห้อง กำลังจะก้าวเข้าไปในห้อง ก็มีแรงผลังจากทางด้านหลังดันให้เขาเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกอดจากทางด้านหลังเสียแน่น

“หึงหรือไง...” ไอ้คนที่ซองมินเดินหนีมามันเดินตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้  คยูฮยอนกระซิบอยู่กับซอกคอ พร้อมกับสูดดมความหอมอย่างพอใจ ก็แค่พอใจที่เห็นท่าทาง หึง ของอีกคนก็เท่านั้น

“ใครหึงคุณกัน ปล่อยฉันเดียวนี้นะ...” ซองมินพยายามเบี่ยงหลบไอ้จมูกที่มันมาลุกลานแถวซอกคอด้วยความรำคาญใจ

“อาทิตย์หน้า ฉันกับคิฮยอนเราจะไปทะเลกัน” คยูฮยอนก็ยังไม่ลดละ ยิ่งอีกคนดิ้น เขาก็ยิ่งกอดให้แน่นขึ้นจมูกโด่งยังคงหากำไรอยู่บริเวณคอหอมกรุ่นนั้น ...เสียงทุ้มพูดชิดผิวเนื้อสีขาวพร้อมทั้งกระตุกยิ้มอย่างพอใจเมื่อคนที่ดิ้นชงักหยุดในคำพูดของตน...หึ หึงให้มากๆหล่ะ อี ซองมิน นายจะได้เจ็บเยอะๆยังไงล่ะ

เฮอะ..แล้วยังไง ตามมาบอกกันแค่นี้น่ะหรือ

“ซึ่ง....นายต้องไปด้วย” คยูฮยอนจงใจกระซิบบอกอีกคนที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงยั่วอารมณ์โมโหสุดๆ

“ไม่ไป..” ซองมินตอบเสียงหนักแน่ หัวเด็กตีนขาดก็ไม่ไปเด็ดขาด จะเอาไปเป็นหุ่นเชิดที่ไม่มีใครเห็นหัวอย่างนั้นหรือ...หึ ไม่มีทาง

“คิดว่าทำอย่างนั้นได้หรือ...สามีไปที่ไหนภรรยาก็ต้องไปที่นั่นด้วยสิ” ยังพอใจที่จะแกล้งต่อ ยิ่งเห็นใบหน้าแดงก่ำเพราะอารมณ์ที่พุ่งสูงก็ยิ่งพอใจเข้าไปใหญ่

“ฉันไม่ใช่.....” คำพูดหยุดชะงักลงพร้อมกับแก้มที่แดงปลั่งขึ้น...จะบอกว่าไม่ใช่ภรรยามันก็ไม่ได้แล้วสิในเมื่อคืนเพิ่งโดนทำอย่างว่าไป....

“ไม่ใช่อะไรหรอ...หืม” เรียวปากยกยิ้มอย่างถูกใจ เมื่อรู้ถึงคำพูดที่อีกคนเงียบไป....หึ จะพูดว่าไม่ใช่เมียฉันอย่างนั้นหรือ

“ปล่อยนะ...” ซองมินขึ้นเสียงสูงอย่ารำคาญ รำคาญตัวเองที่เอาชนะคนคนนี้ไม่เคยได้เสียที....จมูกโด่งที่มุนคอยละลานแก้มและซอกคอมันยิ่งทำให้ซองมินหงุดหงิดรำคาญหนักกว่าเดิมอีกเท่าตัว

“ไหนมาดูแผลหน่อยสิ” คยูฮยอนเปลี่ยนเรื่องเสียจนอีกคนตามไม่ทัน ร่างสูงที่กำลังซุกไซร้เก็บกลืนความหอมอยู่ตรงแก้มเนียนเปลี่ยนมาอุ้มร่างเล็กไปวางไว้บนเตียงอย่างรวดเร็วแถมทังทำท่าจะดึงกางเกงของซองมินออกอีกต่างหาก

“อ๊ะจะทำอะไรอย่านะ...โอ้ย..”ซองมินเกี่ยวกางเกงของตัวเองไว้อย่างสุดกำลัง แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เพราะกางเกงทั้งชั้นนอกและชั้นในของเขามันปลิวไปตกอยู่ข้างเตียงเรียบร้อยแล้ว...คยูฮยอนจับร่างเล็กพลิกให้นอนคว่ำพร้อมกับแยกเรียวขาขาวออกเผยให้เห็นร่องรอยบาดแผลรอบๆช่องทางแคบที่เกิดจากฝีมือของเขาทั้งสิน

เพียงแค่เห็นใจของคยูฮยอนก็กระตุกวูบ นี่เขารุนแรงถึงขนาดนี้เลยหรือ....ช่างสิ มันก็สำควรแล้วกับความร่านผู้ชายน่ะ คยูฮยอนข่มความรู้สึกสงสารเข้าหายไปก่อนกลับมาแทนทีด้วยความว่างเปล่า เรียวปากกระตุกยิ้มเมื่อได้ยิ้นเสียงร้องของอีกคน

“อย่านะฉันเจ็บ...อึก..ปล่อยฉันเถอะ” ซองมินร้องด้วยความกลัวเมื่ออีกคนแยกขาเขาออกจากกันพร้อมกับแทรกตัวมาตรงกลางระหว่างขา ใบหน้าหวานหันไปมองข้างหลังด้วยความกลัว แต่ก็ยังไม่เห็นคยูฮยอนถอดเสื้อผ้าออกเอาแต่มองตรงนั้นของเขาอยู่ได้....มันน่าอายนัก

“จะกลัวทำไมอีซองมินนายชอบเรื่องแบบนี้ไม่ใช่หรือไง” คยูฮยอนแนบกายเข้ามาหาซองมินรู้สึกถึงแรงเบียดแนบชิดกับแผ่นหลังของเข้า เสียงทุ้มที่มันดังอยู่ข้างใบหูฟังดูมันชวนให้ขนลุก

“ไม่นะ...ฉันเจ็บจริงขอร้อง อย่าทำเลยนะ” ใบหน้าสวยสะบัดไปมาจนผมเส้นเล็กกระจาย คยูฮยอนลุกขึ้นไปนั่งท่าเดิม ก่อนจะหยิบหลอดยาวๆออกมาจากกระเป๋ากางเกง..สงสัยว่าไปเอามาตอนไหนนะ หรือว่าพกมันติดตัวไว้อยู่แล้ว

“หึ...จะร้องไห้อะไรนักหนาฉันก็แค่จะทายาให้...มันจะได้หายเร็วๆเพราะฉันอยากจะทำกับนายอีก” ประโยคหลังดูจะเน้นเป็นพิเศษ ทำเอาคนฟังถึงกับกัดฟันแน่ อย่าจะด่าแต่ก็ด่าไม่ออก ก็เขาไม่รู้จะเอาคำไหนมาด่าดีเนี่ยสิ...

“ขืนทำทั้งที่มันยังยับเยินอย่างนี้คงไม่สนุกเท่าไหร่หรอก ยังไงก็หายไวๆแล้วกันนะ” ยังมันยังไม่จบ จะพูดให้เขาอายขายขี้หน้าไปถึงเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าคนมีตระกูลเขาปากลามกคิดแต่เรื่องอย่างว่าอย่างนี้ทุกตะกูลเลยหรือเปล่ากันนะ ซองมินอ่อนใจได้แต่ซุกหน้าลงไปกับหมอนใบนิ่ม มือเล็กกำหมอนแน่ เมื่อรู้สึกถึงนิ้วมือที่เปื้อนครีมทามาบนแผล...

“ไอ้...อื้อ...เจ็บทำเบาๆได้มั้ย โอ้ย ไอ้ อื้อ..” เสียงหวานร้องออกมาเสียงดังใบหน้าสวยหันไปบอกคนด้านหลังด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยเหงื่อ  มันทั้งแสบทั้งปวด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยามันกัดจนปวดแสบหรือว่าคยูฮยอนมือหนักกันแน่

“ทนหน่อยน่าแค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้วหรือไง...”คยูฮยอนบอกกับอีกคนด้วยน้ำเสียงรำคาญ...เขารีบทางยาให้เสร็จเร็วๆเพราะสะโพกที่มันส่ายไปส่ายมาหลบมือเข้าอาจจะทำให้อารมณ์โมโหเขาบรรเจิดขึ้นมาอาจจะมีการเลือดตกยางออกก็เป็นได้

“เสร็จแล้ว” ร่างสูงลุกออกไปยืนข้างเตียง วางหลอดยาไว้บนหัวเตียง มองคนที่หยิบกางเกงมาใส่อย่างทุลักทุเล

“ใส่เสร็จก็นอนเลยนะ พรุ่งนี้ก็ยาลืมทายาอีกล่ะ แล้วอย่าลืมเก็บเสื้อผ้าด้วย อีกสามวันก็จะไปทะเลแล้ว ทำตามที่ฉันบอกอย่าเรื่องมากล่ะถ้าไม่อยากเจ็บตัวแบบนี้อีก”พูดเสร็จคนชอบสั่งก็เดินกลับห้องตัวเองไปอย่างสบายใจเฉิบ ทิ้งให้อีกคนมองตามอย่างหงุดหงิด

“คนอะไรเอาแต่ใจ บ้าอำนาจ” ซองมินได้แต่กัดฟันกรอดๆมองประตูที่อีกคนเพิ่งจะปิดไป ชีวิตของซองมินมันไม่ได้เป็นของซองมินแล้วหรือไง มันกลายไปเป็นของโจ คยูฮยอนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ถึงได้สั่งเขาให้ไปไหนหรือทำอะไรก็ได้อย่างนั้นน่ะ

 TO BE CON