:: Bowmin FiXX ::

[Fic]@@....Love Less…@@
[Couple]...Kyu x Min…
[Writer]...Bowmin…

Love Less.........

ไร้รัก.....................

Part 9 [2/2]

เช้าวันต่อมา ซองมินถูกคุณสามีลากออกมาทิ้งไว้ที่ห้างของตระกูลโจวเอง บอกให้เขาเดินซื้อเสื้อผ้าโดยทิ้งบัตรทองไว้ให้หนึ่งใบ ก่อนไปยังหันมากำชับกันอีกว่าจะมารับตอน6โมงเย็นห้ามกลับก่อนเด็ดขาด เหอะอยากจะรู้จริงๆว่าคนบ้าที่ไหนมันจะเดินห้างนานๆตั้งห้า หกชั่วโมง ซองมินไม่ใช่หุ่นยนต์นะที่จะตั้งไว้ตรงไหนนานๆได้น่ะ

“ซื้อจนไม่รู้จะซื้ออะไรแล้วเนี่ย..” ร่างเล็กสบทคำออกมาอย่างอารมณ์เสีย มองถุงใบใหญ่ในมืออย่างหงุดหงิด เดินไปจะทุกร้านแล้วจนไม่รู้จะซื้ออะไรดีแล้วเรียกได้ว่าของทุกอย่างที่อยู่ในห้างมาอยู่ในถุงใบใหญ่บนมือซองมินหมดแล้ว รู้อยู่หรอกว่าจะให้เข้ามาซื้อเสื้อผ้าเพื่อจะไปเที่ยวทะเล แต่ว่าไปแค่สามสี่วันไม่เห็นจะต้องให้เขามาซื้อเสื้อผ้าใหม่ยกชุดอย่างนี้เลย...ไม่เข้าใจพวกคนรวยนี่จริงๆเลย แล้วไอ้บัตรบ้าบอนี้รูดเท่าไหร่ก็ไม่หมดซะที...ฮึ่ย

ร่างเล็กกระแทกตัวนั่งลง มองคนที่เค้าเดินผ่านไปผ่านมาอย่างหงุดหงิด แต่ละคนไม่เห็นมีใครมาเดินชอปคนเดียวเลย ไอ้คุณคยูฮยอนบ้านั่นเมื่อไหร่จะโผล่หัวมารับซักที ปวดขาก็ปวด ปวดแขนก็ปวดโอ้ย หงุดหงิด ซองมินหันไปหันมาไม่รู้จะเดินไปทางไหนแล้วเพราะเขาเดินขึ้นลงไปมันทุกชั้นแล้วล่ะสิ ซองมินไม่รู้จะทำอะไรต่อเลยหยิบของที่ซื้อมาดู เขาหยิบกางเกงว่ายน้ำขึ้นมาดูแล้วก็อมยิ้ม ตั้งแต่เกิดมาซองมินยังไม่เคยใส่ชุดว่ายน้ำเลย หวังว่าบ้านพักของคยูฮอนจะมีศะว่ายน้ำนะ เล่นน้ำริมทะเลมันน่าสนุกดีออก ซองมินเคยเห็นในทีวี วิวกับบรรญากาศสวยมากๆเลยล่ะ ร่างเล็กยิ้มไม่หุบเมื่อนึกถึงความสวยงามของสระว่ายน้ำริมทะเล จนมีคนเข้ามาทักนั้นแหละถึงจะหยุดยิ้ม

“ซองมิน มาคนเดียวหรือ” เสียงทุ้มใหญ่เรียกให้ซองมินหันไปสนใจ เพียงแค่ซองมินเห็นหน้าว่าเป็นใครก็ถึงกับดีใจจนปิดไม่มิด

“อ๊ะ คุณซึงฮยอน” โชคดีจังเลยมาเจอคุณซึงฮยอนที่นี่....วันนี้ก็ยังคงหล่อเหมือนทุกวัน แก้มใสแอบแดงระเรื่อเมื่อสบตาเข้ากับดวงตาคมกริบสวยคู่นั้น.....อ่า คุณซึงฮยอนหล่อจัง

เชวซึงฮยอน มองอีกคนอย่างเอ็นดู ท่าทางก้มหน้างุดใบหน้าแดงละเรื่อแล้วยังบิดตัวไปมานี่อีก น่าเอ็นดูจริงๆ แต่ดูท่าคนขี้อายตรงหน้าจะลืมคำถามของเขาไปเสียแล้ว ซึงฮยอนเลยต้องเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง...

“มาคนเดียวหรอครับ”

“อะ เออ...” จะบอกว่ามาคนเดียวก็ไม่ใช่ ก็คยูฮยอนเป็นคนพาเข้ามาพอมาถึงก็ปล่อยทิ้งไว้แล้วจะกลับมารับ...อย่างนี้จะบอกยังไงดี บอกว่าโนพามาปล่อยทิ้ง อย่างนั้นหรอ ...ซองมินอึกอักไปมา ไม่รู้จะบอกกับคนที่ยืนจ้องหน้ารอคำตอบนี่ยังไง...อย่าจ้องกันนานได้มั้ย แบบว่าซองมินเขิน...

“ไม่ได้มาคนเดียวหรอ” ซึงฮยอนถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางลำบากใจเหมือนไม่อยากจะพูดของอีกคน...หรือว่ามากับคยูฮยอน ถึงได้ไม่กล้าบอก

“ปะ เปล่าฮะ..คือผมมาคนเดียว” ซองมินรีบตอบในทันที เอาว่ะอย่างน้อยตอนนี้ซองมินอยู่คนเดียวจริงๆนี่นา

“อย่างนั้นหรือ...แล้วจะกลับหรือยังครับ”สาบตาคมสวยเหลือมองของในมือของอีกคนที่มันดูมากพอที่จะเดาได้ว่า คนคนนี้มาซื้อของนานแล้ว

“เอ่อ..ยะ..ยังฮะ” ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆทำไมต้องลิ้นพันกันด้วย...

“ทานอะไรหรือยังครับ” ซึงฮยอนเพียงแค่กระตุกยิ้มเพียงเล็กน้อย พร้อมกับถามเสียงนุ่ม...

“ยังเลยฮะ...ตอนนี้กำลังหิวได้ที่เลย” ซองมินไม่อยากจะบอกเลยว่าจริงๆแล้วไม่ได้หิวเลย เพียงแต่ความหล่อของอีกคนมันทำให้อี ซองมินอยากอยู่ด้วยนานๆต่างหาก...คุณคยูฮยอนทำงานนานๆนะ ไม่ต้องรีบ

“ถ้างั้นไปทานด้วยกันนะครับ ผมก็ลังหิวอยู่พอดี” คนตัวสูงคว้าถุงในมือทั้งหมดจากอักคนมาถือให้

“ดะ ได้ฮะ...” ก้มหน้างุดซ่อนความแดงของมัน ใจของซองมินมันเต้นละรัวเป็นจังหวะรีมิกเลยล่ะ...คุณซึกฮยอนนี่อบอุ่นดีจังเลย ไม่เหมือนใครอีกคน ...โอ้ยแล้วนี่เราไปนึกถึงใจร้ายอย่างนั้นทำไม

ซองมินมองสเต๊กเนื้อในจากตาวาว ตั้งแต่เกิดมาซองมินยังไม่เคยกินอะไรอย่างนี้มาก่อนเลย เนื้อชิ้นใหญ่มากๆแถมยังย่างได้หอมมากๆอีกต่างหาก วันนี้ซองมินคงจะนอนสบายท้องแหงง รอยยิ้มน่ารักถูกส่งไปให้คนที่นั่งยิ้มอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

“ทานสิ ซองมินผมเลี้ยงคุณเต็มที่เลยนะ” ซึงฮยอนเชิญให้อีกคนรีบกินเพราะเห็นมัวแต่มองแล้วยิ้มอยู่คนเดียว อย่างนี้คงจะอิ่มหรอกนะอี ซองมิน

“ขอบคุณมากฮะ คุณซึงฮยอน” ซองมินยิ้มกว้างให้อีกทีก่อนจะรีบจัดการกับอาหารที่แสนจะน่าอร่อยตรงหน้าอย่างมีความสุข ทำเอาคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับยิ้มตามไปด้วย....คยูฮยอนไม่เคยพามากินอะไรอย่างนี้หรือไง ทำไมดูซองมินจะดีใจเป็นพิเศษอย่างนี้ อยากจะรู้จริงๆว่าคนน่ารักตรงหน้าเขาจะโดนอะไรมาบ้าง ใบหน้าเปื้อนยิ้มแต่บางทีก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวดนี่มันหมายถึงอะไร...คุณมีความสุขจริงๆหรือเปล่า อี ซองมิน

“ว่าแต่ทำไมคุณซึงฮยอนถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะฮะ...ก็ที่นี่มัน...”

“ที่นี่มันเป็นห้างของคยูฮยอน...” ซึงฮยอนยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเมื่ออีกคนทำหน้าตกใจในสิ่งที่เขาพูด...

“มาสำรวจความเคลื่อนไหวของขู่แข่งนะ...มันเป็นธรรมาของธุรกิจน่ะ”

“ฮะ”ซองมินจิ้มเนื้อที่หันไว้เข้าปากอย่างพลางยิ้มแห้งๆไปให้....แต่แปลกงานอย่างนี้
ให้ลูกน้องมาทำก็ไกด้นี่นา ไม่เห็นต้องมาเดินเองอย่างนี้เลยนี่นา...แปลกจัง

เมื่อทานอื่มแล้วซองมินก็ออกมายืนลูบท้องรอคนจ่ายเงินอยู่ที่หน้าร้าน...อ่าอร่อยจริ
งๆเลย

“ซองมินครับไปเถอะเดี๋ยวผมไปส่งที่บ้าน” ร่างสูงกำลังจะเดินนำอีกคนไปแต่กลับถูกอีกคนรั้งไว้พร้อมกับดึงของทั้งหมดในมือเขาไป
ถือไว้เอง สร้างความแปลกใจให้อีกคน คิ้มหนาเลิกขึ้นเป็นคำถาม

“อะ เอ่อ...ไม่เป็นไรฮะ ซองมินกลับเองดีกว่า” ซองมินรีบโค้งตัว แล้วหันหลังเดินหนีให่เร็วที่สุด แต่อีกคนตันตามมาคว้าข้อมือเขาไว้

“มาคนเดียวไม่ใช่หรือ...ให้ฉันไปส่งนั่นแหละดีแล้ว ไม่ต้องเกรงใจหรอก”ซึงฮยอน ไม่เข้าใจกับท่าทางของอีกคน กำลังจะเอื้อมไปหยิบถุงในมือมาถือให้แต่อีกคนกลับเบี่ยงนี้

“ไม่เป็นไรฮะ...คือซองมินกลับเองได้จริงๆฮะ”

“เป็นอะไรหรือเปล่า”ซึงฮยอนถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็ฯสีหน้าไม่สู้ดีของอีกคน แล้วไอ้การหลบตาเขานี่มันหมายความว่ายังไง

เป็นสิ...เป็นมากๆด้วย ถ้าคุณยังยื้อผมไว้อย่างนี้ผมต้องเป็นอะไรมากกว่านี้แน่ๆเลย ก็ไอ้มือถือที่มันสั่นอยู่ในกางเกงเขานี่สิ มันช่างเร่งเร้าให้อาการเลิ่กลั่กของซองมินยิ่งเพิ่มขึ้น ก็คนที่โทรมาก็มีอยู่เดียวนั่นแหละ ถ้าเกิดมาเห็นว่าเขาอยู่กับคุณซึงฮยอน คงไม่ได้ตายดีแน่ๆเลย

“ไม่ได้เป็นอะไรฮะ คือผม เอ่อ...ผมอยากนั่งเทกซี่มากกว่าฮะ คือผมยังไม่เคยนั่งเทกซี่เลย” ซองมินอย่างจะตบตัวตัวเองจัง คิดเหตุผลได้ทุเรศมากมาย

“เอาอย่างนั้นหรือ...ถ้างั้นก็กลับดีๆล่ะ” ซึงฮยอนบอกอีกคนด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นท่าทางวิตก กังวลของอีกคนก็อดห่วงไม่ได้ ก่อนหน้านั้นยังยิ้มอยู่เลย เกิดอะไรขึ้นกัน

“ลาละฮะ” บอกลาอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบเดินให้เร็วที่สุด เมื่อเห็นว่าพ้นสาบตาของวึงฮยอนแล้ว ซองมินก็รีบรับโทรศัพท์ในทันที

“ฮัลโหล...รู้แล้วน่า จะไปเดี๋ยวนี้แหละ” นิ้วเรียวกดวางทันทีพร้อมกับทำหน้าบู้ใส่อย่างเบื่อหน่าย สองขาเรียวรีบวิ่งไปยังที่นัดหมายให้เร็วที่สุด เพราะขืนช้าแล้วคุณสามีเกิดโมโหขึ้นมามันจะเป็นเรื่องใหญ่....

ปึ่ง!!!

เสียงปิดประตูรถพร้อมกับการก้าวเข้ามานั่งในรถคันหรู ที่จอดรออยู่ก่อนหน้านี้ แอร์เย็นของรถมันทำให้ร่างที่วิ่งหอบมารู้สึกสดชื่นขึ้น

“มาช้านะ มัวทำอะไรอยู่” คนที่นั่งฝั่งคนขับถามขึ้นเสียงเรียบ มองคนที่นั่งหอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“นี่!! ห้างมันไม่ใช่เล็กๆนะ...เห็นใจคนหลงทางบ้างสิ” ซองมินตอบเสียงสูง ทำท่าไม่พอใจกลบเกลื่อน อ้างว่าที่มาช้าเพราะหลงทาง....หวังว่าจะเชื่อนะ

“ไม่เห็นต้องขึ้นเสียงขนาดนั้นเลย...มันน่าสงสัยจริงๆ” ร่างสูงที่อยู่ในชุดสูดสีดำสง่า หรี่ตามองคนข้างกายอย่างจับผิด โน้มกายเข้าไปหาคนหน้าสงสัยใกล้

“สะ..สงสัยอะไร..” ซองมินถอยตัวเองหนีจนหลังติดประตูรถ ดวงตาเบอกกว้างเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของอีกคนมันกำลังเลื่อนเข้ามาใกล้....อย่านะ อย่าเข้ามาใกล้เกินกว่านี้ ซองมินดันอกแกร่งที่เคลื่อนเข้ามาใกล้เพื่อรักษาระยะห่างไว้ ใบหน้าหวานหันหนีจมูโด่งที่ทำฟุตฟิตอยูบริเวณกกหูของเขา

“กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ไหน”

ว่าไงนะ!!!

แค่ดมก็รู้แล้วหรอว่าเป็นกลิ่นน้ำหอมของใคร..คุณเป็นสนุกหรือไง...ถึงจะบอกว่าไม่เชื่อในสิ่งที่อีกคนพูดแต่ใจกลับเต้นระรัวกลัวจะถูกจับได้ว่าไปเจอกับคุณซึงฮยอนมา..บ้าหน่าแค่กลิ่นน้ำหอมเขาคงไม่รู้ว่าเป็นของคุณซึงฮยอน

“ว่าไงอี ซองมิน..แอบไปหาผู้ชายมาใช่มั้ย” คยูฮยอนยังคงถามเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบจ้องมองคนที่เอาแต่นิ่งอึ้งอย่างคาดคั้น....ความจริงเขาก็แค่แกล้งเท่านั้นแหละ เห็นหมอนี่มีสีหน้าตื่นตระหนกแล้วมันสะใจชะมัด

“ผะ...ผู้ชายที่ไหน...เป็นหมาหรือไงถึงดมกลิ่นก็รู้ว่าฉันไปไหนมาไหนกับใครน่ะ” ซองมินอกแรงผักอกแกร่งแรงๆ แสร้งโวยวายกลบเกลื่อนความหวาดกลัวในจิตใจ...ช่วยออกไปไกลๆหน่อยได้มั้ย ขืรนยังจ้องกันอยู่แบบนี้มีหวังความจริงได้แตกมาเป็นแน่

“อย่าให้รู้นะว่าแอบไปหาผู้ชายมา....นายได้ยับคาเตียงแน่!!”

“คุณคยูฮยอน!!!...”

.

.
.

.

.

การเดินทางไปทะเลเป็นที่น่าอึดอัดสำหรับซองมินเป็นอย่างมาก ตอนแรกก็คิดว่าแล้วว่าเขาต้องกลายเป็นตุ๊กที่ถูกปล่อยทิ้งให้เหงาอยู่คนเดียวแน่ๆ แต่มันกลับแล้วร้ายยิ่งกว่าที่คิด เพราะจากคยุฮยอนไม่สนใจเขา มัวแต่สนใจคิฮยอนคนรักที่นั่งอยู่ข้างๆกันแล้ว ยังมีเพื่อนๆของคิฮยอน อีกสามคนที่นั่งมาด้วยกันอีก ซองมินได้ยินคิฮยอนเรียกพวกเขาว่า คริส เยจิน และแทอุน มันจะไม่อึดอัดเลยท่าทุกคนจงใจจะมองไม่เห็นร่างเล็กที่นั่งอยู่เบอะหลังสุดของรถตู้ แถมเพื่อนๆของคิฮยอนยังชอบส่งสายตาเยอะเย้ยแกมดูถูกมาให้นั่นอีก...เหอะ น่าสมเพศตัวเองชะมัด ที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากเงียบ ปล่อยให้สายตาของคนพวกนั้นเยียดหยามเขาต่อไป

ซองมินพยายามไม่สนใจสายตาของคนพวกนั้น เขาหันมาสนถนนหนทางข้างทางยังจะดีซะกว่า ท้องฟ้าโปร่งสีสดดูแล้วมันทำให้รู้สึกดีกว่าตั้งเยอะ เฮ้อนี่ขนาดยังไม่ถึงวัน เขาก็รู้สึกอยากกลับแล้ว และต้องอยู่อีกตั้งสามวันเขาได้ตายไปก่อนหรอ ซองมินรู้สึกได้ว่าต่อไปเขาจะต้องเจออะไรที่มากว่าสายตาเหยียดหยามนี่แน่นอน ก็แน่ล่ะเรามาแย่งคนรักของเพื่อนเขามานี่

ซองมินหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกทีก็ถึงที่หมายแล้ว เขาเดินลงจากรถไปด้วยใบหน้าที่เหนื่อยสุดๆ เหนื่อยกับการที่ต้องมานั่งทนสายตาดูถูกและดูคู่รักเขาพลอดรักกันมาตลอดทาง ซองมินหยิบกระเป๋วเสื้อผ้าใบใหญ่มาถือไว้ ก่อนจะเดินตามคนอื่นๆเข้าไปในบ้านพัก เสียงคลื่นทะเลแว่วเข้าหูทำให้เขาได้รู้ว่าทะเลอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเขานี่แหละ เรียวปากยกยิ้มเมื่อนึกถึงผืนทะเล ตั้งแต่เกิดมาซองมินยังไม่เคยเห็นทะเลของจริงซักทีเลย

“ว่าไงคยูฮยอน ทำไมมาช้าจัง ฉันมานั่งรอจนเหมื่อยตูดแล้วเนี่ย” คิบอมที่มาถึงก่อนเอ่ยทักทายพร้อมกับแซวเล็กน้อยความจริงเขาไม่ได้มาถึงก่อนนานเท่าไ
หร่หรอก ก็แค่แซวกันเลานๆเท่านั้น

“ใครบอกให้รีบมาก่อนล่ะ...แล้วไอ้ซีวอนล่ะไม่ได้มาหรอ” คยูฮยอนถามถึงเพื่อนรวมก๊วนอีกคน เห็นโทรมาบอกว่าถึงตั้งนานแล้ว

“มันออกไปซื้อเบียร์มาใส่ตู้เย็นน่ะ” คิบอมตอบพร้อมกับยิ้มจนตาปิดตามฉบับของเจ้าตัว

“อ่า....เยจินก็มาด้วยหรอ...” คิบอมทักสาวสวยที่เดินมานั่งลงบนโซฟาข้างๆกัน เยจินใส่กางเกงขาสั้นเผยให้เห็นเรียวขาขาว กันเสื้อยืดรัดรูปเห็นสัดส่วนอย่างชัดเจน จะบอกว่าชอบมั้ยก็ชอบนะเป็นผู้ชายที่ใหนไม่ชอบผู้หญิงเปรี้ยวหุ่นดีแถวสวยอีกต่างหาก แต่เพราะเขากับเยจินเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนเลยไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปมากว่าเพื่อน อีกอย่างเขาชินกับการแต่งตัวแบบนี้ไปเสียแล้ว

“ก็แหงสิคราวที่แล้วไม่ได้มา ครั้งนี่จะพลาดได้ยังไง ได้มาพักผ่อนทั้งที” เยจินพิงหลังกับพนักตอบคำถามของคิบอม ก่อนจะหันไปคุยกับคริสเพื่อนร่างเพรียวที่ตามมานั่งข้างๆกัน

“ว่าไงคิฮยอน หวังว่าจะคลายเครียดได้บ้างนะมาทะเลคราวนี้” คิบอมเอ่ยทักคนที่ยืนยิ้มอยู่ข้างคยูฮยอน ... แต่หลังจากถามคำถามกับคิฮยอนแล้วสายตาก็เหลือไปเห็นร่างเล็กที่ยืนเหงียบอยู่ข้างหลังคิฮยอนกับคยูฮยอน....ไม่อยากจะเชื่อคยูฮยอนมันมาคุณซองมินมาด้วยทำไม มันจะหาเหาใส่หัวมันหรือไง ถึงได้พาคุณซองมินมาด้วยทั้งที่คิฮยอนก็มาเนี่ยนะ มันคิดอะไรของมันอยู่กันแน่

“แหงล่ะคยูฮยอนคนนี้ไม่ทำให้คิฮยอนต้องเครียดอยู่แล้ว” คยูฮยอนตอบออกไปพร้อมกับโอบไหล่คนข้างกายไว้...ไม่รู้ว่าจงใจตอบให้คนที่ยืนอยู่ข้างหลังได้ยินหรือว่าตอบออกมาจากใจจริงกันแน่

แต่ไม่ว่าจะจงใจหรืออะไรก็ช่าง คำพูดนั้นมันดังชัดเจนเสียจนต้องกัดปากสะกั้นความรู้สึกบางอย่างไว้..อย่านะ อย่ารู้สึกอะไร อย่าเจ็บ อย่าเสียใจเด็ดขาดนะซองมิน...

“พูดอะไรน่ะคยูฮยอน...ภรรยานายก็มาด้วยนะ” เป็นคริสที่พูดท้วงขึ้น พร้อมกัยหัวเราะคิกคักกับเยจินสองคน สายตาของคนทั้งคู่มองมาทางซองมินราวกับเย้ยหยันเต็มที

“...............” เงียบ คยูอยอนเงียบ ทุกคนเงียบ มีเพียงเสียหัวเราะเบาของเยจินและคริสเท่านั้น...ซองมินได้แต่มองแผ่นหลังกว้างของคนข้างหน้า เงียบทำไม ที่เงียบเพราะรู้สึกผิด หรือว่าไม่อยากพูดถึงคนที่ยืนอยู่ข้างหลังนายกันแน่...แล้วนายพาฉันมาทำไมคยูฮยอน พามาฟังคำเสียดสี และสายตาดูถูก ของพวกเพื่อนๆนายอย่างนั้นหรือ

ซองมินยืนกำกระเป๋ากระเป๋าแน่น...หันหลังกลับตอนนี้จะได้มั้ยนะ

“เอ้อ...คราวนี้มีตัวแถมเพิ่มมาอีกคน จะให้นอนไหนล่ะ อย่ามาให้นอนห้องฉันนะ แค่ฉันกับคริสก็อึดอัดจะแย่” เหมือนเยจินจะพูดทำลายบรรยากาศอันหน้าหดหู่นี้แต่มันกลับยิ่มทำให้มันหดหู่มากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก....ก็แน่ล่ะเยจินกับคริสที่อยากมาที่นี่เพราะต้องการแบบนี้แหละ..เหอะอยากให้ไอ้คนหน้าด้านมาแย่งแฟนของเขาได้รู้สำนึกซะบ้าง

“ใช่ๆ หรือจะให้นอนห้องนายล่ะคยูฮยอน แต่ทุกครั้งนานมาก็นอนกับคิฮยอนเป็นประจำไม่ใช่หรอ หรือจะเอาเมียนายไปนอนด้วย ฮ่าๆ” คริสพูดเสริมขึ้น พร้อมกับมองเหยียดมาทางคนที่ยืนตัวลีบอยู่ข้างหลัง...เหอะของคุณที่คยูฮยอนพามาด้วย...หึหึ มาทะเลคราวนี้รู้สึกว่ามีเรื่องให้ตื่นเต้นเยอะเลยล่ะ หึหึ

“ผมนอนห้องไหนก็ได้ครับ” ซองมินพูดขึ้น เมื่อเห็นความอึกอักของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า เขาไม่อยากมาทำลายบรรญากาศสนุกๆของกลุ่มเพื่อนเขา...ทั้งที่เขาก็ไม่ได้อยากมาก็เถอะ แต่ถ้าเขาเป็นประเด็นให้ทุกคนต้องมานั่งคิดมากเขาก็ไม่อยากทำ...อย่างน้อยรู้ห้องนอน ก็ได้รีบหนีไปไกลๆจากที่ตรงนี้สักที

“ที่นี่มีสามห้อง ห้องนึงก็ของฉันกับเยจิน อีกห้อง คิบอมกับซีวอน และห้องสุดท้าย คยูฮยอนกับคิฮยอน เอ๊ะ ยังมีอีกห้อง อยู่ชั้นล่างนี่แหละ ว่างอยู่พอดี ว่าไงคยูฮยอน จะให้เมียนายนอนห้องไหน” เมื่อเป็นไปตามคาด คริสก็เริ่มพูดถึงห้องนอนที่มีอยู่ในบ้านทันที...ที่พูดแบบนี้หวังว่าซองมินคงจะไม่โง่เกินไปหรอกนะว่าต้องนอนห้องไหนน่ะ...หึหึ

“ซองมินต้องนอนกับคยูฮยอนสิเพราะเขาเป็นสามีภรรยากัน ส่วนฉันนอนที่ไหนก็ได้ จะห้องข้างล่างนี่ก็ได้” คิฮยอนพูดขึ้นเมื่อนึกถึงความเป็นจริง สามีภรรยาเขาต้องนอนด้วยกันอยู่แล้วหนิ เขามันเป็นแค่คนนอกจะให้ไปนอนกับสามีคนอื่นทั้งที่ภรรยาเขาก็มาด้วยอย่างนี้ก็ไม่ถูก....

“คิฮยอน...ไม่ได้นะ ห้องนั้นมัน” คยูฮยอนสวนขึ้นในทันที...เขาจับคิฮยอนให้หันมาทางตนเองตรงๆ ไม่หรอก ไม่มีทาง คิฮยอนจะไปนอนห้องนั้นได้ยังไง ...

“ใช่ นายจะนอนห้องข้างล่างไม่ได้นะ...นายมันไม่เหมาะ อีกอย่างนายนะมาก่อน...” คริสรีบเดินเข้ามาหาเพื่อนตัวบางทันที ก่อนจะมองไปทาง ร่างที่ยืนอยู่ถัดไป ..สายตาของคริสจิกมองให้อีกคนแกมบังคับว่าให้พูดอะไรออกมาสักอย่าง

“ผมนอนห้องข้างล่างก็ได้ครับ...อย่าเถียงกันเลย ห้องอยู่ตรงไหนฮะ” เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์มันเริ่มจะวุ่นวายขึ้นมาจริงๆโดยมีเขาเป็นต้นเหตุของเรื่อง จึงตัดสินใจตัดบทในเร็วควัน...เขานอนที่ไหนก็ได้ไม่เกี่ยงทั้งนั้น เขาไม่ใช่คุณหนูนี่ที่ต้องมานอนที่สบายๆ เหมือนอย่างคนอื่นๆ จะให้เขาไปนอนกลางทะเลยังได้เลย

“ตรงนั้นน่ะ” เยจินลุกขึ้นเดินเข้ามายืนใกล้วองมินก่อนจะหันไปยิ้มให้คริสเล็กน้อย แล้วชี้มือไปทางห้องที่อยู่ตรงใต้บันได...

ซองมินมองห้องที่เขาต้องไปนอนก็รู้สึกวาบขึ้นมาทันที...ห้องตรงนั้นนะหรือ ห้องที่ไว้สำหรับคนใช้นั่นน่ะหรือ หึ.....ซองมินเหลือบมองร่างสูงที่เอาแต่ก้มหน้ามองพื้นอย่างตัดพ้อ...ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเลยหรือ พูด 'ว่านายนอนห้องนั้นไม่ได้นะ'...พูดทักอะไรขึ้นมาบ้างไม่ได้หรือไง ฉันเป็นเมียนายนะคยูฮยอน....ฟันซี่เล็กขบกัดริมฝีปากล่างไว้แน่น เจ็บใจ แค้นใจ สนุกหรือ พอใจหรือที่เห็นเขาโดนดูถูกอย่างนี้

“ผมขอเอาของไปเก็บก่อนนะครับ”

โจว คยูฮยอน ในเมื่อคุณไม่ไว้หน้าฉันแบบนี้ ต่อไปฉันก็จะไม่ไว้หน้าคุณบ้าง คอยดู

ToBeCom

อ๊ากกกกกกกกกกกกก กกกก มินมินจะทำอะไร มินมินคิกจะทำอะร๊ายยย 

กี้เลวมั้ย หรือว่าเพื่อนคิฮยอนเลวกว่า กร๊ากกกกก ตอนนี้สั้น ก็อย่างว่ามันเป็น 9.2 นี่นา อิอิ 

หลังจากนี้ เราจะหายไปทำอะไรสักอย่างนะ อาจจะนานแต่ก็ไม่นอนหรอก
เพราะเรื่องนี้มาต่อทีก็นานอยู่แล้ว กร๊ากกก

และก็ตอนนี้ไม่มีอะไรมา แต่ตอน10 หน้าจะมอะไรมากกว่านี้ แน่ๆ
เราจะพยายาเอาเนื่อมาเยอะๆ จะไม่เอาน้ำมาเยอะเหมือนทุกตอนนะกร๊ากกก

ไปแระ แล้วเราจะกลับมาพร้อมกับอะไรสักอย่าง...